Doch ebbis Positivs

Mir hän e neje Burgermeischter z Friburg. Hoppla, jetz wird s Rénate noch politisch denkt jetz villicht de eind oder ander. Des ischs aber schu gsi an politischem Statement. Ich hab halt eifach nit immer nur schelte un joomere welle, deswäge hab ich des Wahlergebnis zöem Aalaß gnumme, eweng üs de Bruddliecke rüszkumme un endlig mol e positive Beitrag z schribe.

Wiäs zöe dem Wechsel het kumme kenne, dodriber isch jo bal jeder Daag in de Zittung gschriwe wore, do isch mer bal gar nimmi drüs kumme. Was ich halt schu gheert hab, isch,  dass de Salomon e rächte Giftmichel sii kann un dass er ordentlig üsteile kennt, so het mer sich verzellt, des hän si gsait, ob do ebbis Wohrs dra isch, säll  weiß ich natirlig nit. D Lit schwätze jo viil wiä de Daag lang isch.
Aber jetz ischs halt rum fir en. So richtig het mer  zwar nit demit grechnet. D Lit nit un er sälwer au nit, aber s isch wiäs isch. S goht em jetz eso, wiä mir vor zwei Johr. Mit knapp achtefuffzig in Rente. „Weisch, Dieter, so schlimm isch des nit. S brücht e Zit, bis der dich dra gwehnt hesch, e Hüffe Zit z ha. Aber villicht fangsch erscht emol aa, de Keller ufzrüme, groß gnöeg bisch, dü brüchsch  jo kei Angscht ha wiä ich, dass der ebbis uf de Kopf kait.“ – S Rénate isch in Rente – Des dät ich em sage, wänn er mich froge dät, wiäs wider goh soll.

Un wänns em doch z langwilig wird un em Decki uf de Kopf fliägt, soll ers mache wiä ich un sich e Minijob söeche. Villicht kann er jo bim neje Burgermeischter als Berater aafange, dass dem ebber zeigt wiä mer des Amt meischteret. Iber d Unterstitzung vuneme erfahrene „Kolleg“ frejt der sich bstimmt. Wämmer vuneme durchschnittlige Beraterlohn vu ungfähr hundertfuffzig Euro in de Stund üsgoht, möeß er grad emol drei Stund im Monet schaffe. Do macht er sich nit naß.

Des isch mer halt eso durch de Kopf gange. Ganz scheen positiv un konschtrutiv, nit wohr?

Adjee mitenand

saits Rénate

Z Friburg in de Stadt . . .

Do hab ich nur druf gwartet. Diä Wuch schlag ich d Zittung uf un si häns wider emol vu de Stadtbutzede gha. Des verfolg ich schu e Wiili un jetz möeß es rüs, sunscht verrißts mi noch.

Jedes Johr diä glich Gschicht. Engaschierti Bürger un Schöelklasse dappe umenander un hole kubikmeterwis Dreck un Abfall üs de Bisch un Bäch. Deno macht de Reporter noch e Foto: Schiäler un Göetmensche, mit de sponsorte oraschfarbige Kappe uf em Kopf, löege frehlig in d Kamera un mach ei Sack am andere mit e Hüffe Gfrääs, wu umenander lit, voll. Hei, möeß des Spaß mache, de Dreck vu andere ufzläse. Des isch in minene Auge s Dimmscht, was mer mache kann. Wurum verfahrt mer do nit eifach nooch em Verursacherprinzip? Wer ebbis uf de Bode wirft, möeß es ufhebe – eigentlig klar – un wer sich nit do dra haltet un verwitscht wird, möeß bleche oder derf zöeneme Art „Workshop“ mit Fachkollege, wu des beröeflich mache, nämlig emol e Wiili bi de Stadtreinigung mitschaffe.
Zöem Verursacherprinzip het sich nejlig ebber in de Presse (ich will jetz keini Nämme sage) g’äußeret. Des het der/diejenigi aber ganz anderschd verstande – s Verursacherprinzip. D Verursacher vu de dreckige Stadt sin nit diä Lit, däne de Abfall üs Versähne rabkait. Na nai, do möeß mer schu eweng um d Ecki denke kenne. D Verursacher sin diä Händler, wu ihri Ware in Verpackunge verkaufe. Also de Beck zöem Beispil. Der verkauft sini Weckli in Guggele. Jetz kanns schu emol bassiäre, dass der s Weggli gli ißisch, wil der e mords Kohldampf hesch un deno? Wuhi mit de Guggele, wenn si leer isch? De negscht Abfalleimer isch ei oder zwei Meter wit wäg. Isch jo klar, dass d Lit s Papierli un d Guggele rabkaie leen.

e wite Wäg

 

„Z‘ Friburg in de Stadt, sufer isch’s un glatt.“ So wiäs de Johann Peter Hebel emol dichtet het, ischs uf de Wäge vu de Stadtreinigung gstande. Der Spruch isch verschwunde, wurum wohl?

Zöe dem Thema fallt mer noch e Liäd ii. Eins wu’s au um dreckigi Gschichte gange isch, s isch um de ehemalig Präsident George Bush gange: „Dear Mr. President, take a walk with me“ het d Pink gsunge. „Liäber Herr Burgermeischter, gehmer mol e Stickli mitenander durch d Stadt?“ kennt doch au basse.

Sin froh, dass ich nit singe kann, sunscht dät ich am End des Liäd noch umschribe.

Adjee mitenand

sait s Rénate

 

Am Fettnäpfli vorbei

– Ahorche kammer des au, unte isch d Tondatei –

S isch kääb gsi, zimlig kääb. Ich möeß jetz aber vu vorne afange.

Do, wu isch schaff, bi de Flichtlingshilf, in dem Hüs sin noch meh sonigi Verein, Verbänd un Verwaltunge, so soziali halt. Ei Verein im Hüs heißt Kreis für Menschen mit besonderen Fähigkeiten. Wu ich des eso gläse hab, hab ich mer denkt, dass des villicht so e Art Institution isch, so e Gsprächskreis, wu bsunders gscheiti Lit higehn. Mer hets jo immer wider vu de Hochbegabte. Fir mich isch des Büro ganz klar e Genieschmiedi gsi.
Im Treppehüs un im Igang, do wu ich schaff,  isch alles behindertegerecht un s git au e Hüffe Schilder mit Piktogramme, s begegne einem au immer mol wider Lit, wu mer meint, dass si  geischtig oder kerperlig igschränkt sin.

D Kolleginne hän mich deno driber ufklärt, dass mer hitzedag nimmi behindert sait, sondern vu bsundere Fähigkeite spricht. Jetz hab ich zwei un zwei zämme zelle kenne. S git also au e Büro fir Behindertehilf. Denke derf mer des Wort jo noch.

Vorgeschtern, wu ich am Nomittag Dienscht gha hab, hets an de Diire gschellt un s sin zwei Männer dogstande. E eltere un e jingere. Vadder un Sohn, hab ich gli denkt. Beidi hän si e Pferdeschwanz gha. De elter e dinne, graue un de jinger e dicke, kurze, wu obe uf em Hinterkopf g’hockt isch – Hipschter-Dutt sait mer dodezöe.  De Dutt isch keck in d Hechi gstande, wil der jung Mann de Kopf rab hänge loh het. Iberhaupt isch er do gstande wiä e zämmekaite Herdepfelsack.

De elter het deno s Wort ergriffe. Si sin ganz spontan vorbeikumme un wotte sich kurz vorstelle. Ich hab des Mißvertändis gli welle ufkläre un ene de Wäg zöem Büro vum Kreis für Menschen mit besonderen Fähigkeiten zeige welle.

Glickligerwis het mich der nordditsch Turbobabbli nit zöe Wort kumme loh un het gsait. „Guten Tag, Sie sind bestimmt René. Dürfen wir uns vorstellen? Wir sind die männliche Unterstützung in der sozialen Arbeit bei der Flüchtlingshilfe, ich bin der Geert, mit zwei ee und t am Schluß, mein Kollege heißt Timotheus, wie man’s spricht.“

Mir isch s heiß un kalt wore, wu ich mer üsgmolt hab, was bassiärt wär, wenn ich däne de Wäg zöe de Behindertehilf zeigt hätt. S Herz het bumberet, dass ich denkt hab, des siht mer bstimmt un hab verstohle ammer nab glöegt.  Ich hab mich aber zämme grisse un mini beide neje Kollege aagstrahlt: „Wiä ich heiß, wissener jo, vergesse de Accent aber nit uf em e am End, vu links unte nooch rechts obe“,  isch s mer rüsgrutscht.

Si hän mich aglöegt wiä Äutos, wil ich Dialekt gschwätzt hab. Ich hab si nomol herzlig wilkumme gheiße un ene alles zeigt un erklärt – uf hochditsch natirlig.

Adjee mitenand
saits Rénate

Silveschter siebzeh-achzeh

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Do gits eigentlig nit vil z verzelle. D Burschd sin furt gsi un de Mann het miäße schaffe. Jetz kunnts aber. Normalerwis het er bis nooch de zwelfe gschafft, wurum säll weiß  ich bis hit nit – was gits nooch de zehne noch in de Kuchi z mache? Aber dismol het er uf de Disch ghaue un gsait, dass er emol mit sinere Frau ins nej Johr fiire wott. S het ebbis gnutzt. Er käm gli, wenn er de Hauptgang nüsghaue het, des sei vor de niine. Also kennt ich so amme halber zehni mit em rechne. Ich brücht nit z esse mache, des kennt er so näbeher. Prima, hab ich denkt, do kann ich mer mache, was ich will, un hab fir uns zwei nur e baar Salzstängili kauft un e Flasche Crémant.

Besser goht s nit. Vum sechsi bis am halber zehni, wänns göet got bis am zehni hab ich mi Röeh!

Do hab ich eini vu minene DVDs, (ich hab nur viär Stick) iiglait. Diä heißt Klimawechsel, des wil keiner mit mir zämme alöege. S goht um Fraue in de Wechseljohr. Mini Kinder un mi Mann kenne do nit demit aafange.

Zweihundertsiebzig Minüte zöem Lache un keiner löegt einem bled debi aa. So scheen kann Silveschter si!

Also bis am zehni hab ich nit alli Folge gschafft, wil ich jo zwischedurch au hab ebbis esse miäße. Ich hab mer alli meglige Reschtli vu de Firtig zämme gschmurgelt, aber bi Schifili mit Raclette iberbache hets mi fascht glupft.

Alli ibrige Reschtli sin deno in de Dreckeimer, also korrekterwis in de Komposcht, gwanderet. Ich weiß, des soll mer nit, Läbensmittel wegwerfe, aber ehrlig, s isch nit anderschd gange.

Am zehni isch immer noch kei Mann do gsi, also noch e Folge, kurz vor de Elfe immer no nit, un noch e Folge. Am halber zwelfi isch er deno kumme. Er isch noch mit de Thüringer Stammgäscht uf e Gläsli zämme ghockt, diä wun em diä Wirscht mitbroocht hän, ob ich mich erinnere kennt? Un ob ich mich an diä flinke Wirscht erinnere kann. S tschüderet mich grad, wenn ich dra denk. (Do gits e Dokufilmli, e baar Sekunde lange: Duell am Grill – Oscht gege Wescht)

Diä Gäscht hän em e Flasch Sekt mitgäh, e ganz bekannti Marke üsem Oschte, extra schu kiähl, dass mer si gli trinke kenne. Des het er mer alles verzellt un dodebi mit ere Flasche saichwarmem Rotkäppchensekt gwunke, halbtrocken! Drei Stund isch er halt nit kiähl blibe. Ich hab schu s Kopfweh kriägt, wu ich nur dra denkt hab, dass ich der trinke möeß.

Aber im Kiählschrank het jo de Crémant uf Mitternacht gwartet. Wu de Mann go dusche gange isch hab ich de Sekt üsem Kiählschrank gholt un denkt, was stinkt denn so arg?Ganz z hinderscht hinte hab ich e Meggili Käs gfunde. Des hab ich deno scheen ufgschnitte un e Glas Olive hets au no gäh, was mer s letscht Johr, nai, s vorletscht Johr im Elsiss kauft hän, wu mer durch d Vogese gstolperet sin.
(Wiäs uns dert ergange isch, kenne ner do noochläse: Herbschtwanderung in de Vogese 1. Teil Herbschtwanderung in de Vogese 2. Teil  )

Wu mi Mann üsem Bad kumme isch, ischs au schu sowit gsi. S het zwelfi gschlage. Er het sich iber diä glai „Köschtlichkeit“ gfrajt un si rumbis stumbis innerhalb vunere  Minüte nabbputzt. S het schints nit eso klappt mit em näbeher esse in de Wirtschaft. Am halber eins isch au de Crémant leer gsi un mir hän ins Nescht go kenne.
Am andere Morge het s neij Johr so scheen aagfange wiäs ufgheert het. Mit ere Folge Wechseljohrskumedi.

Adjee mitenand

saits Rénate

Wihnächte – jedes Johr s glich Zinober

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Im September als denk ich schu an d Gschenker. Aber s isch jo noch soo vil Zit, sag ich mer deno wider. Un pletzlig isch s Dezember. Bi de Kinder isch des mittlerwil eifach. Diä schicke mer eifach e Link vuneme große Versender un wänn dr der Link ufmachsch, möesch des Gwinschte nur noch in de Warekorb lege un deno zöe de Kasse goh.

Aber mi Mann kriägt jo d Zähn nit üsenander. Der sait immer, dass er nit brücht. Do hab ich mir halt s letscht Johr ebbis Scheens fir en iberlejt un em e Zelt gschenkt.   Wihnächte – esse und schenke Kei  einzigs mol isch er go zelte gange. S Zelt un des  ander Glumbs wu er sich dezöe bstellt het, lit alles noch im Keller, nit emol üspackt het ers. Immer isch irgend ebbis gsi.  Entweder ischs em z warm gsi oder z kalt, oder er het pletzlig schaffe miäße, des het er gsait. Un eimol isch er verkeltet gsi. Jo, de Schnüpper het er gha, do sait mer doch jetz „Männerschnupfen“ dezöe.

Aber dis Johr hab ich en halt eweng blogt, wil ich nit wider ebbis schenke hab welle, was deno wider nur rumlit.

Irgendwänn emol, wu ich zum hunderschte Mol devu agfange hab, was em denn Spaß mache kennt, het er gmeint, dass er e baar Männer kennt, wu angle diän. Des sei e wunderbari Meglichkeit, abzschalte un zöe sich z kumme. So am freje Morge am Baggersee hocke un ufs Wasser löege, eifach nur hocke un löege.

S isch jo nit eso, dass ich minem Mann kei innerligi Röeh genn, aber angle, nai, des goht nit. Ich hab em deno erklärt, dass mer dodezöe halt au bi Zitte ufstoh miäßt oder ob er gli nooch de Arbet an de See fahre wott? Des het em eweng z denke gäh. Widerscht hab ich iigworfe, dass im Baggersee jo keini Filets rumschwimme, sondern richtigi Fisch mit Flosse, Kepf un Därm. Mer sott jo meine, dass des e Koch kenne miäßt, also Fisch üsnämme. Kenne döet ers, aber s grüüst em devor, des isch sini persenlig Leich im Keller. Der kann nit emol e Siberfischli s Klo rabspiäle, des möeß immer ich mache. Wurum ich diä Viächer umbringe dät, diä seie doch nützlig un fresse Dreck un Hütschuppe un so. Wil si eklig sin, do bin ich kaltherzig. Aber wänn mi Mann endlig emol d Fuege wider nej mache dät, hätte die Drecksviächer au nit eso vili Unterschlupfmeglichkeite.

Aber um en endgiltig vum Angle abzbringe, hab ich em klipp un klar erklärt, dass ich nit firs Fisch dotschlage, Kepf abschnide un Därm rüshole zöer Verfügung stand un habs noch eweng bildlig üsgmolt. Wiä mer als schu emol an de Därm ziäge miäßt un was do alles noch drin si kennt. Un dass sich d Kepf nit immer so eifach abhaue lehn, dass de Kerper als noch zuckt un d Äuge sich drille, wänn de Kopf schu denäbe lit. Ich hab ehrlig gsait noch niä e Fisch dotgschlage oder dodebi zöeglöegt, aber so eweng Drama het si miäße .

Ich hab nämlig schu Horrorvisione gha, wu er des mit em Angle gsait het. Ich hab Deesli im Kiählschrank, mit Made un Wirmer drin, gsähne, mit sonige, wu au bi froschtige Temperatüre noch gnöeg Energie hän, de Deckel z lupfe, um im Kiählschrank umenander z groble. Ich hab mer üsgmolt, wiä wuchelang Fisch in de Badwann rumschwimme, wil si keiner dotschlage wil un si einem jeder Morge un jeder Obend bim Zähn butze vorwurfsvoll aaglotze. Un wiä si irgendwänn mit em Büch nooch obe schwimme un ich si furtwerfe oder beerdige möeß. Nai, des will ich nit.

Ich hab deno e besseri Idee gha fir mi Mann. Ich sag nur „Lebenslanges Lernen.“

Meh devu, nooch Wihnächte.

Adjee mitenand

saits Rénate

Ab in de Lumpesack – furt mit em Ballascht

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

De Kleiderschrank üsmischte miäßt mer jo vil efter. Do het mer Sache drin liige, wu mer gar nimmi weiß, dass es si git. Un basse döet au nur d Hälfti, wänn iberhaupt, aber mer kennt . . . .

Mer kennt, aber mer schaffts nit. Mer schaffts nit, d Kleider abz‘ändere un mer schaffts nit gschissini drei Kilo abz‘nämme. Un manches ziägsch nit aa, wils nit bequäm isch. Diä eind Hose druckt am Bund un diä oraschfarbig isch zwar saubequäm, der legsch si aber nimmi gäärn aa, wil emol ebber gsait het: „Bisch jetz bi de Millabfuhr?“

Des blau T-Schört kunnt au weg, wil d Nochberi, diä bled Schnepfe s glich het. So gohts grad wider, wänn der emol agfange hesch. Do isch au säller Rock, wu  immer an de Strumpfhose bäppt, s kariert Kleid, wu der findsch, dass der üssiehsch wiä e Drummle un wu d Verkäuferi gsait het: „Das sieht aber flott aus“. Diä het mich doch verarscht. De Summerkittel kunnt au furt, wil der feschgtstellt hesch, dass d Schwigermöeter fascht diä glich het. (Im Summer brücht mer hitzedag sowiäso keini Jacke meh).

S git so vili Gründ, wurum mer ebbis in de Lumpesack stopft. Un jetz möeß ich eweng witer üshole: Ich bin emol, zöe dere Zit wu ich noch gschafft hab, als Verträtung inere ander Abteilung igsetzt gsi, wil si e Engpaß, e personelle, gha hän. Un ich sags Ejch, des isch dert eso e unangnähmi un gehässigi Stimmung gsi, dass ich e baar T-Schörts furtgworfe hab, wu ich do als agha hab. Ich hab si eifach nimmi aziäge welle, wil si mich immer an diä bärbissige Wiber un der ibildet Gockl vu dere Abteilung erinneret hän. Un eini vu däne Wiber, so e rechthaberischi dummi Kachle isch immer vu hinte an mich na gschliche un het glöegt, ob ich au alles richtig mach. „Si, des isch aber falsch, des müsse Si andersch mache, do kenn ich mich us, des könne Si mir ruhig glaube, aber hallo un wie ich mich do uskenn“, het si mer ins Gnick gschwätzt un dodebi immer so e ekligs Mentholgützli gschlotzt un d Spucki  durch d Zähn zoge. Wänn si doch wenigschtens richtig alemannisch gschwätzt hät, oder vu mir üs hochditsch, des het si aber halt au nit kenne. Do hab ich e subbr Ifall gha. Ich hab fir gäärn ei Fähler am andere gmacht. S isch mer grad wurschd gsi, was diä Abteilung vummer denkt het, diä andere hän jo gwißt wiä ich schaff. Un am negschte Daag hets gheiße, dass si mich nimmi brüche un elai z recht kumme däte.

Des isch jetz ei Beispil, wiä psychischi Faktore d Lumpesäck voll mach kenne. E anders Beispil  s negscht mol.

S Hochzitskleid isch nämlig au in de Lumpesack gwanderet. E kleini Rosekriägschtory steckt dehinter.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . un ischs nit scheen, des Säuwetter dusse. Der kriägsch ebbis gschafft un hesch di Röeh an soneme Daag in de Winterzit Halber niini oder halber zehni?

Halber niini oder halber zehni?

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch ganz am End vum Beitrag –

Des hab ich  mich hit morge gfrogt. Uf de Armbandühre ischs halber niini gsi un uf de Bachofediire halber zehni.

Eh jo, s isch wider sowit, d Zit isch umgstellt wore. Jetz gohts Gejoomer wider los, wil s frejer dunkel wird un wiä scheen des doch gsi isch im Summer, wummer bis in alli Nacht ni dusse hocke het kenne.

Also ich frej mich als wiä e Kind, wänn d Summerzit rum isch. Zwei Drittel vu de Ditsche goht’s ähnlig. Des hän si geschtern im Radio broocht. Aber wurum hämmer si deno, d Summerzit? Wers gnau wisse will, kann des hit  in de Sundigszittung noochläse, das geht allen auf den Zeiger, heißts do. Do isch bigott ebbis Wohrs dra.

Also mir grüüsts als grad im Frejohr vor de Umstellung. Ich hab niä kapeärt, wu de Vorteil si soll. S isch lenger hell. Des stimmt, aber wurum möeß am halber zehni noch d Sunne schiine? Diä Umstellung bringt doch alles durchenander.

Der blibsch vun elai lenger uff, wil s nit Nacht wäre will. Aber diä meischte Lit miän jo schaffe go und am ander Dag änneweg uffstoh, wiä sunscht au. D Nacht wird nit lenger wäge de Summerzit, im Gegeteil, kirzer wird si. Un bi de Burschd erscht läppert sich e Schloofdefizit zämme. Nur de Afang vu de Summerferie, bi uns jo saumäßig spoot, kann manchmol  greßeri kerperligi Schäde verhindere, aber nit immer. Der sihsch immer mol wider Kinderschiäler am halber Elfi am Obend gege Stroßelampe ränne, wil si eifach hundsmiäd sin un diä ganz glaini Kinder brägelts inere scharfe Kurv vum Bobbycar. Nooch eme Trainingspensum wiä firs 24-Stunderenne uf em Nürburgring nimmt einem des nit Wunder. Un diä Halbwichsige kriäge bal e Tinnitus un Hörsturz, wil si lütter si wänn, wiä des Bobbycargeratter, was sich aheert, wiä wänn e Panzerbattalion d Strooß rabfahrt.

Un wil d Eltere d Burschd nit ins Bett bringe wänn – mer hockt jo so gmiätlig mit der Nochbere zämme – gehn alli mitenander so gege Mitternacht ins Nescht, d Kinder wahrschins mit schwarze Dreckfiäß un ohni d Zähn butzd. Wer het um diä Ührzit schu noch Luscht, mit em Nochwuchs rumzrächtige. Un wänn mer eweng einer im Käner het, schu dreimol nit.

Also, jetz frog ich: Gits ebbis scheeners wiä so e laui Summernacht mit Summerzit?

 

 

Des gits. E windige, rägnerische, triäbe Herbschtdaag, wu der kei Hund vor d Diire schicksch, nit emol Kinder!

Adjee mitenand

saits Rénate

 

 

 

Wänn ich mers rächt iberleg, sott mer d Summerzit im Winter ha. Do kennt e manche wenigschtens noch in de Heiteri vum Schaffe kumme un miäßt nit im Finschtere üs em Hüs un deno wider z Nacht heimkumme.