D Burschd – de Kerli

Jo, der Kerli, der stüdiert. Dodevu hab i s schu emol gha, ganz am Aafang.

Er isch schu immer eweng so e Diftler gsi un het gäärn emol so Ziigs wiä ne kabütige Tooschter üsenander baut. Manchmol het r s sogar wider zämmebaut broocht. S ei oder ander Mol isch s deno au wider gange.

Deswäge het er gmeint, Maschinebau wär s Richtig fir en. Un mir hän em nit nii schwätze welle. Nooch zwei Semeschter het er gmerkt, dass des Studium noch schlimmer wiä d Schöel isch, nur dass r nur Rechne un so ähnlige Fächer gha het. So het r sich des nit vorgschtellt.

Sportlig isch er denebe jo au. Aber eifach nur Sportlehrer, wu dr diä ganz Zit füüli Scheäler umenander schaiche möesch … Säll het er au nit welle. Also het er sich fir Sportwisseschafte entschiide.

Dass des Wort „Wissenschafte“ aber bedidet, dass mer e Hüffe Theorie lehre möeß, säll isch em schiins nit klar gsi. Noch eme Johr isch em au des z bled gsi.

Un pletzlig het er de ultimativ Geischtesblitz gha. Er stüdiert Soziali Arbeit.

Druff kumme isch r wägm Parkours, wunner macht. Do kunnt er au in Gegende, wummer nit so gäärn wohne wott. Dert, wu d Kerli alli d Schildkappe verkehrt rum uffm Kopf hän un Ghettodiitsch schwätze. Diä sage nit ich oder icchh, do heißt s immer isch. So wiä bi de Mannheimer un de Heidelberger. S isch aber kei Dialekt. So schwätze diä Ghettokids in ganz Ditschland.

Was ich hab sage welle, isch: Ich glaub mi Sohn het gmeint, dass so einer wiä er do in soneme Ghetto richtig göet aakunnt. Wahrschiins het er denkt, dass er dääne eifach ebbis vorturnt und e baar gscheiti Sprich klopft und schu isch der Kittel gflickt. Un diä Ghettokids denke alli: „Geiler Typ, echt cool Mann“. Deno gehn si hi un mache schnürstraks de Hauptschöelabschluss nooch, d Fachhochschöelreif uff m zweite Bildungswäg gli hinterher. Un deno Soziali Arbeit, was sunscht!

Aber ob s eso rüskunnt, wääre mer sähne. Im negschte Semeschter het er s erscht Praktikum anere Brennpunktschöel. Wänner do nur nit e baar uff d Gosche gräegt.

Un wänn s wider nit isch, git s jo noch e Hüffe anderi Studiefächer. Aber mir zahle fimf Johr firs Stüdiere, deno isch Fiirobe. Egal wiäviel verschidini Fächer. Bim letschte möeß er halt eweng Gas gäh.

Aber s git jo au Lehrberöefe! Schriiner, Gärtner, Elektriker. Inschtallateur wär au nit s Dimmscht. De Reinhard Mey het sogar e Liäd devu gsunge: Ich bin Klempner von Beruf, ein dreifach Hoch dem der dies gold’ne Handwerk schuf! Do isch ebbis Wohrs dra.

Jetz löege mer emol.

Adjee mitenand
sait s Rénate

 

 

E neji Liäbi – s Lollo

Wu de Summer endlig ganz zaghaft kumme isch, hab i au mol wider efter ins Schwimmbad goh welle.

Ibers #Lorettobad wird vil verzellt un au gschribe, fascht jedes Johr in de Badische, un s git sogar e Förderverein, Poschtkarte kammer schiints au kaufe, sogar e Böech mit lütter Bilder, mein ich.

Aber s Bsundere an dem Bad isch s Damebad. Do derfe nur Fraue ni. So e Bad gits nit noch emol in Diitschland. Eigentlig kei schlechti Sach. Un vu de ganz bsundere Athmosphäre, so fridlig un entspannt wird immer wider gschwärmt.

Ich bin au schu emol dert gsi. Des isch aber schu lang her. D Kinder sind noch glai gsi. Ganz glai.

Also an e bsunders scheeni Atmosphäre kann ich mich bim beschte Wille nit erinnere. Im Gegeteil. Ich bin bal driber nüs kumme. Wummer akumme sin isch de Kerli schu fascht bis ans Gnick verschisse gsi un s Maidli het breält wiä am Spiß. Wurum, säll weiß ich nimmi so gnau. Ich glaub, s isch em si uffgweichti Bretschele rabkait un ich hab em si nimmi gäh welle, wil e hüffe Hoor dra bäppt sin.

Wu ich de Kerli süfer gmacht gha hab un em Maidli e frischi Bretschele kauft hab, hab ich mich meäße abkeähle, innerlig un äußerlig. An alles hab ich denkt, an d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli, d Ersatzkleider fir d Kinder, Schoppili, Debbig zum Druflige, Kapuzehandtiächli, wasserfeschti Bilderbeächli, nur nit an de eige Badanzug. Der hab ich vergesse! In minere Verzwiflung hab ich d Bademeischteri gfrogt, ob emend bi de Fundsache e Badanzug, wänn s si möeß au e Bikini in minere Greßi rumlit. Si het nochglöegt: nix fir so Kropfigel wiä mich, will s isch am Afang vu de Saison gsi. Si het deno s Erbarme mit mer greägt un mir de eige Badanzug üsglihe. Der hät allene Fraue zwische 1 Meter fuffzig und achzig un zwische 50 un achzig Kilo passt. E Schwimmerazug. Ich bin villicht froh gsi.Eimol s Becke hi un zruck, des het lange meäße.

Lorettobad-2
Des isch s neij Planschbecke im Damebad im #Lollo

 

Un deno ab mit de Burschd ins Planschbecke. Des isch dert noch e ganz eifachs gsi üs grauem Beton – nur Wasser, un des jeder Tag frisch igloh. Un wil mir schu am Morge dert gsi sin, isch s Wasser au no zimlig kalt gsi. D Kinder hän gningeret un hän bal gfrore wiä d Schnider. Deswäge hämmer der ganz Glumbatsch (d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli) wider zruck zum Platz traijt. Do isch de Kerli noch hikait un het sich s Kinn uffgschlage. Des weiß ich jetz ganz gnau, wil er de ganz Summer e Blätz gha het, wunner immer wider wegkratzt het.

Irgendwiä isch mer d Luscht vergange, ellai mit de Kinder ins Schwimmbad z goh. Si hän jo au e Vadder, aber der het halt nit ins Damebad derfe. Des isch de Grund, wurum s Damebad fir vili Johr üs minem Hirn verschwunde isch.

Aber der Summer bin i schu e baar Mol im Lollo gsi. S het schu ebbis. Manchmol isch s wirklig wiä e kleini, fridligi Insel in dere lütte Stadt. Aber meischtens nur bis am zwelfi, eins rum. Deno wird s voll un lüt un der möesch löege, dass der heim kunsch. Aber wämmer sich s iirichte kann un des kann ich jetz jo…

Un wänn der ebbis z lääse vergesse hesch, löegsch eifach eweng umenander . . .

 

Adjee mitenand
sait s Rénate

Burschd deheim – s Maidli

Wänn s Maidli heimkunnt, pfüddlst gäärn de ganz Daag rum. Mol isch s in sinem Zimmer, deno wider im Wohnzimmer, noch em Motto: Jetz bin i do und zwar hundertfuffzig Prozent!

S macht e duals Studium – Betriebswirtschaft. Wiä es do dezöe kumme isch, kann i au nit sage. Ich glaub, es het ebbis ganz anders mache welle wiä ihri Eltere. Also beröeflige Erfolg haa. Des kammer vunnere Möeder, wu fascht drißig Johr in de glich Firma gschafft het, nit grad behaupte. Un mit eme Vadder, wu mit sechzig noch hinterm Herd stoht un fir anderi Lit kocht, kannsch au nit agäh. Wenn s nit grad de Jamie Oliver (der isch z jung, des weiß ich schu) oder de Lichter vu Bad Krozinge isch. Sällen wott i trotzdem nit gschenkt, mit sinem zwirbelte Schnurrbart un dere rheinische Frohnatür. Do isch mer mi Bruddli no leäber.

Un wänn s hundertfuffzigprozentig Dechterli deheim isch, kumm i mer manchmol vor wiä bim e Quiz: Alli zeh Sekunde e Froog beantworte, un am Schluss zelle d Antworte, aber nur wänn si richtig gsi sin. In dem Fall heißt des, dass ich des sage möeß, was es heere het welle.

Fir ei Froog het sie mer e weng meh Zit gäh, wil si tatsächlig mi Ratschlag brücht het. Si macht mit noch e baar Studiekollege e sozials Projekt in dere Firma, wu si grad s Praktikum mache. Si hän sich e Blindeiirichtung rüsgsöecht. Ob ich e Idee hät, was mer mit blinde Mensche mache kennt. Sie het schu e Mind-Map debi gha mit ere Ideesammlung. Aber vieles isch halt nit in Frog kumme, wil mer dodezöe het sähne meäße. Ich hab ere deno empfohle, dass sie villicht zumme Konzert im Freie go kennte, d frisch Luft un d Müsik, immerhin – zwei verschidini Sinne! Ebbis anders isch mer so uff d Schnelli au nit iigfalle. Mi Vorschlag het ere aber schiins nit so rächt basst und si het furt gmacht, ob ich denn nit no ebbis anders wißt. Des isch mer aber deno z bled wore, mit minire Dochter rum z disküdiäre, was mer mit Blinde mache kennt. Des weiß ich doch nit! Ich hab jetz endlig welle s Fotoalbum uffschaffe, s isch in de spoote ninziger Johr stoh blibe. Möeß ich jetz e schlechts Gwisse ha, wil mer nit meh ifallt oder emend wil ich sähne kann? Nai, eigentlig nit, sait mer mi gsunde Menscheverschtand. Si soll doch emol im Google löege. Mer möeß jo nit immer alles nej erfinde.

Un will ich mir des mit de Fotos fescht vorgnumme hab, hab i Beatles iiglait. Des isch e sicheri Method d Burschd üsm Wohnzimmer z kreäge. Ich kann vu mir behaupte, dass ich s Fleisch worene Beatles-Song-Book bin – ehrlig. Ich bin zimlig textsicher, aber mini sängerische Qualitäte sin schiins nit so de Hit. D Beatles aheere z meäße isch fir d Burschd schu schlimm gnöeg, aber wenn i deno bi „Let it be“ so richtig mitjohl, hab i s Feld bal für mich elai.

Eigentlig hab i jetz no e Schlenker uff mi beröeflichi Vergangeheit mache welle un wiä mer do sonigi Projekte aagange sin. Des langt dismol nimmi. S negscht mol meh. Ich will hit noch mit de Bilder ins nej Johrtausend kumme.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

 

D Burschd deheim – de Kerli

Au wenn i jetz in Rente bin, fraij i mi immer noch uffs Wucheend.

Am Fridig gang i gäärn uff de Münschtermerkt. Am Samschdig kannsch nit higoh. Wenn de Bech hesch, grootsch in a Strudel vu beigefarbig aazoogene Tourischde, wu bled vor der herdappe un immer mol widder plezlig vor eme Gmeässtand sto bliibe. We wänn mer Herdepfel als Souvenir mitbringe dät! Aber des nur eso.

Wu i vollbepackt heimkumme bin, hab i denkt: „So, jetz erschd üspacke un deno eweng naalige bevor dr in allere Röeh e scheens gsunds Obendesse machsch.“ Aber wu i im Iigang diä higworfene Schöeh in Greßi 44 vu minem Sohn gsähne hab, isch mer gli klar gsi, dass des nix wird.

Im Wohnzimmer isch er deno uffm Sofa glääge, Smartphone, Notebook, fimf Fernbedienunge, zwei Kopfherer und e faschd leergfressene Müeslihafe um sich rum liige. Erscht het er mi nit ghärt, will r de dritte Kopfheerer uff gha het.

So arg hets en au nit interessirt, dass i do bin. Mich aber häts schu interessiert, wurum er do isch. Nit dass es mi nit freijt, wenn d Kinder heimkumme, aber aaröefe hät r jo mol kenne. De Grund hab i deno speter doch noch erfahre: Sini Parkoursgruppe – Parkours isch a Sportart, wu si de glatte Wänd nuff gehn un vu Hüs zu Hüs hopse – trifft sich binnere „Location“, wu d negscht Wuch abgrisse wäre soll. Ä wiäschte Bürokomplex üs de sibziger Johr. S isch wirklig nit schad drum, nur wägm Parcours halt schu. Wägedem hän si sich emol gschwind ibers Internet verabredet, zum Abschiedsträning sozöesage.

Diä glatte Wänd nuff go hät i au kenne, wu i s Wohnzimmer gsähne hab. Mi Sohn schaffts innerhalb vu kirzerschter Zit e wohnlichs Zimmer in e Saustall z verwandle. Des kennschtsch deno als Drehort firs Unterschichtefernseh nemme, wenns ums Messisymdrom goht. Eigentlig sott mer in sonere Situation erschd emol richtig durchschnüüfe. Sell isch aber gar nit so eifach, wänns noch Wesch michtelet, wu mit zwenig Wäschbulver gwäscht wore isch oder villicht au ganz ohni. Mit minem diplomatische Muetterinschtinkt un ere gwisse Autorität hab i de Kerli ins Bad gschaicht un in der Zwischezitt üüsgliftet und sini Kleider in d Weschmaschin gsteckt mit ere Extraportion Weichspeäler „aprilfrisch“.

Zum Obendesse isch er nit blibe, wu er ghärt het, wasses git. Zviel Gmeäs, kei Fleisch, dodefir Fisch. Au göet. Am negschte Morge hämmer als Widergöedmachung e paar Speckeier in d Pfanne ghaue. No het r gstärkt wider zruck in d WG kenne un sich sinem Studium widme.

Was r so stüdiert – des isch e eiges Kapitel. E andermol villicht meh vu miine Burschd.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Diesen Beitrag hören? Klick hier.

%d Bloggern gefällt das: