Wider e Johr rum

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Wihnächte isch schu wider bal drei Wuche rum. Bi de Gschenker fir d Burschd hämmer jo nit falsch mache kenne  Wihnächte un Gschenker

Un mi Mann un ich sin dis Johr au nit so denäbe gläge, mit däm, was mer uns gschenkt hän. Ich fang emol mit em Gschenk vu minem Mann fir mich aa. Normalerwis kauft er mir des Parfüm, wu im Bad rumstoht, do macht er nit verkehrt, meint er. Un au wenn s Fläschli e dreiviertel Johr lang glich voll isch, git em des nit z denke. Wahrschins merkt er des gar nit, wil er nur kurz vor Wihnächte hilöegt. Ich glaub s letscht Johr het ers s Fläschli mit em Handy abfotegrafieärt, wil er de franzesisch Namme nit het kenne sage. Ich hab s Bild nämlig uf sinem Handy gsähne. Aber dis Johr ischs kei Fläschli gsi, sondern Schmuck. Natirlig keiner zöem Aaziäge, sondern Chrischtbaumschmuck. So e Figierli üs blaugriän schangierendem Glitzerpapier mit ere Krischtalkugle dra. Des heb en eso ans Hochzitskleid erinnert, wu in de Lumbesack gwanderet isch furt demit. Do isch mer fascht eweng s Herz ufgange, aber nur fascht, wil er de Priis dra gloh het, € 4,98!

Un fir ihn habe ich kei Danzkurs gha. Ich brüch mini Fiäß noch un schlechti Lüne het er au so gnöeg. Nai, ich hab bim Baumarkt e Göetschin fir e Fuegekurs kauft. Drei Termine het er zöer Üswahl un an allene drei het er frei, dodefir hab ich gsorgt.

Mer het de Idruck gha, dass en des Gschenk gfrejt het. Er het gmeint, dass mer jo immer wider dezöe leere kann un des bstimmt besser goht, wenn er sich diä Kniff in ere neutrale Umgebung aaeignet un nit deheim, wu ich in de Diire stand un Obacht gib, dass er nit z arg rumschlirgt.

Also, alles in allem sin mir z fride gsi.

Wiä jedes Johr hän d Kinder vor allem chillt, also rumpfüdelt, ganz oder halber gschloofe un alli baar Daag e Berg Dreckwesch üsem Zimmer gschobe. Zwischedrin hän si gesse un trunke, meischtens im Liige. An Silverschter sin si wider ufgstande fir e lengeri Zit. Am sechsi z Obe sin si üsem Hüs un erscht an Nejohr am Sechsi z Morge wider heim kumme. Uf diä Frog, was mer eso lang mache kann, hän si gsait „feiern halt“. Des verstand ich nit. Ich find, s kann schu vu de achte bis am zwelfi lang wäre. Wiä ich Silveschter rumbrocht hab, s negscht Mol.

Adjee mitenand

saits Rénate

 

 

Wihnächte – jedes Johr s glich Zinober

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Im September als denk ich schu an d Gschenker. Aber s isch jo noch soo vil Zit, sag ich mer deno wider. Un pletzlig isch s Dezember. Bi de Kinder isch des mittlerwil eifach. Diä schicke mer eifach e Link vuneme große Versender un wänn dr der Link ufmachsch, möesch des Gwinschte nur noch in de Warekorb lege un deno zöe de Kasse goh.

Aber mi Mann kriägt jo d Zähn nit üsenander. Der sait immer, dass er nit brücht. Do hab ich mir halt s letscht Johr ebbis Scheens fir en iberlejt un em e Zelt gschenkt.   Wihnächte – esse und schenke Kei  einzigs mol isch er go zelte gange. S Zelt un des  ander Glumbs wu er sich dezöe bstellt het, lit alles noch im Keller, nit emol üspackt het ers. Immer isch irgend ebbis gsi.  Entweder ischs em z warm gsi oder z kalt, oder er het pletzlig schaffe miäße, des het er gsait. Un eimol isch er verkeltet gsi. Jo, de Schnüpper het er gha, do sait mer doch jetz „Männerschnupfen“ dezöe.

Aber dis Johr hab ich en halt eweng blogt, wil ich nit wider ebbis schenke hab welle, was deno wider nur rumlit.

Irgendwänn emol, wu ich zum hunderschte Mol devu agfange hab, was em denn Spaß mache kennt, het er gmeint, dass er e baar Männer kennt, wu angle diän. Des sei e wunderbari Meglichkeit, abzschalte un zöe sich z kumme. So am freje Morge am Baggersee hocke un ufs Wasser löege, eifach nur hocke un löege.

S isch jo nit eso, dass ich minem Mann kei innerligi Röeh genn, aber angle, nai, des goht nit. Ich hab em deno erklärt, dass mer dodezöe halt au bi Zitte ufstoh miäßt oder ob er gli nooch de Arbet an de See fahre wott? Des het em eweng z denke gäh. Widerscht hab ich iigworfe, dass im Baggersee jo keini Filets rumschwimme, sondern richtigi Fisch mit Flosse, Kepf un Därm. Mer sott jo meine, dass des e Koch kenne miäßt, also Fisch üsnämme. Kenne döet ers, aber s grüüst em devor, des isch sini persenlig Leich im Keller. Der kann nit emol e Siberfischli s Klo rabspiäle, des möeß immer ich mache. Wurum ich diä Viächer umbringe dät, diä seie doch nützlig un fresse Dreck un Hütschuppe un so. Wil si eklig sin, do bin ich kaltherzig. Aber wänn mi Mann endlig emol d Fuege wider nej mache dät, hätte die Drecksviächer au nit eso vili Unterschlupfmeglichkeite.

Aber um en endgiltig vum Angle abzbringe, hab ich em klipp un klar erklärt, dass ich nit firs Fisch dotschlage, Kepf abschnide un Därm rüshole zöer Verfügung stand un habs noch eweng bildlig üsgmolt. Wiä mer als schu emol an de Därm ziäge miäßt un was do alles noch drin si kennt. Un dass sich d Kepf nit immer so eifach abhaue lehn, dass de Kerper als noch zuckt un d Äuge sich drille, wänn de Kopf schu denäbe lit. Ich hab ehrlig gsait noch niä e Fisch dotgschlage oder dodebi zöeglöegt, aber so eweng Drama het si miäße .

Ich hab nämlig schu Horrorvisione gha, wu er des mit em Angle gsait het. Ich hab Deesli im Kiählschrank, mit Made un Wirmer drin, gsähne, mit sonige, wu au bi froschtige Temperatüre noch gnöeg Energie hän, de Deckel z lupfe, um im Kiählschrank umenander z groble. Ich hab mer üsgmolt, wiä wuchelang Fisch in de Badwann rumschwimme, wil si keiner dotschlage wil un si einem jeder Morge un jeder Obend bim Zähn butze vorwurfsvoll aaglotze. Un wiä si irgendwänn mit em Büch nooch obe schwimme un ich si furtwerfe oder beerdige möeß. Nai, des will ich nit.

Ich hab deno e besseri Idee gha fir mi Mann. Ich sag nur „Lebenslanges Lernen.“

Meh devu, nooch Wihnächte.

Adjee mitenand

saits Rénate

Lumpesackschtory – s goht wider

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Dass mi Hochzitskleid im Lumpesack g’landet isch, het e Vorgschicht.

Mi Mann isch uf em Sofa glääge un het sich üsgröeht. Des derf er jo bi dere Arbet, de ganz Daag am Herd. Er schwätzt zwar als vu zwelf Stunde, do möeß er sich irgendwiä verrechnet ha. Zeh Stunde isch er als furt, des hab ich gnau noochgrechnet, zwelf Stunde basse do bim beschte Wille nit ni. Aber isch egal, miäd isch mer au, wämmer acht Stunde in de Kuchi gstande isch.

Also wiä er do so glääge isch, un de bludd Büch üsem T-Schört glöegt het,  hab ich denkt, do lit e gstrandete Wal un isch des nit eins vu de neje Schörts, in 2 mol XL?

Schatz, dü bisch z glai, hab ich zöe nem gsait, ganz diplomatisch. Hä, er un glai, er sei doch e göete Kopf greßer wiä ich, wiä groß sott er denn noch si? So ungfähr zwei Meter fuffzeh, bi dinem Gwicht, isch mini röehig un sachlig Antwort gsi.

S isch eweng gange, bis er der Brocke gschluckt gha het. Deno isch er pletzlig ufgstande, zimlig gschmeidig un glenkig fir si dreistelligs Gwicht un het ebbis vu Keller ufrüume gschwätzt! Dass ich des noch erläbe derf, er rüümt der Keller uf! Nooch drei Minüte isch er wider obe gsi, s Liächt sei kabütt un er heb kei bassendi Biire. So, So!

Der Brocke mit em Verhältnis zwische Gwicht un Greßi isch em bim Gang in de Keller aber schins wider hochkumme un er het e alte, dumme Witz g‘risse: Er isch zöe mer kumme, het mich in d Fettrellili uf em Buckel pfätzt un gfrogt, ob mer mol wider scheen esse giänge, er ziägt au sini Hochzitskravatt aa, diä basst em noch un ich kennt jo mi Hochzitskleid aziäge, wänns mer noch basst – ha, ha, ha, het er iber si eige Witz glacht un sich uf d Schenkl gklopft.

Ich hab nämlig zöe de Hochzit kei langs wißes Kleid agha, sondern e blaugriän schangschierends, rohsidenes Etuikleid un hab minem Mann üs de Reschtli e Kravatt schnidere lo. Loß der Witz stecke, hab ich gsait, der isch alt wiä de Wald, diä Kleider sin furt, s Kleid un d Kravatt au. D Motte sin dra gsi. Fresse un gfresse were, so isch des. De Rüp macht d Siide un d Motte frisst si, hab ich minem Mann erklärt. Er hets gfresse.

Kei einzigs Lechli isch dinne gsi, aber mir isch diä Pfätzerei un der Witz uf de Senkl gange.

S Kleid hät mer sowiäso niä meh basst un mi Mann ziägt jo au keini Kravatte aa, do soll sich ebber andersch dra erfreje. Äs sin jo zitlosi Sache gsi.

Adjee mitenand

saits Rénate

Noch ebbis isch in de Lumpesack kumme. Beinah hätt ich d Unterhose vergesse, viär fascht neji Unterhose. Ich  hab si nit verliide kenne. Ich bin halt nit Generation String. Diä Unterhose hän nämlig ins Arschgräbli zooge.

Duell am Grill – Oscht gege Wescht

Zöem Abschluss vu de Grillsaison – ich weiß, eigentlig grillt mer s ganz Johr durch – noch e glaini Grillgschicht.
Der Summer het mi Mann mol vu de Arbet üs agröefe un gsait, dass er s Obendesse mitbringt un ich nit mache miäßt, nur villicht de Grill eweng süfer mache, also de verbägelte Dreck vu de letsche zeh Mol Grille wegkratze. E Stammgascht vunem het em ORIGINAL Thüringer Roschtbrotwirscht mitbrocht. Drei Stick, diä zwingt er nit elai, aber mer sott si hit Obend mache.
Eigentlig hab ich nur e Salat mache welle, bi dere Sauhitz wu mer gha hän, aber de Salat kammer au mit ere Wurscht esse. Nur an Thüringer Roschtbrotwirscht hab ich kei so göeti Erinnerung. Ich mein, mer hän emol e baar bineme Grillfescht g’esse. Irgendwiä hab ich dertemol ans Fichtenoodleschaumbad in de Literflasche üs de siebziger Johr denke miäße. Deswäge hab ich mir noch schnell e baar langi Roti gholt, fir alli Fäll. Diä drei Roschtbrotwirscht zwingt er schu au elai.
Wu miner Mann heimkumme isch, hab ich schu e Stund lang de Grill in der Mittagshitz (Südweschtbalkon) butzt gha un bin dementsprechend göet g’lünt gsi. Un deno git er mr e labberigi Blaschtikgugele in d Hand, mit drei Wirscht drin. Des hesch aber nit richtig üsmache kenne, dass s des Wirscht hän si solle. Isch do villicht e Laschter driber gfahre oder isch do ebber druf g’hockt? So hets uf jeder Fall üsgsähne.
Mer miäßt diä Wirscht erscht noch forme, het g‘meint un isch go dusche gange. Ich hab des igschweißt Päckli ufgschnitte un mir des necher aglöegt. Ehrlig, mich hets fascht g’lupft, wu ich diä labbrige Plattwirscht zöe richtige Wirscht gformt hab. Bim Drille hets diä Zipfili nur so umenandergschlenkeret. Des isch schu e bsunders Erläbnis gsi un deswäge hab ich diä Formerei ufgnumme. Löege nur hi!

Uf em Grill isch deno ebbis bassiärt, des kammer sich nit vorstelle. D Wirscht hän sich bewegt, wiä e Rüp! Deswäge gits nomol e glains Filmli.

Jetz noch d Gschmacksüswertung. Ich hab diä Thüringer Brotwirscht noch emol probiärt. De Gschmack isch bi däne gar nit emol so iibel gsi, aber d Hüt, so laberig si am Aafangs gsi isch, het si sich bim Brutzle in e Art Läderhüt verwandlet. Ich iss halt liäber diä lange Rote, aber au nit alli. Un miner Mann het nit alli drei Thüringer Wirscht zwunge, ich glaub, einehalb het er verstohle in de Abfall gworfe un unteri tschopperet un in de Nacht het er gheerig s Ranzepfiffe gha.

Adjee mitenand
saits Rénate

Kurz entschlosse oder Kurzschluss?

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch ganz am End vum Beitrag –

Irgendwänn der Summer isch mer alles, aber wirklig alles uf de Wecker gange. Richtig unlidig bin ich wore. In de Badische häns sis nur vum Lollo oder vum Synagogeplatz gha. E viertel Johr Summerloch und Süri-Gurke-Zit ! Un des Wetter het mer z schaffe gmacht, heiß un stickig isch s gsi. D Stadt voller Tourischde un Baustelle, an de Dreisam sin d Lit rumgläge, zwische Abfall un vollgschissene gäle Plaschtikgugele – Friburger „savoir vivre“.

Mir hets eso glangt. Heinomol, ich will nimmi schwitze, ich will wu anderschd hi, wu s nit eso heiß isch, wu e Liftli goht, wu mer z Nacht schloofe kann, wu s meh Wasser git, nur wu kennt des denn si?  Hejo, HAMBURG. Do will ich hi. Wurum bin ich do nit schu frejer druf kumme? Des alles isch mer am Sundig Obend durch de Kopf gange, wus mol wider e Wiederholung vum Tatort im Fernseh gäh het. Mir hän en schu kennt, hämmer gmeint, aber sicher simmer uns nit gsi, miner Mann un ich. Mir wäre halt beidi nit jinger!

Am Mändig Morge, gli, wu de Mann endlig furt gsi isch – sunscht isch er jo am Mändig immer deheim, aber  er het wäge nere greßere Gschicht zöem Zahnarzt miäße – hab ich mich an de Laptop ghockt un nooch  Agebote fir Hamburgreise glöegt un au ebbis bassends gfunde. Jetz möeß nur noch mi Liäbschte frei ha.

Wiä kennt ich des rüskriäge? De Mann eifach frooge? Liäber nit. Wenn der en heersch, kenntsch als  grad meine, dass d Lit reihewis verhungere, wenn er nit in de Kuchi stoht.  Also hab ich eifach in de Wirtschaft agröefe un mir de Diänschtplan vu minem Schätzli durchgäh loh. S het basst! Er het viär Daag am Stick frei gha.

So, jetz bin ich mit em Iberraschungsüsflug dra gsi.  Was der kann, also miner Mann,  des kann ich schu lang! Entscheidung un Iberraschung

Also eifach nur planlos durch Hamburg dappe, hab ich au nit welle. E glai weng ebbis Kulturells kann nit schade. Aber, was macht mer denn eso in Hamburg, üßer zöem Musical goh? Des isch jo gar nit fir mich, Nai, bittscheen keini Musicals. S git jo e Udo Lindenberg Musical, hab ich glääse. Der kammer doch au no leibhaftig uf de Bühni sähne, do möeß mer doch kei Musical drüß mache, aber d Lit meege des, so hets de Aaschin.

Deswäge hab ich mich bi de Tourischteinformation erkundigt, wiäs denn eso mit Karte fir diä nej Elbphilharmonie üssiht. Schu an der kurze Paus mit eme glaine Schnüfe am ander End vu de Leitung hab ich gmerkt, dass ich in de Kategorie Landei un Dorfdepp igordnet wore bin. Frooge derf mer jo emol kenne! Villicht s negscht Johr, het mer mir gsait, do miäßt ich mich aber bal entscheide. Dass ich nit s negscht Johr, sondern schu diä negscht Wuch nooch Hamburg wott, hab ich deno zimlig bissig igworfe.  S Fräulein am ander End het sich deno rabgloh mir de Tipp z gäh, dasses bi  de Staatsoper firs Ballett vum John Neumeier, des sei e weltbekannte Choreograph, het si em Landei erklärt, noch Karte gäh kennt, vu Abonennte, wu kei Zit oder kei Luscht hän uf regelmäßigi Kultur. Ich hab mich bedankt fir der wertvoll Tipp un hät am liäbschte gfrogt: „Was isch denn e Choreograph?“  Des hab  ich mer verdruckt.

Un tatsächlig, dert hets noch Karte gäh, aber zöem Karte kaufe het mer erscht emol e eige Konto aleege miäße mit Passwort un allem drum un dra. Ich bin schu ganz nervees wore, nit dass des au nit wird, aber deno: Klick, klick, klick, mir gehn ins Ballett. Ich hab gar nit glöegt, wiä des Stick heißt un um was dasses goht.

Also diä Iberraschung mit de Hamburgreis an sich het mi Mann fir sini Verhältnis göet verkraftet. Jetz kunnt aber noch s kulturell Zickerli un des hab ich em ganz schonend beibringe welle. E Sakko sottsch au mitnämme, un e Hämm un e Kravatt, hab ich vorsichtig aagfange. Wurum er des sott, het er wisse welle, er heb kei Luscht uf Restaurants mit große Deller, wu glaine Portione mit schlaihem Esse druf sin un dodefir d Priis gsalze. He nai, des wott  ich doch au nit, hab ich en beröehigt un deno d Wohret iber s Kulturprogramm rüsgloh. Un üßerdem dät er doch eso stattlig üssähne, mit Sakko, hab ich em g’wohldobelt. Der hättsch kenne e Stecknodle rabkaije heere. Er isch eifach nur dogstande, hets Mül ufgsperrt un nit gsait. So isch er e Wiili dogstande, wiä versteineret. Mir ischs ganz anderschd wore, nit dass er s noch am Herz kriägt un hab eifach druf los gschwätzt: Ballett, scheeni jungi Lit, wu federelicht danze, schlanki, elfehafti Maidli in paschtelfarbige Kleidli wu uf de Zechespitze iber d Bühni tripple un zwischedurch vu durchtrainierte junge Männer umenander trajt un gschlenkeret wäre. 

Ganz langsam un ganz lislig het er sich umdrillt un isch üsem Zimmer gange, s einzig, was er gsait het, isch gsi: Un d Männer hän Strumpfhose aa . . .

Böecht isch böecht, do gehn mir hi!

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . mir sin zöem Ballett gange. D Männer hän keini Strumpfhose aagha. Ich hab mich nit träut des im Theater z fotografiäre, aber sunscht hab ich schu e weng in Hamburg rumknipst.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Sport isch Mord – 1- Teil

Ich bin jo bi de Gesamtversammlung vum Sportverein gsi Vereinsläbe, e Erfahrung fir alli Sinne, wu ich des Zirkeltraining mach. Des hebe si welle ufgäh un ebbis anders, moderners abiäte, so hän si gsait. Zöem Noochläse: Vereinsläbe, e Erfahrung fir alli Sinne

Deswäge hab ich  mer schu e Wiili iberlejt, ob ich nit doch noch anderi Aagebote vum Verein alöege sott. Yoga un Zumba hab ich denkt, des kenntsch jo emol üsprobiäre. Des Yoga isch jo so e Art Glicksbringer, heißt s,  un Zumba sei prima fir d Fitness un der merksch gar nit, dass der dich aastrengsch, sage si. Des heert sich doch göet aa! Also bin ich zum Zumba gange. Latinomüsik, technomäßig ufgmischt, e Traineri, wu schins diä göet Lüne mit Schepfleffel gfresse het un lütter hoch motivierti un mindeschtens genauso saumäßig göet g‘lünte Fraue um mich rum. Ich mach mich doch nit zöem Affe un wackel e Stund lang mit em Fidle un wink mit de Erm wiä e Dubel. Bal hab ich eso döe, wiä wenn ich mer de Föeß verknackst heb un bin gange. Keini zeh Minüte hets brücht bis ich gwisst hab, was ich nit will: Z U M B A!

Also hab ich mini ganz Hoffnung ufs Yoga glajt.

Im Vereinsheftli isch gstande, dass mer si eigini bequämi Matte mitbringe sott, wenn s goht. Ich hab kei Turnmatte, nur e bequämi Matratze, aber diä kann ich nit mitnämme in de Stroßebahn. Do hab ich miner Mann gfrogt, ob bi däm ganze Campingzigs wu ner bstellt het, au e Isomatte debi isch. Wu ich em z Wihnächte nämlig e Zelt gschenkt hab So e Bescherung!, het er sini Üsrüschtung ufgrüschtet, aber nit üspackt. Si kait einem au nit uf de Kopf wiä s ander Campingzigs, wämmer in de Keller kunnt, sondern hegschtens uf d Fiäß, wil er diä ganze Pakete gli wämmer in de Keller nikunnt uf diä rächt Sitte gstellt het. He nai, e Isomatte brüchtigt er nit, er nimmt unsri alt Luftmatratze mit em Blöememuschter, do heb er immer göet druf gschloofe. Er schu, ich nit, mich hets immer glupft, wenn er sich umdrillt het. Soll er emol löege, wiä ner diä 1,20 Meter breit Luftmatratze in des fimfeniinzig Zentimeter breit Wurfzelt ni kriägt.  Säll isch mir grad egal, ich wir nit debi si.

Pletzlig het er gmeint, dass er mir vum Gschäft, also vu de Wirtschaft, dass er mir vu dert e Kissi  mitbringe kennt, so eins, wu si als d Biärfässer bi de Alieferung druf plotze leen. S heb au e Griff, sodass mers trage kennt. Ich hab em erklärt, dass ich nit e Kissi brüch un schu gar keins wu nooch drissig Johr Biärkeller stinkt.
Ich weiß nit wurum, aber irgendwiä het er mir helfe welle un het noch e Vorschlag brocht. Mi Mann isch schu e Käpsili!

Er kennt d Nochbere froge. Er het in de Weschkuchi gsähne (was macht denn der in de Weschkuchi?), dass si do so e Matte unter de Weschmaschine lige hän, dass diä nit umenanderspaziärt. Er dät d Wäschmaschine au lupfe un ich miäßt d Matte nur rüsziäge.

Un au des hab ich nit welle. Ich will doch kei Matte üsem Keller un z glai isch si doch au, 80 Zentimeter im Quadrat. Ob des fir so e Zwuggl wiä mich nit lange dät, het mit Mann gmeint. Het der denkt, dass mer bim Yoga eifach e Stund im Schnidersitz wiä e Buddha do hockt, brummt un summt un in sich ni horcht. Jawoll, genau des het er denkt.

Artig hab ich mich binem fir sovil ungwohnti Firsorg bedankt, hab mer aber denkt: der isch nit ibel verrisse, dass er meint, sini Frau macht Gymnaschtik uf eme alte Dreckfegge.

Ich hab mer kenne e Matte lehne. Wiäs Yoga gsi isch un was üs em Program firs neje Sportlerjohr wore isch, e ander Mol.

Adjee mitenand

saits Rénate

Entscheidung un Iberraschung

Also, diä meischte hän gmeint, ich soll de eind Badanzug, also de eifarbig nämme. Der wär mer au am liäbschte gsi, wil mer nit vil falsch mache kann un e glains farbigs Bärtli isch jo dra.

Aber immer nur schwarz isch schu eweng langwilig. Der blöemt basst so göet zöe de hellblaue Schwimmbecke, wu s fascht nimmi git.

Also, ich hab si beidi b’halte un hoff, dass si zwei Johr hebe, dass mer des Fiasko firs negscht Johr erspart blibt.

Aber s goht noch schlimmer, ehrlig.

Geschtern kunnt mi Mann  heim un grinst iber beidi Backe. Also des kunnt eigentlig niä vor. Meischtens bruddelt er ebbis vor sich hi, so in Richtung unverschämti Gäscht un saubleedi Kellner un goht erscht emol dusche. Aber wu er eso gstrahlt het, bin ich schu stutzig wore, was bassiärt si kennt. Si wäre nem doch emend nit au abotte ha, in Rente z goh? Bittschen nit, jetz no nit. Aber des kann gar nit si bi dem Kochmangel, hab ich mich innerlig beröehigt.

Nai, er het e Iberraschung fir mich gha: E dreitägigi Fahrradtour durchs Elsiss. Ich hab jo gli wider d Wandervegel im Verdacht gha. Dismol nit. Mit gehn mit sinem Kolleg un däm sinere Frau!
An minem Gsichtsüsdruck het er gmerkt, dass er mich liäber vorher gfrogt hät. Si Kolleg kenn ich küm un sini Frau gar nit.  Un zöedem hab ich em nämlig z bedenke gäh, dass mi Fahrrad nit fir längeri Toure gschaffe isch un si alte Schittler schu dreimol nit. Do möeß er erscht emol d Spinnhobbleneschter üs de Speiche rüsmache un ufbumpe wär au nit schlecht. Deno isch er fascht blatzt vor Stolz un het gmeint, dass er do selbschtverständlig dra denkt het. Mir leihe uns elektrischi Fahrräder, alles schu organisiert. D Fahrräder, au  fir mich, sin uf Greßi un Gwicht abgstimmt. Mi Greßi kann er jo noch zeige, wänn er bis uf Bruschthechi didet, aber wuher kennt der mi Gwicht? Ich will gar nit wisse, was er dänne gsait het.

Also, s einzig was uns nochfählt, sin so Radlerhose mit Bolschter am Fidle.

Un sonigi hab ich hit aprobiärt. Des isch d Steigerung zöem Badanzug kaufe. Irmis, dü hesch rächt gha. Dismol gits keini Bilder, des wänner nit sähne. Un ich au nit, nit emol im schummrige Liächt vum Nachttischlämpli.

Nooch der Radtour meh devu.

. . . un noch e Iberraschung, unseri Amsle hän Jungi!

_MG_9029_DSC7780

 

Adjee mitenand

saits Rénate