Unterwägs

Letschdin simmer fir a bar Dag furt gfahre. S isch nooch Oschdere gsi. De Mann het no alte Urlaub abbaue meäeße. Des war villiicht e Sach, bis er des im Gschäft durch gha het. Will, s war jo schu nochem einedrißigschte März un de alt Urlaub sott bis derthi gnumme si. Nur, wänns nit goht, no gohts halt nit. S isch jo nit an ihm gläge, dasser de Urlaub nit het nämme kenne. S isch halt immer wider eber krank wore un deno het r miäße iischpringe. Jee, hän diä rumgräächtig, dass mer kei Üsnahm mache kennt, wänn des alli mache dääte, un so wider … No het r eifach gsait, dasses deno zöekinftig mit sinere Flexibilität au rum isch, wänn s mol wider personelli Engpass gitt. Baschda. S isch doch au wohr!

Des hab i aber nit verzelle welle, s isch jo um de Kurzurlaub gange. Ans Schwäbisch Meer hämmer welle. Mi Oma het mer ins Poesiealbum gschribe: “Wozu in die Ferne schweifen, sieh das Gute liegt so nah.“

S Helletal nuff ohni Laschter, s war jo amme Sundig. Wu s deno uff des kurz Stick d Autobahn nuff gange isch, hab i bim Iifädle schu e Audi im Rückspiägel zimlig schnell immer greeßer were sääne. Einer vu dere Sorte „Hoppla jetz kumm ich!“. S war so e alti Schissle, silbergrau un mindeschtens zeh Johr alt. Hinterm Lenkrad isch e Vokuhila-Typ ghockt (sowit ich des hab kinne sähne). Eigentlig isch r ender gläge, kennt mer sage. Kenne ner diä Fahrer, wu so lässig un schäps im Sitz hängge? Nit diä, wu de Elleboge üssm Fenschder rüs hängge, nai, diä wu so in d Mitti vum Auto kippe, wiä wänn si ebbis im Fueßraum vum Beifahrer söache wotte. Also, uff jeden Fall ischs so einer gsi.

Heinomol, het der dränglet. Er het s gar nit verwarte kenne, dass r an mer vorbeiziäge kann.

Was der aber nit gwisst het, isch, dass unser alt, dreckig Golf e GTI isch (s Schildli isch halt irgendwänn emol rabgfloge). Un der alt dreckig Golf het ännewäg noch sini 200 PS un e flotts Automatikgetriebe. Wu de Audi deno uf de Ibeholspur näbe mir gsi isch, hab i de Schportgang iglait, bin voll uffs Gas dappt un hab n eifach stohloh.

Im Alemannische gits viili scheeni Schimpfwerter, aber in dämm Fall passt e nejmodischs eifach am beschte: Teschtoschterongschteuerter Vollpfoschte.

Wänn i jetz noch verrot, was der fir e Nummereschild gha het – „RV“ nämlig -, isch alles gschwätzt.

Scheen war s am Bodesee. D Oma het schu Räächt gha.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Dieser Beitrag wurde unter Säll un des, unterwägs veröffentlicht. Setze ein Lesezeichen auf den Permalink.

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s