S goht um d Wurscht

Viili hän jo Bedüres mit de Verkäuferinne un Verkäufer, sit d Öffnungszitte bis in de spote Obend ni gehn un des au am Samschtig. Mir kunnts grad räächt. Natirlig gang ich schu am Samschtig Morge zum Iikaufe firs Wucheend. Aber manchmol fallt mer am Mittag noch emol ebbis ii un deno gang ich halt noch emol, s isch glickligerwis kei wite Wäg. Un s git au Samschtig, wu d Kassiereri mir dreimol e scheens Wucheend winscht. So wiä am letzschte Samschtig. D Kinder sin kumme un ich hab kei Lyoner kauft gha un si esse si doch immer noch so gäärn. Also bin ich e dritts mol loszottelt un hab Glick gha, dass keiner an de Wurscht aagstande isch. E junge Kerli het mich deno bediänt, wahrschins erschts Lehrjohr. Volljährig isch er uf jede Fall nit gsi. Aber ich hab kei Lyoner gsähne. Des gits doch nit! Der jung Kerli het au keini gfunde un het bal jedi Wurscht rumdrillt, wil vu hinte jo alli glich üssähne. Aber ich hab diä trürig Wohret gsähne – kei Lyoner meh, s isch jo au Samschtig Obend gsi.

Ob nit villicht noch eini hinte im Wurschtlager rumlit? Er het nochglöegt un isch mit eme ganz frische Wurschtbengel zruckkumme.

Aber wiä goht s jetz wider? Ich hab jo nit der ganz Bengel welle. E erfahrini Kollegin het gmerkt, dass er nit so räächt weiß, was er demit mache soll un het em erklärt, dass mer d Wurscht erscht emol in de Mitti durchschnide möeß. Des het er deno au gmacht, het s Messer obe aagsetzt un eifach d Klinge rabdruckt. D Kollegin het em erklärt, dass mer bim Schniide s Messer hin un her schiebt, s isch aber au nur mit Rabdrucke gange. S isch jo nur Lyoner gsi. Wänn der emol in d Fleischabteilung kunnt . . .

Also het er Rädli fir Rädli an de Maschin rabgschnitte bis noch eme Wiili hundert Gramm uf em Papier gläge sin. Jetz noch s Papier zämme lege. Wiä e Gschenk mit Dreieckli an de Sitte oder eifach zack zack, d Ende zruckklappe? Er hets irgendwiä gschafft. Ich hab mer in de Zwischezit iiberleijt, dass ich fir d Kinder jewils ei Päckli Wurscht mitnämme kennt, so fir de Ruckwäg. Wu ich mi Wunsch vorbrocht hab, isch em d Verzwiiflung im Gsicht gstande. Dapfer isch er zöe de Schniidmaschin zruck un het widermache welle, aber wu isch d Lyoner hikumme? Diä het d Kollegin weggrümt, in d Wurschttheke. Ich hab em druf didet, wu si si higleijt het.

wurschtradli
Rädli

Si het nämlig selber d Maschin brücht, wil in de Zwischezit doch noch Kundschaft kumme isch un bi dem Tempo vum junge Lehrling, hätte si noch speter Firobend gha. Insgesamt isch s e knappi viertel Stund gange, bis ich mini drei Päckli gha hab. Zöekinftig wir ich aber fir alli Fäll e paar Dose Bichsewurscht uf Vorrat nämme.

 

 

bichsewurscht
Fir  alli Fäll

. . . un ich glaub, des isch nit nur s erscht Lehrjohr vu dem Kerli gsi, au der erscht Dag, ich winsch em noch vili so geduldigi Kundinne wiä mich.

Adjée mitenand
sait s Rénate

 

 

 

Ewigi Jugend – forever young

Des isch e alts Thema, aber mer stolperet immer wider driber. Grad hab i imme Heftli fir elteri Fraue, wirklig göeti, gscheiti un geischtrichi Beiträg gläse, ebe vu eltere Fraue. Dass mer dere Verherrlichung vu de Jugend d Weisheit vum Alter entgegesetze sott un so wider. Dass diä vu Scheenheitsoperatione zrechtgstutzte Gsichter lächerlig üssähne, will si alli diä glich Nase hän und d Mimik verlore goht un so wider . . .

Un uf de negscht Sitte het einem gli wider so e ebemäßigs jungs Gsicht mit riesegroße Auge un Wimpere wiä Spinnhobblebei aglöegt. Werbung fir e Faltecreme. Do hät d Werbung fir d Bequämschöeh besser hibasst.

Aber s git jo au Fraue, wu sich kei Scheenheitsoperation leischte kenne un mit em elder wäre nit zräächt kumme. Diä laufe s ganz Johr mit ere Schildkappe rum, um Sportlichkeit un Jugend z demonschtreäre. Der kannsch ene nit in d Auge löege wänn dr mitene schwätzisch. Do möesch so vu unte unters Schild ni spiggle. Un deno d Iberraschung. Wu sinn si denn, d Auge? Ahh, hinterm verrutschte Lidstrich und verbägelt tuschte Wimpere versteckt. S isch halt nit so eifach, sich z schminke, wämmer nimmi so göet sieht.

Wurum, bigott, mache diä sich eso zum Aff? Mer möeß jo nit miteme Dutt un ere Brillekette uff de risig Oberwiti rumlaufe, aber d Oberwiti in e z engs T-Schört ni z zwänge, mit ere Uffschrift „Zicke“ oder „Bitch“, säll möeß doch wirklig au nit si.

D Männer sin aber au nit vil besser. Diä hän Jeans mit e hüffe Näht kriz un quer aa. Un au diä laufe gäärn mit T-Schörts rum, wu irgendei Mischt druffstoht. S molt de Büch nit so ab, wiä wänn nix druf druckt isch. De glich Effekt wiä bi de Raubteär un de Reptilie-Schörts fir d Fraue.

Dann doch liäber e Alemanne-T-Schört, do löege hi, wänner wänn: alemannischi T-Schörts

Jetz bin i schu wider bim Äußere hänge blibe. Ich leg nit nur Wert uffs Ussähne, aber dass ich sage kennt, dass ich do nit druf löeg, säll wär gloge. Un s goht jo au nit andersch. Uffs üssähne kammer jo nur löege, schmecke kannsch s nit. Schmecke kannsch anderi Sache, im Summer vor allem. Des isch mer jetz aber z unappetitlig un ich her fir hit uf.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

%d Bloggern gefällt das: