Wihnächte – jedes Johr s glich Zinober

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Im September als denk ich schu an d Gschenker. Aber s isch jo noch soo vil Zit, sag ich mer deno wider. Un pletzlig isch s Dezember. Bi de Kinder isch des mittlerwil eifach. Diä schicke mer eifach e Link vuneme große Versender un wänn dr der Link ufmachsch, möesch des Gwinschte nur noch in de Warekorb lege un deno zöe de Kasse goh.

Aber mi Mann kriägt jo d Zähn nit üsenander. Der sait immer, dass er nit brücht. Do hab ich mir halt s letscht Johr ebbis Scheens fir en iberlejt un em e Zelt gschenkt.   Wihnächte – esse und schenke Kei  einzigs mol isch er go zelte gange. S Zelt un des  ander Glumbs wu er sich dezöe bstellt het, lit alles noch im Keller, nit emol üspackt het ers. Immer isch irgend ebbis gsi.  Entweder ischs em z warm gsi oder z kalt, oder er het pletzlig schaffe miäße, des het er gsait. Un eimol isch er verkeltet gsi. Jo, de Schnüpper het er gha, do sait mer doch jetz „Männerschnupfen“ dezöe.

Aber dis Johr hab ich en halt eweng blogt, wil ich nit wider ebbis schenke hab welle, was deno wider nur rumlit.

Irgendwänn emol, wu ich zum hunderschte Mol devu agfange hab, was em denn Spaß mache kennt, het er gmeint, dass er e baar Männer kennt, wu angle diän. Des sei e wunderbari Meglichkeit, abzschalte un zöe sich z kumme. So am freje Morge am Baggersee hocke un ufs Wasser löege, eifach nur hocke un löege.

S isch jo nit eso, dass ich minem Mann kei innerligi Röeh genn, aber angle, nai, des goht nit. Ich hab em deno erklärt, dass mer dodezöe halt au bi Zitte ufstoh miäßt oder ob er gli nooch de Arbet an de See fahre wott? Des het em eweng z denke gäh. Widerscht hab ich iigworfe, dass im Baggersee jo keini Filets rumschwimme, sondern richtigi Fisch mit Flosse, Kepf un Därm. Mer sott jo meine, dass des e Koch kenne miäßt, also Fisch üsnämme. Kenne döet ers, aber s grüüst em devor, des isch sini persenlig Leich im Keller. Der kann nit emol e Siberfischli s Klo rabspiäle, des möeß immer ich mache. Wurum ich diä Viächer umbringe dät, diä seie doch nützlig un fresse Dreck un Hütschuppe un so. Wil si eklig sin, do bin ich kaltherzig. Aber wänn mi Mann endlig emol d Fuege wider nej mache dät, hätte die Drecksviächer au nit eso vili Unterschlupfmeglichkeite.

Aber um en endgiltig vum Angle abzbringe, hab ich em klipp un klar erklärt, dass ich nit firs Fisch dotschlage, Kepf abschnide un Därm rüshole zöer Verfügung stand un habs noch eweng bildlig üsgmolt. Wiä mer als schu emol an de Därm ziäge miäßt un was do alles noch drin si kennt. Un dass sich d Kepf nit immer so eifach abhaue lehn, dass de Kerper als noch zuckt un d Äuge sich drille, wänn de Kopf schu denäbe lit. Ich hab ehrlig gsait noch niä e Fisch dotgschlage oder dodebi zöeglöegt, aber so eweng Drama het si miäße .

Ich hab nämlig schu Horrorvisione gha, wu er des mit em Angle gsait het. Ich hab Deesli im Kiählschrank, mit Made un Wirmer drin, gsähne, mit sonige, wu au bi froschtige Temperatüre noch gnöeg Energie hän, de Deckel z lupfe, um im Kiählschrank umenander z groble. Ich hab mer üsgmolt, wiä wuchelang Fisch in de Badwann rumschwimme, wil si keiner dotschlage wil un si einem jeder Morge un jeder Obend bim Zähn butze vorwurfsvoll aaglotze. Un wiä si irgendwänn mit em Büch nooch obe schwimme un ich si furtwerfe oder beerdige möeß. Nai, des will ich nit.

Ich hab deno e besseri Idee gha fir mi Mann. Ich sag nur „Lebenslanges Lernen.“

Meh devu, nooch Wihnächte.

Adjee mitenand

saits Rénate

Ab in de Lumpesack – furt mit em Ballascht

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

De Kleiderschrank üsmischte miäßt mer jo vil efter. Do het mer Sache drin liige, wu mer gar nimmi weiß, dass es si git. Un basse döet au nur d Hälfti, wänn iberhaupt, aber mer kennt . . . .

Mer kennt, aber mer schaffts nit. Mer schaffts nit, d Kleider abz‘ändere un mer schaffts nit gschissini drei Kilo abz‘nämme. Un manches ziägsch nit aa, wils nit bequäm isch. Diä eind Hose druckt am Bund un diä oraschfarbig isch zwar saubequäm, der legsch si aber nimmi gäärn aa, wil emol ebber gsait het: „Bisch jetz bi de Millabfuhr?“

Des blau T-Schört kunnt au weg, wil d Nochberi, diä bled Schnepfe s glich het. So gohts grad wider, wänn der emol agfange hesch. Do isch au säller Rock, wu  immer an de Strumpfhose bäppt, s kariert Kleid, wu der findsch, dass der üssiehsch wiä e Drummle un wu d Verkäuferi gsait het: „Das sieht aber flott aus“. Diä het mich doch verarscht. De Summerkittel kunnt au furt, wil der feschgtstellt hesch, dass d Schwigermöeter fascht diä glich het. (Im Summer brücht mer hitzedag sowiäso keini Jacke meh).

S git so vili Gründ, wurum mer ebbis in de Lumpesack stopft. Un jetz möeß ich eweng witer üshole: Ich bin emol, zöe dere Zit wu ich noch gschafft hab, als Verträtung inere ander Abteilung igsetzt gsi, wil si e Engpaß, e personelle, gha hän. Un ich sags Ejch, des isch dert eso e unangnähmi un gehässigi Stimmung gsi, dass ich e baar T-Schörts furtgworfe hab, wu ich do als agha hab. Ich hab si eifach nimmi aziäge welle, wil si mich immer an diä bärbissige Wiber un der ibildet Gockl vu dere Abteilung erinneret hän. Un eini vu däne Wiber, so e rechthaberischi dummi Kachle isch immer vu hinte an mich na gschliche un het glöegt, ob ich au alles richtig mach. „Si, des isch aber falsch, des müsse Si andersch mache, do kenn ich mich us, des könne Si mir ruhig glaube, aber hallo un wie ich mich do uskenn“, het si mer ins Gnick gschwätzt un dodebi immer so e ekligs Mentholgützli gschlotzt un d Spucki  durch d Zähn zoge. Wänn si doch wenigschtens richtig alemannisch gschwätzt hät, oder vu mir üs hochditsch, des het si aber halt au nit kenne. Do hab ich e subbr Ifall gha. Ich hab fir gäärn ei Fähler am andere gmacht. S isch mer grad wurschd gsi, was diä Abteilung vummer denkt het, diä andere hän jo gwißt wiä ich schaff. Un am negschte Daag hets gheiße, dass si mich nimmi brüche un elai z recht kumme däte.

Des isch jetz ei Beispil, wiä psychischi Faktore d Lumpesäck voll mach kenne. E anders Beispil  s negscht mol.

S Hochzitskleid isch nämlig au in de Lumpesack gwanderet. E kleini Rosekriägschtory steckt dehinter.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . un ischs nit scheen, des Säuwetter dusse. Der kriägsch ebbis gschafft un hesch di Röeh an soneme Daag in de Winterzit Halber niini oder halber zehni?

Halber niini oder halber zehni?

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch ganz am End vum Beitrag –

Des hab ich  mich hit morge gfrogt. Uf de Armbandühre ischs halber niini gsi un uf de Bachofediire halber zehni.

Eh jo, s isch wider sowit, d Zit isch umgstellt wore. Jetz gohts Gejoomer wider los, wil s frejer dunkel wird un wiä scheen des doch gsi isch im Summer, wummer bis in alli Nacht ni dusse hocke het kenne.

Also ich frej mich als wiä e Kind, wänn d Summerzit rum isch. Zwei Drittel vu de Ditsche goht’s ähnlig. Des hän si geschtern im Radio broocht. Aber wurum hämmer si deno, d Summerzit? Wers gnau wisse will, kann des hit  in de Sundigszittung noochläse, das geht allen auf den Zeiger, heißts do. Do isch bigott ebbis Wohrs dra.

Also mir grüüsts als grad im Frejohr vor de Umstellung. Ich hab niä kapeärt, wu de Vorteil si soll. S isch lenger hell. Des stimmt, aber wurum möeß am halber zehni noch d Sunne schiine? Diä Umstellung bringt doch alles durchenander.

Der blibsch vun elai lenger uff, wil s nit Nacht wäre will. Aber diä meischte Lit miän jo schaffe go und am ander Dag änneweg uffstoh, wiä sunscht au. D Nacht wird nit lenger wäge de Summerzit, im Gegeteil, kirzer wird si. Un bi de Burschd erscht läppert sich e Schloofdefizit zämme. Nur de Afang vu de Summerferie, bi uns jo saumäßig spoot, kann manchmol  greßeri kerperligi Schäde verhindere, aber nit immer. Der sihsch immer mol wider Kinderschiäler am halber Elfi am Obend gege Stroßelampe ränne, wil si eifach hundsmiäd sin un diä ganz glaini Kinder brägelts inere scharfe Kurv vum Bobbycar. Nooch eme Trainingspensum wiä firs 24-Stunderenne uf em Nürburgring nimmt einem des nit Wunder. Un diä Halbwichsige kriäge bal e Tinnitus un Hörsturz, wil si lütter si wänn, wiä des Bobbycargeratter, was sich aheert, wiä wänn e Panzerbattalion d Strooß rabfahrt.

Un wil d Eltere d Burschd nit ins Bett bringe wänn – mer hockt jo so gmiätlig mit der Nochbere zämme – gehn alli mitenander so gege Mitternacht ins Nescht, d Kinder wahrschins mit schwarze Dreckfiäß un ohni d Zähn butzd. Wer het um diä Ührzit schu noch Luscht, mit em Nochwuchs rumzrächtige. Un wänn mer eweng einer im Käner het, schu dreimol nit.

Also, jetz frog ich: Gits ebbis scheeners wiä so e laui Summernacht mit Summerzit?

 

 

Des gits. E windige, rägnerische, triäbe Herbschtdaag, wu der kei Hund vor d Diire schicksch, nit emol Kinder!

Adjee mitenand

saits Rénate

 

 

 

Wänn ich mers rächt iberleg, sott mer d Summerzit im Winter ha. Do kennt e manche wenigschtens noch in de Heiteri vum Schaffe kumme un miäßt nit im Finschtere üs em Hüs un deno wider z Nacht heimkumme.

 

Kurz entschlosse oder Kurzschluss?

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch ganz am End vum Beitrag –

Irgendwänn der Summer isch mer alles, aber wirklig alles uf de Wecker gange. Richtig unlidig bin ich wore. In de Badische häns sis nur vum Lollo oder vum Synagogeplatz gha. E viertel Johr Summerloch und Süri-Gurke-Zit ! Un des Wetter het mer z schaffe gmacht, heiß un stickig isch s gsi. D Stadt voller Tourischde un Baustelle, an de Dreisam sin d Lit rumgläge, zwische Abfall un vollgschissene gäle Plaschtikgugele – Friburger „savoir vivre“.

Mir hets eso glangt. Heinomol, ich will nimmi schwitze, ich will wu anderschd hi, wu s nit eso heiß isch, wu e Liftli goht, wu mer z Nacht schloofe kann, wu s meh Wasser git, nur wu kennt des denn si?  Hejo, HAMBURG. Do will ich hi. Wurum bin ich do nit schu frejer druf kumme? Des alles isch mer am Sundig Obend durch de Kopf gange, wus mol wider e Wiederholung vum Tatort im Fernseh gäh het. Mir hän en schu kennt, hämmer gmeint, aber sicher simmer uns nit gsi, miner Mann un ich. Mir wäre halt beidi nit jinger!

Am Mändig Morge, gli, wu de Mann endlig furt gsi isch – sunscht isch er jo am Mändig immer deheim, aber  er het wäge nere greßere Gschicht zöem Zahnarzt miäße – hab ich mich an de Laptop ghockt un nooch  Agebote fir Hamburgreise glöegt un au ebbis bassends gfunde. Jetz möeß nur noch mi Liäbschte frei ha.

Wiä kennt ich des rüskriäge? De Mann eifach frooge? Liäber nit. Wenn der en heersch, kenntsch als  grad meine, dass d Lit reihewis verhungere, wenn er nit in de Kuchi stoht.  Also hab ich eifach in de Wirtschaft agröefe un mir de Diänschtplan vu minem Schätzli durchgäh loh. S het basst! Er het viär Daag am Stick frei gha.

So, jetz bin ich mit em Iberraschungsüsflug dra gsi.  Was der kann, also miner Mann,  des kann ich schu lang! Entscheidung un Iberraschung

Also eifach nur planlos durch Hamburg dappe, hab ich au nit welle. E glai weng ebbis Kulturells kann nit schade. Aber, was macht mer denn eso in Hamburg, üßer zöem Musical goh? Des isch jo gar nit fir mich, Nai, bittscheen keini Musicals. S git jo e Udo Lindenberg Musical, hab ich glääse. Der kammer doch au no leibhaftig uf de Bühni sähne, do möeß mer doch kei Musical drüß mache, aber d Lit meege des, so hets de Aaschin.

Deswäge hab ich mich bi de Tourischteinformation erkundigt, wiäs denn eso mit Karte fir diä nej Elbphilharmonie üssiht. Schu an der kurze Paus mit eme glaine Schnüfe am ander End vu de Leitung hab ich gmerkt, dass ich in de Kategorie Landei un Dorfdepp igordnet wore bin. Frooge derf mer jo emol kenne! Villicht s negscht Johr, het mer mir gsait, do miäßt ich mich aber bal entscheide. Dass ich nit s negscht Johr, sondern schu diä negscht Wuch nooch Hamburg wott, hab ich deno zimlig bissig igworfe.  S Fräulein am ander End het sich deno rabgloh mir de Tipp z gäh, dasses bi  de Staatsoper firs Ballett vum John Neumeier, des sei e weltbekannte Choreograph, het si em Landei erklärt, noch Karte gäh kennt, vu Abonennte, wu kei Zit oder kei Luscht hän uf regelmäßigi Kultur. Ich hab mich bedankt fir der wertvoll Tipp un hät am liäbschte gfrogt: „Was isch denn e Choreograph?“  Des hab  ich mer verdruckt.

Un tatsächlig, dert hets noch Karte gäh, aber zöem Karte kaufe het mer erscht emol e eige Konto aleege miäße mit Passwort un allem drum un dra. Ich bin schu ganz nervees wore, nit dass des au nit wird, aber deno: Klick, klick, klick, mir gehn ins Ballett. Ich hab gar nit glöegt, wiä des Stick heißt un um was dasses goht.

Also diä Iberraschung mit de Hamburgreis an sich het mi Mann fir sini Verhältnis göet verkraftet. Jetz kunnt aber noch s kulturell Zickerli un des hab ich em ganz schonend beibringe welle. E Sakko sottsch au mitnämme, un e Hämm un e Kravatt, hab ich vorsichtig aagfange. Wurum er des sott, het er wisse welle, er heb kei Luscht uf Restaurants mit große Deller, wu glaine Portione mit schlaihem Esse druf sin un dodefir d Priis gsalze. He nai, des wott  ich doch au nit, hab ich en beröehigt un deno d Wohret iber s Kulturprogramm rüsgloh. Un üßerdem dät er doch eso stattlig üssähne, mit Sakko, hab ich em g’wohldobelt. Der hättsch kenne e Stecknodle rabkaije heere. Er isch eifach nur dogstande, hets Mül ufgsperrt un nit gsait. So isch er e Wiili dogstande, wiä versteineret. Mir ischs ganz anderschd wore, nit dass er s noch am Herz kriägt un hab eifach druf los gschwätzt: Ballett, scheeni jungi Lit, wu federelicht danze, schlanki, elfehafti Maidli in paschtelfarbige Kleidli wu uf de Zechespitze iber d Bühni tripple un zwischedurch vu durchtrainierte junge Männer umenander trajt un gschlenkeret wäre. 

Ganz langsam un ganz lislig het er sich umdrillt un isch üsem Zimmer gange, s einzig, was er gsait het, isch gsi: Un d Männer hän Strumpfhose aa . . .

Böecht isch böecht, do gehn mir hi!

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . mir sin zöem Ballett gange. D Männer hän keini Strumpfhose aagha. Ich hab mich nit träut des im Theater z fotografiäre, aber sunscht hab ich schu e weng in Hamburg rumknipst.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

S goht ums Iiberläbe

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Bi uns uf de Autobahn, also uf de A5 gits jo gäärn emol e Stau. Aber wenn der sicher si willsch, dass nit voran kunsch, wartsch bis ich im Auto hock. Ich bin e Staugarant!

Mich verwitschts immer. Zwanzig Kilometer in zeh Minüte, jo Pfiffeldeckel, do kann schu emol de halbe Morge druf go. Egal in welli Richtung, vum Süde noch em Norde oder umkehrt. Ich bin debi. Aber au ich hab dezöe gleert un horch jetz immer de Radiodiänscht, bevor ich uf d Autobahn gang, wiä hit emorge. Ich bin halt e Gifitzi.

Also bin ich gli iber d Derfer gfahre. Des isch grad räächt gsi, wil ich e mords Kohldampf gha hab. Firs Morgeesse hets nimmi glangt. Aahalte bineme scheene alte Dorfbeck, wu lütter frisch bachini siäßi Stickli het. Ich bin sunscht kei Siäßili, aber d Unterzuckerung isch schins schu zimlig arg gsi. Ich hab e Gluscht gha uf Schneckennüdle (ohni Rosine), Zuckerring mit e hüffe Hagelzucker, Hildabretli, knuschprigi, kläbrigi Schwinsohre, Nusshernli, Häffestreusel un Mohnschnecke.

Im erschte Nescht hets kei Beck gäh, nur e Sky-Bar, e Wettbüro un e Apethek.

S negscht Nescht het e Wirtschaft gha, wu zöe gha het, e Nagelstudio un e Sky-Bar.

Im iibernegschte Kaff hab ich aaghalte, wil ich mer denkt hab, dass es villicht in ere Nebestroß e Beck git, so e scheene alte mit lütter frisch bachene siäße Stickli  . . . oder eifach nur Berliner, wu einem s Gütz s Kiini nabrennt, wämmer nii bißt.

Un schu hab ich e Bretschele-Schild in ere Sittestroß gsähne. Des isch aber so e Art Fata Morgana gsi, s isch nämlig kei Bretschele gsi, sondern Engelsfligel. E mobile Pflegediänscht, „Pflegeengel“ het der gheiße. Uf de Stäge devor sin zwei vu däne Pflegeengel ghockt  un hän uf e Iisatz gwartet un eini gräucht. Mer het si an de türkisblaue T-Schörts mit em Engel-Logo erkenne kenne. Ebbe knappi fimf Zentner Läbendfleisch uf zwei Mensche verteilt, uf e jingeri Frau un e jingere Mann. Des was üs de T-Schörts rüsglöegt het, nämlig schwabbligi Ärm, isch vu obe bis unte tätowiärt gsi. Diä griäne Hoor vu dere junge Pflegeri hän sich eweng mit em türkis vum Schört bisse. Bim Kerli het sich nit bisse, der het nur e baar rasierti Speckfalte mit rote Pfitzli im Gnick gha. Also ich dät do ender an Racheengel  denke, wenn diä zwei zöe mir kumme däte.

NagelNeuSky

Wenns bi mir emol am End zöegoht, hoff ich,  dass ich eifach fridlig iischloof un d Engel hinterher kumme, so wiä s sich des ghäärt.

Fridlig bin ich mittlerwil nimmi gsi, wil ich immer no nix zwische d Zähn kriägt hab.

Im negschte Kaff haltsch noch emol aa. Dert hets alles gäh, was mer hitzedag brücht. E Sky-Bar, e Nagelstudio, wu schu uf gha het un göet bsöecht gsi isch. Do sin lütter Asiatinne mit Mundschutz ghockt un hän de Dorfpomeranze d Negel scheen gmacht, also Kappeschilder mit Muschter und Glitztersteinli verziert, abäppt oder gschmolze oder was au immer. Wämmer do e Mundschutz brücht, isch des bstimmt es gsundi Sach. S Wettbüro het noch zöe gha un s Tatoo-un Piercingstudio au. Dert hab ich aber kenne ins Schaufenschter löege un mich driber informiere, wiä mer sich fir e hüffe Geld verschandle lo kann.  Nit nur Noodle, Hooke un Pfil kammer sich ins Fleisch ramme lo, au Mihlistei ins Ohrläppli ibasse. Un wenn de Mihlistei emol rüskait, kammer sich immer noch s Glesertiächli ins Loch hänge bi de Kuchiarbet oder unterwägs de Kittel, wenns einem z warm wird. Do fallt mer ii. S Engelpäärli het au Metall im Gsicht gha. Sie het e Piercing am Nasefligel gha, wu ich erscht denkt hab, dass es e Rotzbägle isch un er het so Ring in de Mitti gha, wiä d Rindviecher.

Tatoo & Co.

Eweng zittrig schu, bin ich wider ins Auto gstiige. Im Radiodiänscht hän si broocht, dass sich de Stau ufgleest het. Bi der erschte Raschtstätte hab ich mir fir zwei Euro fuffzig e Schokomuffin gkauft.

Adjee mitenand
saits Rénate

Wer sich des aheere will, druckt do unte druf.

 

Sport isch Mord – 1- Teil

Ich bin jo bi de Gesamtversammlung vum Sportverein gsi Vereinsläbe, e Erfahrung fir alli Sinne, wu ich des Zirkeltraining mach. Des hebe si welle ufgäh un ebbis anders, moderners abiäte, so hän si gsait. Zöem Noochläse: Vereinsläbe, e Erfahrung fir alli Sinne

Deswäge hab ich  mer schu e Wiili iberlejt, ob ich nit doch noch anderi Aagebote vum Verein alöege sott. Yoga un Zumba hab ich denkt, des kenntsch jo emol üsprobiäre. Des Yoga isch jo so e Art Glicksbringer, heißt s,  un Zumba sei prima fir d Fitness un der merksch gar nit, dass der dich aastrengsch, sage si. Des heert sich doch göet aa! Also bin ich zum Zumba gange. Latinomüsik, technomäßig ufgmischt, e Traineri, wu schins diä göet Lüne mit Schepfleffel gfresse het un lütter hoch motivierti un mindeschtens genauso saumäßig göet g‘lünte Fraue um mich rum. Ich mach mich doch nit zöem Affe un wackel e Stund lang mit em Fidle un wink mit de Erm wiä e Dubel. Bal hab ich eso döe, wiä wenn ich mer de Föeß verknackst heb un bin gange. Keini zeh Minüte hets brücht bis ich gwisst hab, was ich nit will: Z U M B A!

Also hab ich mini ganz Hoffnung ufs Yoga glajt.

Im Vereinsheftli isch gstande, dass mer si eigini bequämi Matte mitbringe sott, wenn s goht. Ich hab kei Turnmatte, nur e bequämi Matratze, aber diä kann ich nit mitnämme in de Stroßebahn. Do hab ich miner Mann gfrogt, ob bi däm ganze Campingzigs wu ner bstellt het, au e Isomatte debi isch. Wu ich em z Wihnächte nämlig e Zelt gschenkt hab So e Bescherung!, het er sini Üsrüschtung ufgrüschtet, aber nit üspackt. Si kait einem au nit uf de Kopf wiä s ander Campingzigs, wämmer in de Keller kunnt, sondern hegschtens uf d Fiäß, wil er diä ganze Pakete gli wämmer in de Keller nikunnt uf diä rächt Sitte gstellt het. He nai, e Isomatte brüchtigt er nit, er nimmt unsri alt Luftmatratze mit em Blöememuschter, do heb er immer göet druf gschloofe. Er schu, ich nit, mich hets immer glupft, wenn er sich umdrillt het. Soll er emol löege, wiä ner diä 1,20 Meter breit Luftmatratze in des fimfeniinzig Zentimeter breit Wurfzelt ni kriägt.  Säll isch mir grad egal, ich wir nit debi si.

Pletzlig het er gmeint, dass er mir vum Gschäft, also vu de Wirtschaft, dass er mir vu dert e Kissi  mitbringe kennt, so eins, wu si als d Biärfässer bi de Alieferung druf plotze leen. S heb au e Griff, sodass mers trage kennt. Ich hab em erklärt, dass ich nit e Kissi brüch un schu gar keins wu nooch drissig Johr Biärkeller stinkt.
Ich weiß nit wurum, aber irgendwiä het er mir helfe welle un het noch e Vorschlag brocht. Mi Mann isch schu e Käpsili!

Er kennt d Nochbere froge. Er het in de Weschkuchi gsähne (was macht denn der in de Weschkuchi?), dass si do so e Matte unter de Weschmaschine lige hän, dass diä nit umenanderspaziärt. Er dät d Wäschmaschine au lupfe un ich miäßt d Matte nur rüsziäge.

Un au des hab ich nit welle. Ich will doch kei Matte üsem Keller un z glai isch si doch au, 80 Zentimeter im Quadrat. Ob des fir so e Zwuggl wiä mich nit lange dät, het mit Mann gmeint. Het der denkt, dass mer bim Yoga eifach e Stund im Schnidersitz wiä e Buddha do hockt, brummt un summt un in sich ni horcht. Jawoll, genau des het er denkt.

Artig hab ich mich binem fir sovil ungwohnti Firsorg bedankt, hab mer aber denkt: der isch nit ibel verrisse, dass er meint, sini Frau macht Gymnaschtik uf eme alte Dreckfegge.

Ich hab mer kenne e Matte lehne. Wiäs Yoga gsi isch un was üs em Program firs neje Sportlerjohr wore isch, e ander Mol.

Adjee mitenand

saits Rénate

Sport isch Mord – 2. Teil

Also s Zumba isch nit fir mich gsi, deswäge bin ich zöem Yoga.

Alli schwärme vum Yoga, der wirsch glenkig, innerlig röehig un sportlig isch s au no.

S Matteproblem het sich in de Turnhalle gleest. Ich hab mer eini üsleene kenne. Fir alli Fäll hab  ich aber e Deppig un e Badtöech debi gha. Dicki Wullsocke au. Selber gstrickti, nit vu mir, sondern noch vu de Oma.

Diä jung Yogalehreri het uns alli frejndlig begriäßt, au diä isch granatemäßig göet druf gsi. Do isch jo nit debi, wämmer positiv isch.

Mir hän uns eweng gstreckt un greckt am Aafang, d Lehreri  het des alles imme beröhigende Sing-Sang  erklärt. Dass si üsem Fränkische isch, het si nit sage miäße, des het mer gheert. Brust rein, Brust raus. Viär rollendi „R“ hinterenander, wiä schafft diä des bloß? Vor lütter Erfurcht vor sovil Sprochakrobatik hab ich natirlig nit ufbasst un fascht alles falsch gmacht. Aber s rollend „R“ isch nit s einzig gsi, was mich abglenkt het. D Socke hän bisse! S Hocke im Schnidersitz het mer nit nur im Kriz  weh döe, sphärischi Panflötemüsik (au als Fahrstöehlmüsik bekannt) het mich schu immer uf d Palme brocht und deno noch lütter bled grinsendi Wiber um mich rum. Wurum döesch der des aa? Wil der fit bliibe willsch oder meinsch, dass ders möesch.

Aber jetz?  Zumba isch nit, Yoga haltsch au nit üs, was machsch, wenn si wirklig s Zirkeltraining ufgänn?

Des hab ich nit gwißt, aber liäber kei Sport un nur spaziäre laufe.

Zruck zöe döem Probeyoga. So e Stund kann lang wäre.  Nomol de Föeß verknackse goht nit, mir sin jo nur ghockt un glääge un s sin jo au e baar vum Zumbakurs do gsi.

E Krampf in de Wade, des isch es! Ich hab mer d Wade massiert un dodebi s Gsicht verzooge, heinomol döet des weh, het mi Gsichtsüsdruck gsait! D Fränkin het des gli gsähne un mitfiählend gmeint, dass des halt leider vilmols in de Wechseljohr vorkunnt. Aber im negschte Johr gäbs Hormonyoga, speziell fir Fraue wiä mich. Oh, des isch jo subbr, hab ich gheuchelt un deno ebbis vuneme Krampf, ganz inne im Bei verzellt un bin üs de Turnhalle ghumplt.

Bi de Gesamtversammlung vum Sportverein isch s am End eso rüskumme.

Also, s Zirkeltraining gits widerschd. S Zumba gits nimmi un Yoga gits defir zweimol, eimol fir jeder un jedi un eimol fir Fraue in de Wechseljohr, s Hormonyoga – s. o. …

Wenn ich ehrlig bin, hab ich mich eweng gfrejt, dass es kei Zumba meh git.  Ich weiß, dass Schadefrejd kei göete Charakterzöeg isch, aber ich bin halt eifach ehrlig un Ehrligkeit dittet doch uf e göete Charakter hi, oder nit?

Adjee mitenand

saits Rénate