E weng schaffe goh – üs Langewil (1)

Jetz bin ich bal e Johr in Rente. Ich hab schu zimlig vil deheim ufgschafft kriägt, säll möeß mer schu sage, aber so langsam wird s e weng langwilig.

Wenn ich ehrlig bin, nit nur e weng, s isch mer  eso langwilig, dass ich manchmol spaziere gang, dusse in de Natur, un langwilige Fotos mach, eifach eso in de Gegend rumknips.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Un deheim isch s einzig, was mi no wirklig druckt, de Keller. Aber dert trau ich mich eifach nit ni, wil des e gfährligi Sach isch. Mi Mann isch Stapelkünschtler un e göede Kopf greßer wiä ich. Also wänn dr dich im Keller bewegsch, kanns passiäre, dass dr Zeltstange üs de spote Siebziger uf de Kopf fliäge. Nur d Stange! S Zelt gits nimmi, aber mer kennt d Stange jo mol fir ebbis anders brüche, meint mi Mann. Ich gang nimmi zelte, mit alte oder neije Stange oder ohni. Des isch rum, uf alle viäre nachts üsem Zelt groble un mit de Daschelampe zum Klohiisli schlurbe, wu Millione vu Nachtfalter rumschwirre. Des will ich eifach nimmi – baschta.

Jetz aber zruck zöem Schaffe, so e glai wenig halt, wär schu nit schlecht. Deswäge löeg ich siter Nejschdem in de Zitung immer eweng in de Rubrik „Nebenbeschäftigung“ rum. S git halt fascht nur Angebote firs Putze, säll döe ich deheim gnöeg. Oder halt Gaschtronomie, aber des isch nix fir mich. Wu ich jung gsi bin, hab ich emol uf em Dorfhock bediänt. Des isch ei einzige Albtraum gsi. Ich hab mer d Gsichter zöe de Bstellunge ums Verrecke nit merke kenne. Am End hab ich mer d Pulloverfarb zöe de Bstellung ufgschribe. De Obend isch rumgange, aber ich hab mer gsait: Des isch s erscht un s letzscht Mol gsi. Un do isch s au debi bliibe.

Aber ich kennt jo au ebbis Ehreamtlichs mache, do wird schints au immer gsöecht, obwohl ich des küm glaube kann, so vili wu sich engagiere un iibringe (e saubleede Üsdruck). Egal wer dr frogsch, diä hän alli e Flichtlingsfamilie an Wihnächte deheim gha. Des sotte mir au emol probiäre, deno miäßte mer uns zämme risse un däte nit wäge jedem Schissdreck stritte: Wägm Esse – Fleisch oder keins, wägm Chrischtbaum – glai un dick oder groß un schlank, bunte Chrischtbaumkugle oder liäber Ton in Ton (des hab ich jo gäärn) un solle mer vor oder noch de Bescherung esse? Do gits Strittpotential, des kann ich eijch sage. Un Wihnächte isch jo schu bal, s grüüst mer grad.

Aber jetz kimmer ich mich um mi zweiti beröefligi Laufbahn un löeg in d Zitung un au emol im Internet rum.

Also, wänn ich ebbis find, wäre ners bal erfahre.

Adjee mitenand
sait s Rénate