Am Fettnäpfli vorbei

– Ahorche kammer des au, unte isch d Tondatei –

S isch kääb gsi, zimlig kääb. Ich möeß jetz aber vu vorne afange.

Do, wu isch schaff, bi de Flichtlingshilf, in dem Hüs sin noch meh sonigi Verein, Verbänd un Verwaltunge, so soziali halt. Ei Verein im Hüs heißt Kreis für Menschen mit besonderen Fähigkeiten. Wu ich des eso gläse hab, hab ich mer denkt, dass des villicht so e Art Institution isch, so e Gesprächskreis, wu bsunders gscheiti Lit higehn. Mer hets jo immer wider vu de Hochbegabte. Fir mich isch des Büro ganz klar e Genieschmiedi gsi.
Im Treppehüs un im Igang, do wu ich schaff,  isch alles behindertegerecht un s git au e Hüffe Schilder mit Piktogramme, s begegne einem au immer mol wider Lit, wu mer meint, dass si  geischtig oder kerperlig igschränkt sin.

D Kolleginne hän mich deno driber ufklärt, dass mer hitzedag nimmi behindert sait, sondern vu bsundere Fähigkeite spricht. Jetz hab ich zwei un zwei zämme zelle kenne. S git also au e Büro fir Behindertehilf. Denke derf mer des Wort jo noch.

Vorgeschtern, wu ich am Nomittag Dienscht gha hab, hets an de Diire gschellt un s sin zwei Männer dogstande. E eltere un e jingere. Vadder un Sohn, hab ich gli denkt. Beidi hän si e Pferdeschwanz gha. De elter e dinne, graue un de jinger e dicke, kurze, wu obe uf em Hinterkopf g’hockt isch – Hipschter-Dutt sait mer dodezöe.  De Dutt isch keck in d Hechi gstande, wil der jung Mann de Kopf rab hänge loh het. Iberhaupt isch er do gstande wiä e zämmekaite Herdepfelsack.

De elter het deno s Wort ergriffe. Si sin ganz spontan vorbeikumme un wotte sich kurz vorstelle. Ich hab des Mißvertändis gli welle ufkläre un ene de Wäg zöem Büro vum Kreis für Menschen mit besonderen Fähigkeiten zeige welle.

Glickligerwis het mich der nordditsch Turbobabbli nit zöe Wort kumme loh un het gsait. „Guten Tag, Sie sind bestimmt René. Dürfen wir uns vorstellen? Wir sind die männliche Unterstützung in der sozialen Arbeit bei der Flüchtlingshilfe, ich bin der Geert, mit zwei ee und t am Schluß, mein Kollege heißt Timotheus, wie man’s spricht.“

Mir isch s heiß un kalt wore, wu ich mer üsgmolt hab, was bassiärt wär, wenn ich däne de Wäg zöe de Behindertehilf zeigt hätt. S Herz het bumberet, dass ich denkt hab, des siht mer bstimmt un hab verstohle ammer nab glöegt.  Ich hab mich aber zämme grisse un mini beide neje Kollege aagstrahlt: „Wiä ich heiß, wissener jo, vergesse de Accent aber nit uf em e am Schluss, vu links unte nooch rechts obe“,  isch s mer rüsgrutscht.

Si hän mich aglöegt wiä Äutos, wil ich Dialekt gschwätzt hab. Ich hab si nomol herzlig wilkumme gheiße un ene alles zeigt un erklärt – uf hochditsch natirlig.

Adjee mitenand
saits Rénate

Silveschter siebzeh-achzeh

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Do gits eigentlig nit vil z verzelle. D Burschd sin furt gsi un de Mann het miäße schaffe. Jetz kunnts aber. Normalerwis het er bis nooch de zwelfe gschafft, wurum säll weiß  ich bis hit nit – was gits nooch de zehne noch in de Kuchi z mache? Aber dismol het er uf de Disch ghaue un gsait, dass er emol mit sinere Frau ins nej Johr fiire wott. S het ebbis gnutzt. Er käm gli, wenn er de Hauptgang nüsghaue het, des sei vor de niine. Also kennt ich so amme halber zehni mit em rechne. Ich brücht nit z esse mache, des kennt er so näbeher. Prima, hab ich denkt, do kann ich mer mache, was ich will, un hab fir uns zwei nur e baar Salzstängili kauft un e Flasche Crémant.

Besser goht s nit. Vum sechsi bis am halber zehni, wänns göet got bis am zehni hab ich mi Röeh!

Do hab ich eini vu minene DVDs, (ich hab nur viär Stick) iiglait. Diä heißt Klimawechsel, des wil keiner mit mir zämme alöege. S goht um Fraue in de Wechseljohr. Mini Kinder un mi Mann kenne do nit demit aafange.

Zweihundertsiebzig Minüte zöem Lache un keiner löegt einem bled debi aa. So scheen kann Silveschter si!

Also bis am zehni hab ich nit alli Folge gschafft, wil ich jo zwischedurch au hab ebbis esse miäße. Ich hab mer alli meglige Reschtli vu de Firtig zämme gschmurgelt, aber bi Schifili mit Raclette iberbache hets mi fascht glupft.

Alli ibrige Reschtli sin deno in de Dreckeimer, also korrekterwis in de Komposcht, gwanderet. Ich weiß, des soll mer nit, Läbensmittel wegwerfe, aber ehrlig, s isch nit anderschd gange.

Am zehni isch immer noch kei Mann do gsi, also noch e Folge, kurz vor de Elfe immer no nit, un noch e Folge. Am halber zwelfi isch er deno kumme. Er isch noch mit de Thüringer Stammgäscht uf e Gläsli zämme ghockt, diä wun em diä Wirscht mitbroocht hän, ob ich mich erinnere kennt? Un ob ich mich an diä flinke Wirscht erinnere kann. S tschüderet mich grad, wenn ich dra denk. (Do gits e Dokufilmli, e baar Sekunde lange: Duell am Grill – Oscht gege Wescht)

Diä Gäscht hän em e Flasch Sekt mitgäh, e ganz bekannti Marke üsem Oschte, extra schu kiähl, dass mer si gli trinke kenne. Des het er mer alles verzellt un dodebi mit ere Flasche saichwarmem Rotkäppchensekt gwunke, halbtrocken! Drei Stund isch er halt nit kiähl blibe. Ich hab schu s Kopfweh kriägt, wu ich nur dra denkt hab, dass ich der trinke möeß.

Aber im Kiählschrank het jo de Crémant uf Mitternacht gwartet. Wu de Mann go dusche gange isch hab ich de Sekt üsem Kiählschrank gholt un denkt, was stinkt denn so arg?Ganz z hinderscht hinte hab ich e Meggili Käs gfunde. Des hab ich deno scheen ufgschnitte un e Glas Olive hets au no gäh, was mer s letscht Johr, nai, s vorletscht Johr im Elsiss kauft hän, wu mer durch d Vogese gstolperet sin.
(Wiäs uns dert ergange isch, kenne ner do noochläse: Herbschtwanderung in de Vogese 1. Teil Herbschtwanderung in de Vogese 2. Teil  )

Wu mi Mann üsem Bad kumme isch, ischs au schu sowit gsi. S het zwelfi gschlage. Er het sich iber diä glai „Köschtlichkeit“ gfrajt un si rumbis stumbis innerhalb vunere  Minüte nabbputzt. S het schints nit eso klappt mit em näbeher esse in de Wirtschaft. Am halber eins isch au de Crémant leer gsi un mir hän ins Nescht go kenne.
Am andere Morge het s neij Johr so scheen aagfange wiäs ufgheert het. Mit ere Folge Wechseljohrskumedi.

Adjee mitenand

saits Rénate

Wider e Johr rum

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Wihnächte isch schu wider bal drei Wuche rum. Bi de Gschenker fir d Burschd hämmer jo nit falsch mache kenne  Wihnächte un Gschenker

Un mi Mann un ich sin dis Johr au nit so denäbe gläge, mit däm, was mer uns gschenkt hän. Ich fang emol mit em Gschenk vu minem Mann fir mich aa. Normalerwis kauft er mir des Parfüm, wu im Bad rumstoht, do macht er nit verkehrt, meint er. Un au wenn s Fläschli e dreiviertel Johr lang glich voll isch, git em des nit z denke. Wahrschins merkt er des gar nit, wil er nur kurz vor Wihnächte hilöegt. Ich glaub s letscht Johr het ers s Fläschli mit em Handy abfotegrafieärt, wil er de franzesisch Namme nit het kenne sage. Ich hab s Bild nämlig uf sinem Handy gsähne. Aber dis Johr ischs kei Fläschli gsi, sondern Schmuck. Natirlig keiner zöem Aaziäge, sondern Chrischtbaumschmuck. So e Figierli üs blaugriän schangierendem Glitzerpapier mit ere Krischtalkugle dra. Des heb en eso ans Hochzitskleid erinnert, wu in de Lumbesack gwanderet isch furt demit. Do isch mer fascht eweng s Herz ufgange, aber nur fascht, wil er de Priis dra gloh het, € 4,98!

Un fir ihn habe ich kei Danzkurs gha. Ich brüch mini Fiäß noch un schlechti Lüne het er au so gnöeg. Nai, ich hab bim Baumarkt e Göetschin fir e Fuegekurs kauft. Drei Termine het er zöer Üswahl un an allene drei het er frei, dodefir hab ich gsorgt.

Mer het de Idruck gha, dass en des Gschenk gfrejt het. Er het gmeint, dass mer jo immer wider dezöe leere kann un des bstimmt besser goht, wenn er sich diä Kniff in ere neutrale Umgebung aaeignet un nit deheim, wu ich in de Diire stand un Obacht gib, dass er nit z arg rumschlirgt.

Also, alles in allem sin mir z fride gsi.

Wiä jedes Johr hän d Kinder vor allem chillt, also rumpfüdelt, ganz oder halber gschloofe un alli baar Daag e Berg Dreckwesch üsem Zimmer gschobe. Zwischedrin hän si gesse un trunke, meischtens im Liige. An Silveschter sin si wider ufgstande fir e lengeri Zit. Am sechsi z Obe sin si üsem Hüs un erscht an Nejohr am Sechsi z Morge wider heim kumme. Uf diä Frog, was mer eso lang mache kann, hän si gsait „feiern halt“. Des verstand ich nit. Ich find, s kann schu vu de achte bis am zwelfi lang wäre. Wiä ich Silveschter rumbrocht hab, s negscht Mol.

Adjee mitenand

saits Rénate

 

 

Butzlumbetrauma

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

S isch wider sowit. D Stroße kenne gfährlig glatt wäre un mir sin deswäge mit de Öffentlige unterwägs, wiä s letscht Johr au schu. Ökologisch korrekt unterwägs.  Natirlig gohts am Sunntig in de verschneite Schwarzwald, zöem Runterfahre, also nit de Schwarzwald nab, sondern mental un zöem Abschalte.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Des mit em Abschalte find ich persenlig gar nit eso eifach. Mir isch des Bild mit de Fisch in de Badwanne noochgange. Un pletzig isch mers iigfalle, wurum diä Gschicht vu de Fisch in de Wanne, wu mer sich frejer als verzellt het, wider eso lebändig wore isch. De Butzlumbe isch Schuld. Ich hab e Butzlumbe, wu lütter Fisch druf sin un diä löege gar nit glicklig üs de Wesch. Geschtern erscht hab ich d Badbode demit butzt. Jetz wirf ich en furt un kauf mer einer mit Bliämli.

Des nur kurz zwischedurch. Mensch, uf was der alles Acht gäh möesch. Nit emol Butzlimbe kammer kaufe, ohni dass mer Angscht ha möeß, e schwers Trauma  devu z trage.

Scheeni Wihnächte.

Adjee mitenand

saits Rénate

Wihnächte – jedes Johr s glich Zinober

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Im September als denk ich schu an d Gschenker. Aber s isch jo noch soo vil Zit, sag ich mer deno wider. Un pletzlig isch s Dezember. Bi de Kinder isch des mittlerwil eifach. Diä schicke mer eifach e Link vuneme große Versender un wänn dr der Link ufmachsch, möesch des Gwinschte nur noch in de Warekorb lege un deno zöe de Kasse goh.

Aber mi Mann kriägt jo d Zähn nit üsenander. Der sait immer, dass er nit brücht. Do hab ich mir halt s letscht Johr ebbis Scheens fir en iberlejt un em e Zelt gschenkt.   Wihnächte – esse und schenke Kei  einzigs mol isch er go zelte gange. S Zelt un des  ander Glumbs wu er sich dezöe bstellt het, lit alles noch im Keller, nit emol üspackt het ers. Immer isch irgend ebbis gsi.  Entweder ischs em z warm gsi oder z kalt, oder er het pletzlig schaffe miäße, des het er gsait. Un eimol isch er verkeltet gsi. Jo, de Schnüpper het er gha, do sait mer doch jetz „Männerschnupfen“ dezöe.

Aber dis Johr hab ich en halt eweng blogt, wil ich nit wider ebbis schenke hab welle, was deno wider nur rumlit.

Irgendwänn emol, wu ich zum hunderschte Mol devu agfange hab, was em denn Spaß mache kennt, het er gmeint, dass er e baar Männer kennt, wu angle diän. Des sei e wunderbari Meglichkeit, abzschalte un zöe sich z kumme. So am freje Morge am Baggersee hocke un ufs Wasser löege, eifach nur hocke un löege.

S isch jo nit eso, dass ich minem Mann kei innerligi Röeh genn, aber angle, nai, des goht nit. Ich hab em deno erklärt, dass mer dodezöe halt au bi Zitte ufstoh miäßt oder ob er gli nooch de Arbet an de See fahre wott? Des het em eweng z denke gäh. Widerscht hab ich iigworfe, dass im Baggersee jo keini Filets rumschwimme, sondern richtigi Fisch mit Flosse, Kepf un Därm. Mer sott jo meine, dass des e Koch kenne miäßt, also Fisch üsnämme. Kenne döet ers, aber s grüüst em devor, des isch sini persenlig Leich im Keller. Der kann nit emol e Siberfischli s Klo rabspiäle, des möeß immer ich mache. Wurum ich diä Viächer umbringe dät, diä seie doch nützlig un fresse Dreck un Hütschuppe un so. Wil si eklig sin, do bin ich kaltherzig. Aber wänn mi Mann endlig emol d Fuege wider nej mache dät, hätte die Drecksviächer au nit eso vili Unterschlupfmeglichkeite.

Aber um en endgiltig vum Angle abzbringe, hab ich em klipp un klar erklärt, dass ich nit firs Fisch dotschlage, Kepf abschnide un Därm rüshole zöer Verfügung stand un habs noch eweng bildlig üsgmolt. Wiä mer als schu emol an de Därm ziäge miäßt un was do alles noch drin si kennt. Un dass sich d Kepf nit immer so eifach abhaue lehn, dass de Kerper als noch zuckt un d Äuge sich drille, wänn de Kopf schu denäbe lit. Ich hab ehrlig gsait noch niä e Fisch dotgschlage oder dodebi zöeglöegt, aber so eweng Drama het si miäße .

Ich hab nämlig schu Horrorvisione gha, wu er des mit em Angle gsait het. Ich hab Deesli im Kiählschrank, mit Made un Wirmer drin, gsähne, mit sonige, wu au bi froschtige Temperatüre noch gnöeg Energie hän, de Deckel z lupfe, um im Kiählschrank umenander z groble. Ich hab mer üsgmolt, wiä wuchelang Fisch in de Badwann rumschwimme, wil si keiner dotschlage wil un si einem jeder Morge un jeder Obend bim Zähn butze vorwurfsvoll aaglotze. Un wiä si irgendwänn mit em Büch nooch obe schwimme un ich si furtwerfe oder beerdige möeß. Nai, des will ich nit.

Ich hab deno e besseri Idee gha fir mi Mann. Ich sag nur „Lebenslanges Lernen.“

Meh devu, nooch Wihnächte.

Adjee mitenand

saits Rénate

Lumpesackschtory – s goht wider

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Dass mi Hochzitskleid im Lumpesack g’landet isch, het e Vorgschicht.

Mi Mann isch uf em Sofa glääge un het sich üsgröeht. Des derf er jo bi dere Arbet, de ganz Daag am Herd. Er schwätzt zwar als vu zwelf Stunde, do möeß er sich irgendwiä verrechnet ha. Zeh Stunde isch er als furt, des hab ich gnau noochgrechnet, zwelf Stunde basse do bim beschte Wille nit ni. Aber isch egal, miäd isch mer au, wämmer acht Stunde in de Kuchi gstande isch.

Also wiä er do so glääge isch, un de bludd Büch üsem T-Schört glöegt het,  hab ich denkt, do lit e gstrandete Wal un isch des nit eins vu de neje Schörts, in 2 mol XL?

Schatz, dü bisch z glai, hab ich zöe nem gsait, ganz diplomatisch. Hä, er un glai, er sei doch e göete Kopf greßer wiä ich, wiä groß sott er denn noch si? So ungfähr zwei Meter fuffzeh, bi dinem Gwicht, isch mini röehig un sachlig Antwort gsi.

S isch eweng gange, bis er der Brocke gschluckt gha het. Deno isch er pletzlig ufgstande, zimlig gschmeidig un glenkig fir si dreistelligs Gwicht un het ebbis vu Keller ufrüume gschwätzt! Dass ich des noch erläbe derf, er rüümt der Keller uf! Nooch drei Minüte isch er wider obe gsi, s Liächt sei kabütt un er heb kei bassendi Biire. So, So!

Der Brocke mit em Verhältnis zwische Gwicht un Greßi isch em bim Gang in de Keller aber schins wider hochkumme un er het e alte, dumme Witz g‘risse: Er isch zöe mer kumme, het mich in d Fettrellili uf em Buckel pfätzt un gfrogt, ob mer mol wider scheen esse giänge, er ziägt au sini Hochzitskravatt aa, diä basst em noch un ich kennt jo mi Hochzitskleid aziäge, wänns mer noch basst – ha, ha, ha, het er iber si eige Witz glacht un sich uf d Schenkl gklopft.

Ich hab nämlig zöe de Hochzit kei langs wißes Kleid agha, sondern e blaugriän schangschierends, rohsidenes Etuikleid un hab minem Mann üs de Reschtli e Kravatt schnidere lo. Loß der Witz stecke, hab ich gsait, der isch alt wiä de Wald, diä Kleider sin furt, s Kleid un d Kravatt au. D Motte sin dra gsi. Fresse un gfresse were, so isch des. De Rüp macht d Siide un d Motte frisst si, hab ich minem Mann erklärt. Er hets gfresse.

Kei einzigs Lechli isch dinne gsi, aber mir isch diä Pfätzerei un der Witz uf de Senkl gange.

S Kleid hät mer sowiäso niä meh basst un mi Mann ziägt jo au keini Kravatte aa, do soll sich ebber andersch dra erfreje. Äs sin jo zitlosi Sache gsi.

Adjee mitenand

saits Rénate

Noch ebbis isch in de Lumpesack kumme. Beinah hätt ich d Unterhose vergesse, viär fascht neji Unterhose. Ich  hab si nit verliide kenne. Ich bin halt nit Generation String. Diä Unterhose hän nämlig ins Arschgräbli zooge.

Ab in de Lumpesack – furt mit em Ballascht

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

De Kleiderschrank üsmischte miäßt mer jo vil efter. Do het mer Sache drin liige, wu mer gar nimmi weiß, dass es si git. Un basse döet au nur d Hälfti, wänn iberhaupt, aber mer kennt . . . .

Mer kennt, aber mer schaffts nit. Mer schaffts nit, d Kleider abz‘ändere un mer schaffts nit gschissini drei Kilo abz‘nämme. Un manches ziägsch nit aa, wils nit bequäm isch. Diä eind Hose druckt am Bund un diä oraschfarbig isch zwar saubequäm, der legsch si aber nimmi gäärn aa, wil emol ebber gsait het: „Bisch jetz bi de Millabfuhr?“

Des blau T-Schört kunnt au weg, wil d Nochberi, diä bled Schnepfe s glich het. So gohts grad wider, wänn der emol agfange hesch. Do isch au säller Rock, wu  immer an de Strumpfhose bäppt, s kariert Kleid, wu der findsch, dass der üssiehsch wiä e Drummle un wu d Verkäuferi gsait het: „Das sieht aber flott aus“. Diä het mich doch verarscht. De Summerkittel kunnt au furt, wil der feschgtstellt hesch, dass d Schwigermöeter fascht diä glich het. (Im Summer brücht mer hitzedag sowiäso keini Jacke meh).

S git so vili Gründ, wurum mer ebbis in de Lumpesack stopft. Un jetz möeß ich eweng witer üshole: Ich bin emol, zöe dere Zit wu ich noch gschafft hab, als Verträtung inere ander Abteilung igsetzt gsi, wil si e Engpaß, e personelle, gha hän. Un ich sags Ejch, des isch dert eso e unangnähmi un gehässigi Stimmung gsi, dass ich e baar T-Schörts furtgworfe hab, wu ich do als agha hab. Ich hab si eifach nimmi aziäge welle, wil si mich immer an diä bärbissige Wiber un der ibildet Gockl vu dere Abteilung erinneret hän. Un eini vu däne Wiber, so e rechthaberischi dummi Kachle isch immer vu hinte an mich na gschliche un het glöegt, ob ich au alles richtig mach. „Si, des isch aber falsch, des müsse Si andersch mache, do kenn ich mich us, des könne Si mir ruhig glaube, aber hallo un wie ich mich do uskenn“, het si mer ins Gnick gschwätzt un dodebi immer so e ekligs Mentholgützli gschlotzt un d Spucki  durch d Zähn zoge. Wänn si doch wenigschtens richtig alemannisch gschwätzt hät, oder vu mir üs hochditsch, des het si aber halt au nit kenne. Do hab ich e subbr Ifall gha. Ich hab fir gäärn ei Fähler am andere gmacht. S isch mer grad wurschd gsi, was diä Abteilung vummer denkt het, diä andere hän jo gwißt wiä ich schaff. Un am negschte Daag hets gheiße, dass si mich nimmi brüche un elai z recht kumme däte.

Des isch jetz ei Beispil, wiä psychischi Faktore d Lumpesäck voll mach kenne. E anders Beispil  s negscht mol.

S Hochzitskleid isch nämlig au in de Lumpesack gwanderet. E kleini Rosekriägschtory steckt dehinter.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . un ischs nit scheen, des Säuwetter dusse. Der kriägsch ebbis gschafft un hesch di Röeh an soneme Daag in de Winterzit Halber niini oder halber zehni?