Kurz furt ins Montafon – 1. Teil

Mir sin ganz spontan ins Montafon gfahre. Des isch eso kumme. Bekannti vu uns, d Wandervegel,  hän sich mol wider gmeldet un gfrogt, ob mir nit e baar Tag mit in de Schnee fahre wotte, si hebe noch zwei Better frei, wil dene ihri Kinder, wu au schu studiere, doch nit mitkumme hän welle oder kenne. Un so hämmer unser alte Golf mit allem, was mer im Keller so an Winterüsrüschtung gfunde hän, vollglade un sin zwei Tag speter noochkumme. Unseri Bekannti hän zwar gsait, dass fir s Esse und Trinke gsorgt isch, aber mir hän ännewäg noch e Kischte mit e baar Sache ipackt, wil s halt eweng Hungerlider sin un mir nit. Zwischem Parkplatz un de Jagdhitte isch e dreiviertel Stund Föeßmarsch glääge. Also hämmer unser ganze Klumbatsch mit em Schlitte de Berg nuf zooge. Obe simmer mit eme kiähle Bier empfange wore. Des isch göet gsi, bi dem Flüssigkeitsverluscht vum Ufstiig grad s Richtig. Mir häns uns deno im Kinderzimmer vu dere Maisäß bequäm gmacht, so göet s halt gange  isch. Also e Zimmer isch s eigentlig keins gsi, ender e Raum mit eme Doppelstockbett drin un Hooke an de Wand, wil fir e Schrank isch kei Platz meh gsi. Wer obe un wer unte schlooft isch gar kei Frog gsi, wil ich s jo so im Kriz hab un mi Mann nit. D Stube isch aber gmiätlig gsi, do simmer au viil ghockt un manchmol au uf em polschterte Bänkli glääge.

D Landschaft isch einzigartig scheen gsi un mir sin gli am erschte Obend esse gange in e bewirteti Hitte, grad e baar Meter vu unserer Maisäß entfernt.  Fir de Ruckwäg het mer kei Taschelampe brücht un au kei Handyliächt, wil de Mond gschiine het.

nachthimmel

kurz-furt-19

 

 

 

 

 

 

 

Rächtschaffe miäd un mit eme volle Büch sin mer in unser Kämmerli. Mit de Gschmeidigkeit vunere agschossene Raubkatz isch mi Mann ins obere Bett grobelt. In de Nacht hab ich jedes Mol denkt, dass e Lawine abgoht, wenn er sich umdrillt het.

 

Am negschte Tag isch e Wanderung zöenere Hitte mit ere scheene, lange Schlitteabfahrt uf em Programm gstande.  Diä scheen Abfahrt het mer sich aber erscht emol verdiäne miäße. S isch also wider Grenzerfahrung agsait gsi. Drei mol hinterenander imme Abstand vu ungfähr nere halbe Stund, isch s  Zil mit einehalb  Stunde üssgschribe gsi. Ich hab des nit luschtig gfunde, un hab bal glaubt, dass gli einer vu de versteckte Kamera üs em Wald ghopst kunnt. S isch keiner kumme un keiner het uns mitgnumme, mir sind aber irgenwänn obe aakumme. In dere Hitte hets nur eso gwimmelt vor kraftstrotzende Bergfexe mit wettergegerbte Gsichter, durchtrainierte, gstählte Bergfexkörper, Männli un Wibli,  sonige halt, wu mit de Arschbacke Nüss knacke kenne.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Mir sin froh gsi, dass mer noch e Plätzli gfunde  hän. Leider sin am Nebetisch mini Spezialfreunde ghockt: lütter lütti Schwobe, mittleren Alters, männlichen Geschlechts, un hän palaveret, dass der s eige Wort küm verstande hesch. De Oberpalverer het jedes Mol, wänner wider e dumme Spruch losgloh het, sälber glacht: „hä, hä, hä“, dass au alli kapiert hän, dass er e Witz gmacht het un dodebi  zwei Reihe (obe un unte) goldegäli Jacketkrone zeigt. Mini Freunde sin bal gange, wil si schu ordentlig einer im Käner gha hän.

Nab zöes, d Schlitteabfahrt isch schu e Erlebnis gsi. D Bobschlitte vu de Kinder hän uns noch traijt – mer sotts nit meine. Nur s IIstige  un vor allem s Üsstige isch nit ganz eso eifach gsi, so ähnlig wiä üs de Sitzsäck (des hab ich schu emol bschriibe im Beitrag „StadtLesen“ in Ändinge ), aber s isch gloffe  wiä gschmiert, do hesch villicht e Karacho drufkriägt. Eimol hät mi Mann beinah e baar Touregänger umgnietet, wu sich kei Milimeter nach rechts un links bewegt hän. Entweder sin si grad debi gsi eimerwis Endorphine üs z schitte oder si sin schu in de haluzinogene Phase gsi.

Also mir hän beides gha: Haluzinogene Phase uf em Ufstiig un eimerwis Endorphine un Adrenalin üsschitte uf de Abfahrt.

Adjee mitenand
saits Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, unterwägs | Verschlagwortet mit , , , | Kommentar hinterlassen

E weng schaffe goh – soll i oder nit?(4)

Endlig hän si mer Bscheid gäh wäge de Arbet. S het sich e weng rüszegeret, wil dert viili krank gsi sin un si bal nimmi rum kumme sin. Zur Zit sin viili krank, säll isch wohr. Mi Mann het au de Räxer un isch deheim. Er lit aber leider nit im Bett, wu Kranki highäre, sondern im Wohnzimmer uf em Sofa un ärgeret sich ibers Fernsehprogramm. Des isch bigott nit scheen, s Fernsehprogramm nit un e kranke unzfridene Mann deheim au nit.

Jetz aber wider zum Schaffe. Si hän mer mitteilt, dass si sich freje däte, wänn ich bal zum Team ghäre dät. Ich hab sofort zöegsait un abotte, dass ich gli am negschte Tag kumme kennt. Mi Mann wird au ohni mich gsund, hoffentlig bal.

Un am letschte Dunschtig  isch also schu mi erschte offizielle Arbeitstag gsi un ich hab eweng ebbis zum Iistand mitbringe welle. Selbstverständlig hab ich mich erkundigt, wiäviel Vegetarierer un Veganer dasses git un ob ebber mit e Gläsli Sekt trinke dät. Un natirlig hab ich au wäge Lebensmittelunverträglichkeite nochgfrogt. Ich will jo nit, dass einer wäge ne paar Erdnissli üs de Latsche kippt. Erstaunligerwis hets nur zwei Vegetarier gäh un kei einzige Veganer. Do bin ich aber froh gsi!

Ich hab mich fir Knabberzigs un klassischi Canapés entschide, mit Lachscreme, Schwarzwälder Schinkewirfili (sunscht het mer bim erschte Bisse immer gli diä ganz Schibe im Mund und mer möes de Rescht vum Brot ohni Belag esse), Obatzda un Eiersalat. Lütter so Sache, wu göet uf em Brot hebe.

Diä vier Flasche Sekt hän bi knapp zeh Lit grad so glangt. E paar Kolleginne hän sich zöe dem Aalaß sogar eweng rüsbutzt, so hets de Aaschiin gha. Oder si häns halt versöecht. Vier Fraue hän Röck iber de Hose aagha. Des het mer jetz schints. Also entweder hab ich Luscht dezöe, e Rock azzeäge, grad im Summer, des isch luftiger oder s isch mer noch ere Hose. Aber dass ich mich nit entscheide kann un deswäge beides iberenander aazäeg, des isch mer jetz no niä passiärt. Abgsähne dodevu siehts au bschisse üs un küm e Frau kann sich s vu de Figür her leischte. Des isch jetz mi Meinung. Andere schints z gfalle.

Aber s isch e scheene Aafang gsi. S isch alles g’esse wore. D Vegetarier hab ich aber nit üsmache kenne. S git jo au Flexitarier.

Am Schluss hän si mer noch s „Dü“ abotte. Des isch mer eigentlig wurscht, „dü“ oder „Sie“, Hauptsach mer goht reschpektvoll mitenander um.

Nur mit minem Vorname hän si e kleins Problem gha. Ob si René zöe mir sage derfe. Si hän gheert, wiä ich mit eme Flichtling franzesisch gschwätzt hab. S het sich zimlig franzesisch agheert. Un deno hän si denkt, René dät doch au zöe mer passe. Ich hab gsait, dass des schu räächt isch, aber eigentlig hab ich gli an der Lade in Friburg denkt, wu schu sit ewige Zitte mit em Slogan „René, Mode für großartige Frauen“ wirbt. Also fir alli wu der Lade nit kenne: dert gits Walküregwänder, salopp üsdruckt. Egal, ich hab s gschluckt. Zweimol diä Wuch bin ich jetz halt d „René“ un nit s Rénate, de Accent eimol vorne und eimol hinte.

Un bi de negschte Glegeheit frog ich d Mama, wurum si mich nit Solveig, Dörte oder Frauke gnennt het.

Mer kann au diä ganz Schtory lääse: E weng schaffe goh – üs Langewil (1)E weng schaffe goh – löege mer mol (2)E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Adjee mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter die liäb Familie, Säll un des, Schaffe | Verschlagwortet mit | Kommentar hinterlassen

E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Nooch em erschte Mol Probeschaffe (zweimol hämmer üsgmacht) bin ich gli in de negscht Elektronikmarkt, obwohl ich diä Läde gar nit liide kann, un hab mer e kabellosi Taschtatur un Müs kauft. Beides ergonomisch gformt.

Mit de Müs un de Taschtatur in de Handtasche bin ich also zum zweite Probeschaffe gange. Erscht hän si e weng komisch glöegt, wu ich mi Müs un d Taschtatur üspackt hab. Aber ich hab ene erklärt, dass ich des ergonomisch Zigs brüch, wägem Rheuma, wu mer im Alter het. Des hän si verstande. Also Rheuma hab ich keins, aber s kennt jo sii.

Wu ich alles aagschlosse gha hab, hab ich mer mol d Aktelage uf em Computer aaglöegt. S glich Kuddelmuddel wiä in de Papierordner. Ich hab kei System erkenne kenne. S het halt eifach keins gäh. Jeder hets andersch gmacht. Oh je, hab ich denkt. Do gits e Hüffe ufzrüme.

Nooch zwei Stunde Dateie hin un herschiäbe, bin i ganz kompfüs wore. Ich hab e Paus brücht un d Kaffeemaschine gsöecht. S het eini gäh, nit grad de letschte Schrei, aber s het s döe.

Ich hab höflig gfrogt, ob ebber ander au e Tasse will un gli gsait, dass ich s Kaffeekoche fir alli nit zöe minene Ufgabe zelle wott. Des wär nit netig gsi, wil fascht alli Tee trinke. S Alnatura-Sortiment eimol ruf un rab: Momente der Entspannung, Sonnenschein-Tee, Frauenzauber-Tee. Was es alle git!

Nooch em Kaffee isch s wider gange. De E-Mail-Verkehr hab ich eweng ufgrümt kriägt, eifach e baar Ordner aaglait un d Poscht niigschobe, so wiä s mich richtig dunkt het. Deno het s glangt un ich bin gange.

Si wänn mer noch vor em Wucheend Bscheid gää, ob si meine, dass des mit uns basse kennt. Si hän mich gar nit gfrogt, ob ich au villicht Bscheid gäh wott, ob s mir basse dät.

Dodriber hab ich noochdenke miäße un bin mol wider spaziere gange un de Photoapparat hab ich jo in letschter Zit fascht immer debi.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

 

 

Wiä s dezöe kumme isch, dass ich wider eweng schaffe goh wott, säll kenne ner im erschte un zweite Teil noochläse. E weng schaffe goh – üs Langewil (1) E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Adjee mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, Schaffe | Kommentar hinterlassen

Ökologisch korrekt unterwägs

Als richtigi Friburger isch mer bi jedem Wetter mit em Fahrrad unterwägs. Aber bi Iis un Schnee derf mer sich au emol e Regiokarte hole. Des hän mir au gmacht un sin am Sunntig wiä vili, vili anderi mit em Zug in de Schwarzwald gfahre.

E gmischts Völkli isch im Zug ghockt. Vor uns, also vor minem Mann un hinter mir, je nochdem wierum, dass mers siht, isch e elteri Frau ghockt, wu Bekannti troffe het, däne si vil z verzelle gha het. Ich bin mer zimlig sicher, dass es e pensionierti Lehreri gsi isch, wil si lüt un ditlig gschwätzt het. Des isch si vu der Schöel wahrschins eso gwehnt, „akzentuiert und deutlich zu reden, um auch die Schüler in der letzten Reihe zu erreichen“.

_dsc6706-01

Mir sin halt quasi in de zweite Reihe ghockt un hän so vil iber ihr Läbe erfahre. Dasses, dert wu si wohnt, e göete Metzger git un de bescht Beck vu de Stadt au e Filiale ganz in de Nechi het. Un dass de arm Nochber, s isch so e liäbe Mann gsi, friäh het miäße sterbe, des het si au verzellt. An was, dass er gstorbe isch, säll weiß ich jetz aber nimmi.

Do isch schins d Konversation grad bineme ander Päärli interessant wore, wu vor mir, also hinter minem Mann ghockt isch, wämmer vor als Richtung zum Hölletal aasiht, vu dem üs gsähne, wu in Fahrtrichtung hockt. Eigentlig hab ich dert au inhaltlich nit so ganz richtig ufbasst, vilmeh ufbasse kenne, wil diä beidi so gnäslet hän un ich mer denkt hab, isch des nit unagnehm, immer durch d Nase z schwätze? Z lüt sin si deswäge au gsi, wil mer sait jo, dass wenn s d Lit mit de Atemwäg hän, si deno au schlechter heere un deswäge lüter schwätze. Also des Nasalbäärli hets gschafft, sich vum Friburger Bahnhof bis kurz vor Hinterzarte ibers aktuelle Aldiproschpekt üs de Sunntigszittung z unterhalte. Ich hab am Morge feschtstelle miäße, dass es bi de Reiseangebote e ganzi Sitte nur mit Musicalreise gäh het, un ich hab mer denkt, üs was mer doch alles e Musical mache kann? Mit Musicals hab ich s jo nit so – löege im Beitrag, Nai, bittscheen keini Musicals , wännr wänn. Iber s Reiseangebot hän si aber nit gschwätzt. Esse un Trinke un Unterwesch sin d vorrangig Thema gsi.

Ich bin froh gsi, dass ab Hinterzarte keiner meh ebbis verzellt het un e relativi Röeh iigkehrt isch. Deno hesch wider de dumpfe Rhythmus üseme Ohrhörer besser gheert. Ich hab de Iidruck gha, dass es immer d glich Müsik gsi isch vu Friburg bis an de Titisee. S möeß wohl extra Müsik gäh fir Lit, wu nit so aaspruchsvoll sin un immer s glich heere wänn, Hauptsach, s isch lüt un de Beat stimmt.

_dsc6710-01_dsc6709-01

D Röeh im Schwarzwald isch herrlig gsi. Ich hab diä unufgret Schwarz-Wiß-Landschaft gnosse, umrahmt vu de Fellzottle vu de Kapütz.

schwarz-weis-wald-1schwarz-weis-wald-2schwarz-weis-wald-3

 

De Ruckwäg mit em Zug isch au nit besser gsi. . ., aber was willsch mache.

Do, noch e kleini Koschtprob üs nere Handyunterhaltung vun eme junge Mann: Erst waren wir Stadt, dann Shisha-Bar, dann China-Restaurant, dann Titisee. War voll witzig, See total mit Eis und so, Fabian hat mir Schnee in Jacke  . . . .

Do isch mer spontan e Spruch iigfalle, wu mi Vadder  immer gsait het: Wänn Bleedheit weh döe dät, miäßte manchi Lit de ganze Daag briäle.

Aber scheen ischs ännewäg gsi, im Schwarzwald un ich hab mich e weng innerlig vorbereite kenne uf s negscht Mol Probeschaffe.

_DSC6752-01.jpeg

Adjee mitenand
saits Rénate

S isch au emol scheen gsi . . .

Veröffentlicht unter d Litt um eim rum, Friburg un Umgebung, Säll un des, unterwägs | 4 Kommentare

E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Villicht wird s wohr. Geschtern hab ich probegschafft. Aber jetz vu vorne.

S het tatsächlig emol e Stelleangebot fir e Büroarbet gäh un zwar bime Verein fir Flichtlingshilf. Un an Neijohr – wirklig am 1. Jänner – hab ich e E-Mail im Poschtfach gha, dass si mich gäärn kenne lehre wotte. Si häbe alli Händ voll z döe, bsunders  was d Verwaltung agoht. Do sin si ins Schwimme kumme. So kurzfrischtig wiä si mich iiglade hänn, miän si kurz vor em Versüffe gsi si. Also hän si ganz schnell ebber gsöecht, der sich nur ums Büro kimmeret, uf Minijobbasis, zwei Mol in de Wuch, eimol am Vormittag und eimol am Nochmittag.

Bim Vorstellungsgspräch hän si eweng rumdruckst, dass si jo nit gege elteri KollegInne* (Gendersternli!) hätte, im Ehreamt däts e Hüffe gäh un mer schätzt au d Lebenserfahrung, aber ob ich denn au mit Computer un so umgoh kennt. Die eind Sozialarbeiteri (insgesamt sins vier Lit gsi, wu mit mer gschwätzt hän, will mer will jo wisse, ob d Kanditatin* – villicht macht mer s Gendersternili au wuandersch hi? – ins Team basst) het, ums z verditliche mit de Finger uff ere imaginäre Taschtatur rumtippt. Ich hab bi mir denkt: Ich hab schu mit em Computer gschafft, do hesch dü noch Windle aagha. Gsait hab ich aber ebbis ganz anders, nämlig, dass ich manchmol uf em Mann sinem Computer Solitär spiele derf.

Einezwanzig, zweiezwanzig, so lang isch s gange, bis si verstande hän, dass ich si verepplt hab und hab mer denkt: Jetz hesch ders verschisse. Hätsch nit emol die dumms Mül halte un erscht emol s Hirni iischalte kenne.

Ja, hän diä denkt, dass ich diä letschte 20 Johr mit Hammer un Meißel uf Steitafle rumklopft hab oder uf ere mechanische Schriibmaschine, Marke Triumpf Adler?

Ich hab trotzdem zum Probeschaffe kumme derfe. Si hän mich gli ufgforderet, doch d E-Mails z checke, des het ene kei Röeh glo, ob ich do wirklig demit zräächt kumm. De erscht Gedanke, wu ich diä Taschtatur gsääne hab, isch gsi: Diä lang ich nit aa, im Lääbe nit lang ich diä aa! Diä het üsgsähne, wiä diä in de Hinterhofwerkstatt, wummer unser alte Karre immer hibringe. Soll ich jetzt s Hygienegel un Tempotaschetiächer üs de Handtasche hole un druf rum schlirge? Des hät erschtens bleed üsgsääne un zweitens häts wahrschiins nit vil gnutzt. S isch mer aber schnell e bassendi Üsred iigfalle, nämlig, dass ich mer liäber erscht emol e Iiberblick iber d Aktelage verschaffe wott, thematisch un so. Des hän si natirlig gfresse, wil mer möeß sich jo mit de Arbet identifiziere. Jetz meän si sich halt noch bis zum negschte Mol gedulde.

Des mit de Aktelage isch e greßeri Sach, s git bstimmt interessanti Sache z lääse, aber arg vil isch vu Hand gschriibe gsi un ich hab mer denkt, soll ich emol in d Rundi froge, wiä s denn so mit Computerschriibe isch? Des hab ich mer aber grad noch verdrucke kenne, obwohls mi schu gjuckt het.

Also am Dunnschtig Mittag goht s zum zweite Probeschaffe.

Adjee mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, Schaffe | Kommentar hinterlassen

Männer in de Kuchi

D Fiirtig hämmer relativ göet rumkriägt. S Wetter isch zwar nit eso gsi, wiä mer s gäärn gha hät, aber mer hän s Bescht drüs gmacht. Natirlig vil z vil gesse, aber dodefir gsund. Ich hab de Merktkorb fascht nimmi trage kenne, so schwer un voll isch er gsi.

Un an Heilig Obend het mi Mann e weng bled üs de Wesch glöegt, wu ner s Zelt üspackt het. (Ich hab s wohr gmacht un no schnell eins kauft, e Leserin het mich uf diä Idee brocht.) Ob des denn fir zwei nit eweng z klei isch, het er gmeint. Ich hab em deno gsait, dass des ganz elai fir ihn isch un dass es em bstimmt göet döet, so e paar Daag eins sii mit Natür, ohni Hektik un Stress. Vum Näbeeffekt, dass es mir au göet döet, hab ich nit gsait. Aber er het sich deno bal necher mit dem Thema befasst un isch am erschte Wihnachtsfirtig fir längeri Zit im Keller verschwunde. Wu er ruf kumme isch, het er gli e Hüffe Campingartikel im Internet bstellt. Unseri Üsrüschtung sei doch eweng veraltet, het er feschtgstellt. Hoffentlig wirft er deno au emol ebbis weg. Wänn nit, mach ich des, wänn er furt isch.

Wu d Fiirtig rum gsi sin, isch s grad widergange. Mir hän d Verwandschaft iiglade zwische de Johre, zöe Fleischküechli mit Herdepfelbrei. Des esse alli saugäärn. Aber des kannsch nit amme Fiirtig mache, will s git jo e Hackfleischverordnung, un in dere stoht, dass mers Hackfleisch am gliche Daag verarbeite möeß, wu s durchgloh wore isch. Des sait mi Mann un der möeß es jo wisse. Un wänn der emol e Fleischvergiftung gha hesch, weisch wurum des eso do stoht.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Natirlig het mi Mann kocht. Drei Kilo Hackfleisch un vier Kilo Herdepfel hän uf d Chefkochbehandlung gwartet. Mir het s schu grüüst, wil do stundelang keiner in d Kuchi derf. Je het der rumgrawoost. Mer het gmeint, dass er d Büdi zämme schleet. Des isch aber natirlig nit eso gsi. So heert sich des halt aa, wänn e Grobmotoriker kocht. Eifach mache lo, hab ich mir gsait un bin furt gange. „Am sechsi bin ich zruck“, hab ich em gsait. Do isch em aber grad d Schissle mit em ufgweichte Weckli rabkait un er hets glaub ich nit gheert. Alt Brot un Weckli hämmer aber noch gnöeg gha.

Am sechsi, wu ich zruck kumme bin, hets schu zimlig verführerisch gschmeckt in de Wohnung. E Berg Fleischkuechli isch im Ofe gstande un diä letschte hän in de Pfanne bruzzelt. Der Herdepfelbrei het au si feine Muskatnussnote verströmt. Alles beschtens – kulinarisch.

Aber d Kuchi het üsgähne, dass der verdlaufe hättsch welle. Alles het gnöe gha. S Grebscht hab ich ufgrümt, aber fir d Feinarbeite hets nimmi glangt, beovr d Gäscht kumme sin.

wihnachte-2016-1

Am negschte Tag sin mer noch an de unmegligschte Stelle Hackfleischbägle entgegekumme, üsem Gläsertüechli sin si rüskait, am Bode vu de Kaffeekanne hän si bäppt un atrucknete Herdepfelbrei het an allene Kuchischränk bäppt. Do möeß er bim Stampfe ebbis gsöecht ha un hets nit gli gfunde.

Hinterem Kuchiradio isch noch e Stick Ziwele gläge, wiä des do hi kumme isch . . .

Do hab ich mir e Gaschtronomie-Kuchi gwinscht, wiä do wu mi Mann schafft, wu der mit em Schlüch in alli Ecke ni kunsch un der de ganz Schmodder eifach s Senkloch rabspiäle kannsch. Aber Edelstahlmebel in de Wohnung un alles deckehoch gfliest, des dät jo üssähne wiä in de Pathologie, wu mer als im Tatort sieht. Deno halt doch mit em Lumpe in alli Ecke un jo kei Kuchischrankgriff vergesse.

Aber so macht mer halt, unfreiwillig zwar, hi un da, grindlig süfer. S het also au ebbis Göets fir sich gha un gschmeckt hets jo au allene.

wihnachte-2016-2

Mer hän noch e paar Fleischküechli ibrig gha, mit dene hab ich mich nooch em Süfermache gstärkt.

Diä negscht Iiladung mache mer deno im Summer, wu mer dusse esse kann, do kunnt s nit eso druf a, dert hämmer au e Schlüch un e Senkloch.

. . . Un jetz möeß ich noch Silveschter rumkriäge, deno goht s wider im neje Johr. Ihr heere vu mir un ich vu eijch?

Adjée mitenand
saits Rénate

Veröffentlicht unter die liäb Familie, Säll un des | 2 Kommentare

E weng schaffe goh – üs Langewil (1)

Jetz bin ich bal e Johr in Rente. Ich hab schu zimlig vil deheim ufgschafft kriägt, säll möeß mer schu sage, aber so langsam wird s e weng langwilig.

Wenn ich ehrlig bin, nit nur e weng, s isch mer  eso langwilig, dass ich manchmol spaziere gang, dusse in de Natur, un langwilige Fotos mach, eifach eso in de Gegend rumknips.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Un deheim isch s einzig, was mi no wirklig druckt, de Keller. Aber dert trau ich mich eifach nit ni, wil des e gfährligi Sach isch. Mi Mann isch Stapelkünschtler un e göede Kopf greßer wiä ich. Also wänn dr dich im Keller bewegsch, kanns passiäre, dass dr Zeltstange üs de spote Siebziger uf de Kopf fliäge. Nur d Stange! S Zelt gits nimmi, aber mer kennt d Stange jo mol fir ebbis anders brüche, meint mi Mann. Ich gang nimmi zelte, mit alte oder neije Stange oder ohni. Des isch rum, uf alle viäre nachts üsem Zelt groble un mit de Daschelampe zum Klohiisli schlurbe, wu Millione vu Nachtfalter rumschwirre. Des will ich eifach nimmi – baschta.

Jetz aber zruck zöem Schaffe, so e glai wenig halt, wär schu nit schlecht. Deswäge löeg ich siter Nejschdem in de Zitung immer eweng in de Rubrik „Nebenbeschäftigung“ rum. S git halt fascht nur Angebote firs Putze, säll döe ich deheim gnöeg. Oder halt Gaschtronomie, aber des isch nix fir mich. Wu ich jung gsi bin, hab ich emol uf em Dorfhock bediänt. Des isch ei einzige Albtraum gsi. Ich hab mer d Gsichter zöe de Bstellunge ums Verrecke nit merke kenne. Am End hab ich mer d Pulloverfarb zöe de Bstellung ufgschribe. De Obend isch rumgange, aber ich hab mer gsait: Des isch s erscht un s letzscht Mol gsi. Un do isch s au debi bliibe.

Aber ich kennt jo au ebbis Ehreamtlichs mache, do wird schints au immer gsöecht, obwohl ich des küm glaube kann, so vili wu sich engagiere un iibringe (e saubleede Üsdruck). Egal wer dr frogsch, diä hän alli e Flichtlingsfamilie an Wihnächte deheim gha. Des sotte mir au emol probiäre, deno miäßte mer uns zämme risse un däte nit wäge jedem Schissdreck stritte: Wägm Esse – Fleisch oder keins, wägm Chrischtbaum – glai un dick oder groß un schlank, bunte Chrischtbaumkugle oder liäber Ton in Ton (des hab ich jo gäärn) un solle mer vor oder noch de Bescherung esse? Do gits Strittpotential, des kann ich eijch sage. Un Wihnächte isch jo schu bal, s grüüst mer grad.

Aber jetz kimmer ich mich um mi zweiti beröefligi Laufbahn un löeg in d Zitung un au emol im Internet rum.

Also, wänn ich ebbis find, wäre ners bal erfahre.

Adjee mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, Schaffe | 2 Kommentare

Unter Kampfschwimmer

Bewegung isch alles. Nur was machsch, wänn s nit goht? Wänn der jeder Schritt weh döet?

So isch s mir gange. Ich hab mer de Föeß verknackst, nur wänn, säll kann ich bim beschte Wille nimmi sage. Uf jeder Fall isch an Zirkeltraining oder iberhaupt irgendei Sport nit z denke gsi. Ich hab nit emol rächt laufe, also ganz normal goh kenne. Jeder Schritt isch e Qual gsi. De Doktor het nix gfunde un het halt gmeint, ich soll mich schone, was es Laufe, also s Goh agoht. Super, des het mer grad noch gfählt. Deheim rumhocke un mich schone.

Nooch drei Tag bin ich bal zipfelsinnig wore. Die ewig Rumpfüddlerei isch mer so gege de Strich gange. De letscht Üswäg: S Hallebad. Eigentlig gang ich nit gärn ins Hallebad. Schwimmbad isch göet, aber nur wänn der de Himmel iber dir siehsch un der dusse schwitzisch un der ins Wasser gohsch, um dich abzkiähle.

Im Hallebad isch des aber andersch. Dusse schwitzisch nit so rächt un deswäge hesch au kei Luscht uf e Abkiählung. Der möesch dich also iberwinde. Ich uf jeder Fall.

Fir d Iberwindungszit hab ich e Böech debi gha. Aber irgendwänn hab ich jo ins Wasser miäße. Nur welli Bahn? Si hän s Becke in drei verschiedini Bahne unterteilt gha, mit so Kettene wiä bi de Wettkämpf. Säll isch aber keiner gsi. Also hab ich mir erscht emol e Iberblick verschafft vu de Situation. In zwei Bahne sin si zigig gschwumme, Bruscht, Kraul un einer vu de mittlere Bahn het au Schmetterlingstil kenne, do hets Welle gäh, sag ich eijch, wiä am Atlantik. Do hab ich nit hi welle. Also rechts oder links. Rechts sin si gschwaderet un hän gschnaderet un links sin d Kampfschwimmer unterwägs gsi.

hallenbad_hai

Wiä sait mer als? Pescht oder Cholera? Ich hab mich fir d Kampfschwimmerbahn entschide. Wil s Gschwader kenn ich jo vum Lollo her. Wänn der so eins vor der hesch, kannsch entweder versöeche z iberhole, e ander mol ins Wasser go oder drunter durch tauche. Nur säll isch nit ganz eifach, wil so Gschwaderschwimmer meischtens d Bei senkrecht rabhänge leen un der bis zum Beckegrund rabtauche miäscht, wänn der unte durch wottsch.

Uf de Kampfschwimmerbahn hän si fascht alli Schwimmbrille uf gha. Tönti, schwarzi, wu mer richtig gfährlig üssiht, dass diä andere Reschpekt vor eim kriäge. So e Schwarzbrillige, mit vile Hoor, nit uf em Kopf, aber sunscht iberall, isch mer bi jedere Bahn entgege kumme. Un jedes Mol wämmer anenander vorbeigschwumme sin, hab ich denkt, dass er mich fresse will, so het er bim Luft hole s Mül uffgrisse.

Ich hab versöecht, mich vum Tempo un de kräftige Atemzig vu minem Bahnpartner nit iischichtere z loh un bin gschwumme bis ich wirklig gar kei Luscht meh gha hab. Des isch exakt nooch zwanzig Minüte de Fall gsi.

Wänn s eso widergoht, kann ich bal e Böech iber d Friburger Schwimmbäder schribe.

Des will ich aber nit hoffe, ich halt eijch uf em Laufende, in Sache Schwimmbäder un Föeß.

Adjée mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter Friburg un Umgebung, Säll un des | 4 Kommentare

Herbschtwanderung – Teil 2

Vorhin bim Abtrickne noch em Dusche hab ich ebbis an mer gmerkt. E Generationewechsel. Ihr miän kei Angscht ha, s kunnt jetz nit Unappeditligs oder Schlipfrigs. S isch am Föeß gsi, ganz gnau am „Ringzehche“ vum rechte Föeß. D alt Zehnagel isch nur noch vorne am Nagelbett ghängt un e kleine, ganz neije isch unte drunter gsi. De alt hets vunere Blodere glupft gha, bi dere Wanderung in de Vogese, wu ich doch noch hab de zweite Teil welle verzelle:

Also irgendwänn am Obend simmer in dere Auberge aakumme, also in ere Herberge. So ähnlig möeß es bi de Maria und em Joseph am Heiligobend gsi si. Nur dass dert nit noch e Hüffe anderi ibernachtet hän. Aber dodefir hän mir Better und Deppig gha. Vil meh aber au nit.

Also hämmer uns in dem Masselager unter em Dach e Plätzli gsöecht und unseri Sache fir d Nacht hergrichtet. De hesch ders göet merke meäße, was de wu hi laisch, wil elektrisch Liächt het s keins gäh un noch em Obendesse isch s natirlig zappeduschter gsi. S isch e Sege, dass d Handys hitzedag jo alli e Lampe hän un mer wenigschtens sähne kann wu mer hidappt. Fir de Ufstig ins Gemach noch em Obendesse het s Akku no glangt, deno hets piept un rum ischs gsi, wil ich Dubel s GPS agloh hab, wun ich des doch nit emol kapier. Wu ich s erscht mol ufgwacht bin, so noch einehalb Stund, hets mi schu druckt! Ich hab fascht nimmi kenne iischlofe. Bevor s mich endgiltig verrisse het, isch de Mond ufgange gsi un ich bin mit wacklige Bei diä steil Stäge nab zum Klo.

Am negschte Morge habi ghärt wiä sich d Wirtslit unterhalte hän: Gérard, mer hän keini Crudité meh et du paté au nit. Mir miän hit emorge noch in de Supermarché fahre. Oui Chérie het de Gérard gsait. Do bin ich ufgsprunge un hab gfrogt: Excusé, hänner noch Platz im Auto? Hän si noch gha, aber nur einer, vorne in de Mitti. Do het mi Mann halt Bech gha. Wiä im Kriäg: Alti, Fraue, Kinder un Verletzti hän Vorrang. Un ich bin e alti, verletzti Frau gsi.

So simmer deno nab gfahre, de Wirt am Lenkrad, d Wirti uf em Beifahrersitz un ich in de Mitti, uf em Notsitz.

D Unterhaltung isch eweng verzwunge gsi. Ich hab mich jo bemiäht, aber wenn ich franzesisch gschwätzt hab, hän si gsait, dass ich röehig ditsch schwätze kennt, hab ich des deno gmacht, hän si e franzesischi Antwort gäh un unterenander hän si e ganz eigeartigs Mischmasch üs franzesisch un elsäßisch gschwätzt un des hab ich eifach nochgmacht: franzesisch, un wämmer ebbis nit iigfalle isch, eifach s ditsch Wort dezwische un wänn s basst het au alemannisch. So simmer doch noch eweng warm wore mitenander, au kerperlig. S sin beidi göet bienander gsi. Do het sich der nechere Kontakt – ich in de Mitti – nit vermeide lo.

Im Ort akumme, hab ich ei Milchkaffe am andere trunke. Irgendwiä hab ich d Zit, bis diä andere akumme sin, jo rumkreäge meäße. Um d Mittagszit bin ich schu ganz zittrig gsi. S Gegemittel hets im Café des Sports gäh: E Gläsli Edelzwicker.

edelzwicker

Gib eine Beschriftung ein

Am Nommittag, so um zwei rum, sin si göet glüünt akumme un hän vu dere Landschaft gschwärmt un vu de scheene Ufstig un Abstig . . . nur mi Mann het nit gsait. Villicht verzellt er mer e ander Mol, wiä s ihm gfalle het.

Deheim hab ich mich erscht emol duscht un mini Wunde versorgt. Un deno ab ins Internet un in d Söechmaschin igäh: Genusswandern im Schwarzwald. Verdori nomol, s möeß doch ebbis zwische dere Achtsamkeitshysterie un em Wellnesswahn uf de einde Sitte un dem Grenzerfahrungsgedöns uf de andere gäh! Un do denoch söech ich jetz. Wänn ich ebbis gfunde hab, loß ich s eijch wisse.

Klimakterischer Hedonismus kenne ner jetz sage, dodemit kann ich lääbe. Ender wiä mit Fiäß voller Blodere.

Adjee mitenand
saits Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, unterwägs | Kommentar hinterlassen

Dankscheen, VAG

Friburg het schu e göets Netz fir öffentligi Verkehrsmittel, aber manchmol verrootet mer s nit so göet un d Aschlussbahn wartet halt doch nit. Un deno hocksch bin eme Dreckwetter anere zugige Stroßebahnhaltestelle un löegsch uf d ander Site.

Dert hockt e jungi Frau, wu z vil isst un sich z wenig bewegt. Frejer het mer gsait, so e Feschti, aber fescht isch ebbis anders. Nai, s isch e Pfludde un des mit grad emol zwanzig oder hegschtens fimfezwanzig Johr. S glai Kind vunnere isch aber e richtig herzigs Dützerli. Mer sotts nit meine.

Un denäbe wartet e anderi Frau. Si isch nochlässig un doch uffällig aazoge, aber uf e billigi Art, e Schludde halt.

Ebbe zeh Schöelkinder warte au uf d negscht Bahn, e baar uffgregti Gingl un Gumsle mit dirre Bei hopse rumm un breäle um d Wetti. Eweng wider ewäg stoht noch e Drummle un e Kerli mit eme mords Seschter rum. Der Kerli kann küm üs de Auge löege, so feißt isch der. Diä zwei hopse nit rum.

Un wänn i diä negscht Bahn au no durchgolo hät, wär villicht noch e alte Knorre kumme un e gschuckti Dautle. So durchtribine Siäche un Kaibe sieht mer au vilmol.

Merke ners? Mir goht s hit nit drum, mich iber d VAG üszloh, wil mer kanns in jedere Bahn lese: Die letzte weg, die nächste kommt. Frogt sich halt manchmol nur, wänn?

Un so sin mer bim Warte diä ganze lautmalerische alemannische Werder igfalle. Natirlig, äs sin fascht nur Schimpfwerder. Aber mi Apell isch: Kratze ejch au bim Schelte am Kopf un kruschtle diä alte Schimpfwerder rüs. So abschailigi Üsdrick wiä: Vollspast, Bist du schwul Mann, Mongo, das ist total behindert. Des wämmer nit heere. Des brüche mer nit.

vag-02

Deswäge sag ich dankscheen, liäbi VAG fir d Zit zum Nochdenke.

Un . . . s git bstimmt au scheeni Kosewerder uf alemannisch, mir fallt jetz aber grad keins  ii, also heißt s: Widerkratze – am Kopf.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Veröffentlicht unter d Litt um eim rum, Friburg un Umgebung, Säll un des | Kommentar hinterlassen