Toleranz un Unterzuckerung

(D Tondatei isch am End – ganz unte)

Vorhin hab ich d Zittunge un d Heftli sortiert, des isch bigott e Hüffe Bapier, wu ins Hüs flatteret. Do isch mer d Sunndigszittung zwische d Finger kumme. Ich glaub jo nit an d Horoskope, aber wunderfitzig bin ich als änneweg. Diä Wuch isch bi mir dringstande, dass ich mir beröeflig keini umständlige Vorschrifte mache lo soll. Des isch in däm soziale Genre, wu ich schaff gar nit eso eifach, also do hätt mer mich nit miäße druf ufmerksam mache. Aber bi Allgemein isch folgendes gstande, so e Art Warnung: Viel Geduld und Toleranz helfen Ihnen jetzt weiter. Des hätt ich mir am Samschtig solle ibleue, wu ich ikaufe gange bin.

Tolerant  und geduldig z blibe wenn dr unterzuckeret bisch isch nit ganz eifach, ich dät emol sage, s isch ender unmeglig.

E göets Beispil dodefir hab ich am Samschtig, am eigene Leib erläbt.

Wils mer am Fridig nit uf de Münschtermerkt glangt het, bin ich halt am Samschtig um d Ecki an so e Bürestand. Dert gits au fascht alles un s meischt isch sälwer apflanzt.  Was willsch no meh, aber s Flair vum Münschtermerkt fählt halt eweng. Fir dismol hets aber lange solle. Ich hab nur alles fir e gmischte  Salat brücht un s het au alles gäh.

Wiä gsait s isch spoote Morge gsi un ich kriäg am Morge als fascht nit rab un in däm Falls ischs  nit fascht nit gsi, sondern gar nit.

Wu ich vum Bürestand zruck kumme bin, ischs schu stramm uf  Zwelfi zöegange. Do brüchsch jetz au nimmi aafange z Morge z esse, machsch dr gli ebbis z Mittag, hab ich mer denkt.

Gschwelldi mit Bibilikäs hab ich mache welle. Ich hab d Herdepfel im Schnellkochtopf ob döe, äs sin glickligerwis glaine , neji gsi un, do gohts schneller un hab agfange de Salat z butze. Bim erschte Griff schu lang ich in e Matsch ni. Alles fülig, nur userum diä griäne lädrige Blätter nit.  Wenischtens kei Rüp, hab ich mer denkt, de Schurz abzoge un bin wider an de Bürestand zruck um de Salatkopf umzdüsche. Ich hab mi Aliige vorbrocht, aber nit bi de Merkfrau, wil diä grad bediänt het. Der jung Kerli, wu do als üshilft, het sich schins nit träut, des eigemächtig z entscheide un het mich uf d Cheffi verwise.

Un was mache Merktfraue gäärn, wenn si nit ufem Feld rumkräutere ? Richtig, si schwätze mit de Lit. Un was mr do alles heere kann, ich wott des nit alles wisse, was do verzellt wird. In däm Fall ischs um Tätowierunge gange. Ganz stolz het e Kundin de Merktfrau ihri Tatoos zeigt. S het üsgsähne wiä d Ärm vunere Bekannte, wänn si als mit ihrem Katzerolli gschmüst het. So ischs aber nit gsi. Diä Schlenz het si sich fir extra mache loh, es seie  nämlig ganz bsunderi Tatoos,  hab ich unfreiwillig erfahre därfe. Si het sich, un jetz hebe ejch fescht, d Ührzit wu ihri Kinder uf d Welt kumme sin, in d Ärm ritze lo, wahrschins, dass si des nit vergißt. Also Zahle hab ich keini erkenne kenne (ich  hab mers au alöege derfe) ,wil zöe sonere üsgfallenene Idee ghärt selbschtverständlig au e üsgfallini Schrift. D Lit däte jo nit froge, wänn do stoh dät: Linus, 12.12.2015, 05:25 Uhr, des dät jeder gli erlickere. S isch irgende Schrift gsi, vu dere ich no niä ebbis gheert hab. Aber d Merktfrau het des fir e Wahnsinnsidee ghalte. Ich au, fir e wahnsinns bleedi Idee. Ich hab mich aber zruck ghalte, mittlerwil schu eweng ungeduldig . . .

S het e noch göets End gfunde, dodevu verzell ich s negscht Mol.

Adjee mitenand

saits Rénate

 

 

 

Eifach abtauche

– wer zöehorch will, unte isch d Sprachdatei –

Ich hab si gheert, noch bevor ich si gsähne hab. Mini Ex-Lieblingskollegin, d Mentholgützilischlotzeri. Am Empfang vum Thermalbad isch s gsi. Also de Herr Doktor, der het gsaggt (do het si versöecht hochditsch z schwätze), dass ich des Formular nur  abgäbbe müsse tu un deno isch de Kittel gflickt. Entschuldige si bitte, des het de Herr Doktor natürlig ein weng anderschder gsaggt. Si kann immer noch kei Hochditsch un wird s au niä leere un Alemannisch schu dreimol nit. Mir hets bal d Zehnägel ufgrollt. Üsser minere Ex-Lieblingskollegin isch sunscht keiner aagstande, deswäge hab ich mich ganz vorsichtig wider ruckwärts hinderschi gschliche, bis ich mich in de Schärmi vunere Indoorpalme hab versteckle kenne. Dert bin ich gstande un hab gwartet un gwartet, bis si endlig ins Bad ni goht. Ich hab mer schu üsgmolt, wiä ich des mach, wänn si mer dinne iber de Wäg lauft. Also im Wasser tauch ich eifach nab un im Bad ziäg ich d Kabbütz vum Badmantel ganz tiäf ins Gsicht. So wit hets aber nit kumme solle. Si het noch e Wili mit dämm arme Dropf vum Empfang rumgräächtiget un isch irgendwänn devu gestampft un het ghöeschtet wiä wenn sie drißig Johr drei Päckli Reval am Daag graucht hätt, aber wahrschins het si sich vor lütter Geifere un Schlotze an de eigene Spucki verschluckt. In de Zwischezit isch e Bus voller Kaisersteähler Bestager an de Kasse aagstande. Mir isch s sowiäso nimmi drum gsi, wil ei Becke gsperrt gsi isch un warte bis de Bus iicheckt het hab i au nit welle. Deheim hab ich mich halt eifach in d Badwanne glait.

Zwei Daag speter isch diä grichtet Badtasche immer noch doogstande un deswäge bin ich spontan noch emol zum Thermalbad g’rauscht.

S eind Becke isch wider uf gsi un deswäge hets fir jeder Gascht e kleine Imbiss gäh, als Dankscheen fir d Unannähmligkeite. E netti Geschte.

Un noch e positivi Veränderung hets gäh. In manche Bereiche vum Bad  derf mer d Ligstiähl nimmi mit em Handtöech reserviere. Diä wäre eifach vum Personal in blaui Zuber niiboolt. So ischs räächt! Aber wurum nit iberall? De Aafang isch uf jeder Fall gmacht.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . eifach Abtauche wott ich au.D Föeßballweltmeischterschaft fangt bal aa. Wiä s mir grüüßt, kenne ner ejch küüm vorstelle. EM, endlig isch si rum. Do möeß ich noch nooch de „Fußballfreie Location in Freiburg“ google, dass ich verdlaufe kann, wänns deheim nimmi langt, eifach nur d Fenschter un d Diire zöezmache, wil si iberall dusse zämme d Spile alöege.

 

 

 

 

 

Doch ebbis Positivs

Mir hän e neje Burgermeischter z Friburg. Hoppla, jetz wird s Rénate noch politisch denkt jetz villicht de eind oder ander. Des ischs aber schu gsi an politischem Statement. Ich hab halt eifach nit immer nur schelte un joomere welle, deswäge hab ich des Wahlergebnis zöem Aalaß gnumme, eweng üs de Bruddliecke rüszkumme un endlig mol e positive Beitrag z schribe.

Wiäs zöe dem Wechsel het kumme kenne, dodriber isch jo bal jeder Daag in de Zittung gschriwe wore, do isch mer bal gar nimmi drüs kumme. Was ich halt schu gheert hab, isch,  dass de Salomon e rächte Giftmichel sii kann un dass er ordentlig üsteile kennt, so het mer sich verzellt, des hän si gsait, ob do ebbis Wohrs dra isch, säll  weiß ich natirlig nit. D Lit schwätze jo viil wiä de Daag lang isch.
Aber jetz ischs halt rum fir en. So richtig het mer  zwar nit demit grechnet. D Lit nit un er sälwer au nit, aber s isch wiäs isch. S goht em jetz eso, wiä mir vor zwei Johr. Mit knapp achtefuffzig in Rente. „Weisch, Dieter, so schlimm isch des nit. S brücht e Zit, bis der dich dra gwehnt hesch, e Hüffe Zit z ha. Aber villicht fangsch erscht emol aa, de Keller ufzrüme, groß gnöeg bisch, dü brüchsch  jo kei Angscht ha wiä ich, dass der ebbis uf de Kopf kait.“ – S Rénate isch in Rente – Des dät ich em sage, wänn er mich froge dät, wiäs wider goh soll.

Un wänns em doch z langwilig wird un em Decki uf de Kopf fliägt, soll ers mache wiä ich un sich e Minijob söeche. Villicht kann er jo bim neje Burgermeischter als Berater aafange, dass dem ebber zeigt wiä mer des Amt meischteret. Iber d Unterstitzung vuneme erfahrene „Kolleg“ frejt der sich bstimmt. Wämmer vuneme durchschnittlige Beraterlohn vu ungfähr hundertfuffzig Euro in de Stund üsgoht, möeß er grad emol drei Stund im Monet schaffe. Do macht er sich nit naß.

Des isch mer halt eso durch de Kopf gange. Ganz scheen positiv un konschtrutiv, nit wohr?

Adjee mitenand

saits Rénate

Ebbis Positivs?

Ich hab jo versproche, dass ich s negscht mol, also dismol ebbis Positivs verzell. S isch mer aber nit iigfalle. Deswäge hab ich mich ufs Fahrrädli ghockt un bin eweng umenander gurkt. Villicht fallt mer jo bim strample ebbis ii. Nix, eifach nix isch mer iigfalle. De Buckl het mer wehdöeh, d Mucke sin mer in Äuge gfloge un d Jogger, an däne ich vorbeigfahre bin, hän nooch selte gwäschte Funktionstextilie g‘roche. Meischtens halt ich als schu vorher d Luft aa, aber dismol bin ich wäge de Mucke aglenkt gsi. Also, des isch nit diä bassend Inspiration fir e positivi Gschicht.

Iigfalle isch mer halt leider nit, aber ufgfalle. Nämlig diä griän Hölle vu Wald un des Vogelgezwitscher in d Baim.

Meh Positivs gits hit nit. So ischs. Ich kanns nit hebe.

Adjee mitenand

saits Rénate

 

So sihts üs

20180426_092131

S isch eklig un ich heer jetz au demit uf, ehrlig, aber des hab ich doch noch zeige welle.

„Trilogie von Hundehaufen, im Plastikmantel an Treppengeländer.“

Heert sich doch besser aa, wiä “ vollgschissini Plaschtikgugele uf de Brucke“.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . s negscht mol gits ebbis Positivs vu mir, also wämmer ebbis ifallt.

 

 

Einmal Tante – immer Tante

Emol e Alternativi zöe de Alemannisch Bühne. Wänn s nur nit eso wit wäg wär . . . Ich kennt ene au ebbis verzelle, aber „chratze“ döe ich halt nit.

Neues aus dem Markgräflerland

Markgraefler_Lachbühne_133-Text

Die Markgräfler Lachbühne hat mit ihrem neuen Stück „Einmal Tante – immer Tante“ einen Volltreffer gelandet. Der Name Lachbühne ist Programm und so blieb auch bei dem, von Peter Steinbeck ins Alemannische übertragenen, Schwank in drei Akten kein Auge trocken. Steinbeck hat das Stück aus der Feder von Lukas Geiger zudem angepasst und den Akteuren auf den Leib geschrieben.

Hier ein paar fotografische Impressionen von der Premiere im „Schwarzen Ärmel“ in Neuenburg.

Markgraefler_Lachbühne_009

https://flic.kr/p/23CCbTW

Markgraefler_Lachbühne_043

Markgraefler_Lachbühne_073

Markgraefler_Lachbühne_103

Markgraefler_Lachbühne_139

Markgraefler_Lachbühne_155

Markgraefler_Lachbühne_159

Markgraefler_Lachbühne_167

Markgraefler_Lachbühne_174

Markgraefler_Lachbühne_183

Markgraefler_Lachbühne_191

Markgraefler_Lachbühne_222

Markgraefler_Lachbühne_227

Markgraefler_Lachbühne_268

Markgraefler_Lachbühne_286

Markgraefler_Lachbühne_297

Mehr Fotos im Flickr-Album: Einmal Tante – immer Tante

Weitere Aufführungstermine:

Wer’s verpasst hat, hat noch zweimal Gelegenheit das Stück „Einmal Tante – immer Tante“ zu sehen: Am kommenden Freitag, 27. April, ist die Markgräfler Lachbühne bei den Blansinger Landfrauen zu Gast und tritt um 20 Uhr in der Wolferhalle Blansingen auf. Und am Samstag, 28. April, 20 Uhr wird das Stück in Steinenstadt in der Baselstabhalle gezeigt. Die Karten kosten zehn Euro.

Ursprünglichen Post anzeigen

Z Friburg in de Stadt . . . wider gohts

– wiä immer kammer de Beitrag au ahorche, d Tondatei isch ganz unte –

Au des möeß emol gsait si.

D Stadt het sich jo rüsbutzt, so heißts als. Des siht mer schu, am Afang uf jeder Fall.

Un endlig kammer wider mit em Rad fahre, ohni dass einem alles ifriärt. Also wu ich am Fritig morge uf de Münschtermerkt gfahre bin, an de Dreisam lang, simmer so gäli Flecke ufgfalle. D Sunne het mi zimlig blendet un deswäge hab ich nit gli erkenne kenne, was des isch. Ob si emend am Rain jetz au schu Oschterglocke apflanz hän? Aber wurum nur einzilni un nit so scheen vili wiä uf de Mitti vu de große Stroße. Es sin leider keini Blöeme gsi, sondern lütter vollgschissini Hundetütli.

D Hundebesitzer hän jo fascht immer diä gäle Tütli debi, meischtens an d Leine bunde. Mich erinnert des immer an e Dracheschwanz, so het mer doch frejer diä bunte Bapierfächerli an de Dracheschwanz abunde. Uf jeder Fall hän d Hundebesitzer uf diä Art immer gli e Tütli parat, wenn de Hund si Gschäftli macht un des kunnt deno do ni. So wit hab ich des kapiärt.
Dann wird des alles göet zöebunde un ab in d Hecke demit oder ufs Trottwar. So maches schins alli. Also hab ich mich gfrogt, ob des eso korrekt isch un hab mich gfrogt, was uf däne Tütli stoht, ob do villicht so ebbis drufstoht, wiä:

Liebe Hundebesitzer,

wir bitten Sie, die Hinterlassenschaften Ihres Hundes in die gelben Tüten zu füllen und fest zuzuknoten. Bitte platzieren Sie die gefüllten Tüten gut sichtbar, beispielsweise am Straßenrand oder in Sichthöhe in der Randbepflanzung der Gehwege. Wir entsorgen diese gerne für Sie.
Wir wünschen Ihnen weiterhin viel Freude mit Ihrem vierbeinigen Freund.

Die Mitarbeiter der Stadtreinigung bedanken sich

Schliäßlig zahle s Frauchen un s Herrchen jo Hundestiir. Do kennt mer so e Service eigentlig schu erwarte. Ob so ebbis uf de Tütli drufstoht, hab ich nit rüsgfunde, s het mich ehrlig gsait z arg g’ekelt so e Tütli gnauer z’untersöeche.

Un wiäs de Deifel welle het, hab ich in de Stadt e Mitarbeiter vu de Stadtreinigung gsähne, wiä er grad e prall gfillti Tüte ufgläse het. Des möeß e Hüffe vunere Bulldogge oder vum e Dobermann gsi si. Ich hab der Mann direkt agschwätzt un gfrogt, ob ich mit minere Vermöetung richtig lig, dass mer de Schißhüffe zwar ipacke soll, aber deno de eigentlig Uftrag vum Hundebesitzer erledigt isch. Des isch nit eso, het mich der Mann ufklärt, aber s mache mittlerwil fascht alli so un Friburg sei halt zimlig liberal, het er gmeint. Des het er zimlig diplomatisch üsdruckt, find ich.

Adjee mitenand

sait s Rénate