Dankscheen, VAG

Friburg het schu e göets Netz fir öffentligi Verkehrsmittel, aber manchmol verrootet mer s nit so göet un d Aschlussbahn wartet halt doch nit. Un deno hocksch bin eme Dreckwetter anere zugige Stroßebahnhaltestelle un löegsch uf d ander Site.

Dert hockt e jungi Frau, wu z vil isst un sich z wenig bewegt. Frejer het mer gsait, so e Feschti, aber fescht isch ebbis anders. Nai, s isch e Pfludde un des mit grad emol zwanzig oder hegschtens fimfezwanzig Johr. S glai Kind vunnere isch aber e richtig herzigs Dützerli. Mer sotts nit meine.

Un denäbe wartet e anderi Frau. Si isch nochlässig un doch uffällig aazoge, aber uf e billigi Art, e Schludde halt.

Ebbe zeh Schöelkinder warte au uf d negscht Bahn, e baar uffgregti Gingl un Gumsle mit dirre Bei hopse rumm un breäle um d Wetti. Eweng wider ewäg stoht noch e Drummle un e Kerli mit eme mords Seschter rum. Der Kerli kann küm üs de Auge löege, so feißt isch der. Diä zwei hopse nit rum.

Un wänn i diä negscht Bahn au no durchgolo hät, wär villicht noch e alte Knorre kumme un e gschuckti Dautle. So durchtribine Siäche un Kaibe sieht mer au vilmol.

Merke ners? Mir goht s hit nit drum, mich iber d VAG üszloh, wil mer kanns in jedere Bahn lese: Die letzte weg, die nächste kommt. Frogt sich halt manchmol nur, wänn?

Un so sin mer bim Warte diä ganze lautmalerische alemannische Werder igfalle. Natirlig, äs sin fascht nur Schimpfwerder. Aber mi Apell isch: Kratze ejch au bim Schelte am Kopf un kruschtle diä alte Schimpfwerder rüs. So abschailigi Üsdrick wiä: Vollspast, Bist du schwul Mann, Mongo, das ist total behindert. Des wämmer nit heere. Des brüche mer nit.

vag-02

Deswäge sag ich dankscheen, liäbi VAG fir d Zit zum Nochdenke.

Un . . . s git bstimmt au scheeni Kosewerder uf alemannisch, mir fallt jetz aber grad keins  ii, also heißt s: Widerkratze – am Kopf.

Adjee mitenand
sait s Rénate

Abschid vum Summer

Vorgeschtert sin mer üs de Cevenne zruck kumme. Scheen isch s gsi. Aber uf deheim fraij ich mich au immer, nit nur wäge de Bettwesch.

Wämmer s Grebscht üsgrümt hän, löege mer als  immer d Zitunge durch. Un ei Nochricht het mich dismol bsunders gfraijt: S Strandbad het am Wucheend noch emol uf! Nit nur s Lollo het sini Reize.

Amme Samschtig im Altwibersummer, bi aagnähme 25 Grad un eme lichte Wind noch emol in de Sunne hocke un ab un zöe im glickligerwis beheizte Becke e baar Bahne zeäge – gits ebbis Scheeners? Un wänn dann näbedra noch de SC spielt (au wänn ich e zimlig gspaltes Verhältnis zöem Föeßball hab) un s Badnerlied gspilt wird, goht mer s Herz uf. De Adolf Seger, wiä ner mit e baar andere Kerli um d Tischtennisplatte rumhopst, der derf natirlig au nit fähle.

 

Des isch Lokalkolorit vum Allerfeinschte. Do weisch pletzlig wider, wurum der bal e fimfstelligi Summe fir e Quadratmeter uf em Friburger Immobiliemarkt fir  Wohnraum hilege möesch. Grad Littewiler isch e diirs Pflaschter, au wenn s uf em Trottoir an de Schwarzwaldstroß in Hechi vum Stadion stinkt, wänn de SC gspilt het, dass es Gott erbarmt. Nur göet, dass de negscht Räge d Hinterlasseschafte vu dene „ Haagseicher“ wider ewäg wäscht.

Un vu de Cevenne verzell ich s negscht Mol.

Adjée mitenand
saits Rénate

Am Määndig sottsch eigentlig deheim bliibe

Am Määndig fahre mer sit neijschtem als emol üs de Stadt rüs. Mi Mann het, wiä viili anderi Gastronome un Frisär, am Määndig frei. S isch nit eso voll wiä am Sunndig un der heersch nur d Köehglocke litte un ab un zöe e Bulldog oder e Mähdrescher.

Geiersnest mit Wolke

Also mir hän uf de Obend hi, zum Sunneuntergang in e scheeni Wirtschaft hocke welle un devor eweng rumdappe. Rumdappt simmer, aber des mit de Wirtschaft isch nit eso glaufe, wiä mer uns des vorgstellt hän. Eigentlig hämmer schu e ganz bestimmti Wirtschaft mit ere Üssichtsterrasse im Visier gha un hän gwißt, dass diä nit wiä viili anderi am Määndig zöe het, wil mir sin jo nit bled un hän unseri Hüsufgabe gmacht gha. Aber mer läärt niä üs. Diä hän Betriebsferie gha.

Schnell im Internet löege, wu e Wirtschaft uf het, jo Pfiffedeckel! Netz gits do obe keins.

Also simmer vu einere Wirtschfaft zöe de andere gfahre. Alli hän zöe gha oder sin voll gsi. Sin denn alli Gastronome un Frisär am Määndig in de Wirtschaft oder uffm Golfplatz, s Schwarzgeld nüsklopfe?

Am End simmer inere Wirtschaft im Daal glandet. Beinah wäre mer in de Schönberger Hof, wummer s letscht Mol im Winter gsi sin. (Wiäs dert gsi isch, kenne ner im Blogbeitrag „Sunndigsspaziergang“ in de Rubrik Friburg un Umgebung lääse .) Aber der het am Määndig au zöe.

Anstatt ere scheene Üssicht, hets am Schluss e scheene Blöemestrüß vum Feld gäh: Gladiole – Alti-Fraue-Blöeme, des bin ich jo au schu fascht. Ich hab de Strüß am End fascht nimmi hebe kenne, wils eso viili verschideni Farbe gäh het, wu mer alli gfalle hän.

Löege nur selber hi.

Gladiolen-13
Eini scheener wiä die ander

 

Adjee mitenand
sait s Rénate

Nai, bittscheen keini Musicals

Letschtin hab ich mi Lieblingslippestift gsöecht un bi dere Glegeheit alli Handdasche üsgrümt un e Hüffe Ziigs gfunde. Nit nur de Lippestift, au zwelf Päckli Tempotaschetiächer, einzelni brüchti au, aber diä hab i nit zellt  . . .

Un im Abendhandtäschli hab ich d Iitrittskarte un s Programm vu minem letschte Theaterbsöech gfunde. Des isch eso gsi:

Mi Nochberi het an de Tiire klinglet un gfrogt, ob ich mit zöe ne me Musical goh wott. Si het e Karte iibrig, wil de Mann krank wore isch. Do isch si bi mir grad an de richtig Adress! Dass ich e zimlig gschpaltes Verhältnis zöe Musicals hab, het si jo nit wisse kenne. Ich hab mer blitzschnell alli megliche Üsrede iberleijt, wurum ich nit mit kann. Ich hab nämlig kei Luscht gha, noch Stuttgart in des künschtlig Musicaldorf z fahre un mir ebbis aazlöege, was mer nit gfallt und au no Geld defir z zahle. Dass des Musical wu anderschd si kennt, isch mer gar nit in de Sinn kumme.

 

„Nai, hämmer gsait“ het des Musical gheiße, wu mer hi hän welle. Jeh, bin ich do erlichtered gsi, wun i des ghärt hab. Dodevu hab i nämlig schu glääse gha un eigentlig au hi welle. Aber wiä so vieli anderi Sache wider vergesse. Also simmer do hi, wil s Gottikind vunere, wu in Forche wohnt, nämlig mitgspilt het.

Bim Aastoh sin e hüffe Kinder un Jugendlichi unterwägs gsi, Schauspiler oder Zöeschauer, säll hesch nit so rächt sage kenne, un fascht alli hän alemannisch gschwätz . Un des in Friburg! Mer trifft vilmols uf Gruppe vu Jugendlichi, wu franzesisch oder spanisch schwätze, aber alemannisch, des hab ich noch niä erlebt.

Un so isch s wider gange im Musical. Diä hän e Freid am Spiele gha, des hesch gmerkt. Jeder so wiä ner kann. Kleini Fähler hets au gä un de Gesang isch manchmol eweng schräg un schrill gsi, aber weh döe hets nit. Un diä junge Lit hän nit nur alemannisch kenne, s Ghettoditsch hän si au perfekt beherrscht, sch anstatt ch un keini Artikel vor der Hauptwerder!

Aber d Kinder hän au ebbis gläärt, iber d Vergangeheit vu de Eltere un de Großeltere un ich ibrigens au. Also wänn alli Musicals eso wäre . . .

Leider isch des nit eso. S letscht Mol wu ich imme Musical gsi bin (in Schduegrd), het diä männlich Hauptfigür de weibliche Hauptfigür uff de Bühni an Bruscht glangt (nit an de Bruschtkorb). Mir het des ganz kitschig Gejohle sowieso nit gfalle, aber des het mer de Rescht gäh. Mini Kolleginne, wu mit debi gsi sin, hän des gar nit gmerkt, diä hän vor Rührung hiile miäße.

Mir isch s nit nooch Hiile gsi, ich wär am liäbschte ufgstande un hät breält: „Mach dini Griffel ewäg!“

Aber de Kollegine hets gfalle. D Frau Hummel-Obermann (d Chefsekretäri) isch nit debi gsi. Diä het gsait, dass si liäber in d Oper goht. Wär ich gscheiter mit ere in d Oper gange.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

(Vielen Dank an Christel Hülter-Hassler und Heidi Zöllner für die Fotos.)

E neji Liäbi – s Lollo

Wu de Summer endlig ganz zaghaft kumme isch, hab i au mol wider efter ins Schwimmbad goh welle.

Ibers #Lorettobad wird vil verzellt un au gschribe, fascht jedes Johr in de Badische, un s git sogar e Förderverein, Poschtkarte kammer schiints au kaufe, sogar e Böech mit lütter Bilder, mein ich.

Aber s Bsundere an dem Bad isch s Damebad. Do derfe nur Fraue ni. So e Bad gits nit noch emol in Diitschland. Eigentlig kei schlechti Sach. Un vu de ganz bsundere Athmosphäre, so fridlig un entspannt wird immer wider gschwärmt.

Ich bin au schu emol dert gsi. Des isch aber schu lang her. D Kinder sind noch glai gsi. Ganz glai.

Also an e bsunders scheeni Atmosphäre kann ich mich bim beschte Wille nit erinnere. Im Gegeteil. Ich bin bal driber nüs kumme. Wummer akumme sin isch de Kerli schu fascht bis ans Gnick verschisse gsi un s Maidli het breält wiä am Spiß. Wurum, säll weiß ich nimmi so gnau. Ich glaub, s isch em si uffgweichti Bretschele rabkait un ich hab em si nimmi gäh welle, wil e hüffe Hoor dra bäppt sin.

Wu ich de Kerli süfer gmacht gha hab un em Maidli e frischi Bretschele kauft hab, hab ich mich meäße abkeähle, innerlig un äußerlig. An alles hab ich denkt, an d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli, d Ersatzkleider fir d Kinder, Schoppili, Debbig zum Druflige, Kapuzehandtiächli, wasserfeschti Bilderbeächli, nur nit an de eige Badanzug. Der hab ich vergesse! In minere Verzwiflung hab ich d Bademeischteri gfrogt, ob emend bi de Fundsache e Badanzug, wänn s si möeß au e Bikini in minere Greßi rumlit. Si het nochglöegt: nix fir so Kropfigel wiä mich, will s isch am Afang vu de Saison gsi. Si het deno s Erbarme mit mer greägt un mir de eige Badanzug üsglihe. Der hät allene Fraue zwische 1 Meter fuffzig und achzig un zwische 50 un achzig Kilo passt. E Schwimmerazug. Ich bin villicht froh gsi.Eimol s Becke hi un zruck, des het lange meäße.

Lorettobad-2
Des isch s neij Planschbecke im Damebad im #Lollo

 

Un deno ab mit de Burschd ins Planschbecke. Des isch dert noch e ganz eifachs gsi üs grauem Beton – nur Wasser, un des jeder Tag frisch igloh. Un wil mir schu am Morge dert gsi sin, isch s Wasser au no zimlig kalt gsi. D Kinder hän gningeret un hän bal gfrore wiä d Schnider. Deswäge hämmer der ganz Glumbatsch (d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli) wider zruck zum Platz traijt. Do isch de Kerli noch hikait un het sich s Kinn uffgschlage. Des weiß ich jetz ganz gnau, wil er de ganz Summer e Blätz gha het, wunner immer wider wegkratzt het.

Irgendwiä isch mer d Luscht vergange, ellai mit de Kinder ins Schwimmbad z goh. Si hän jo au e Vadder, aber der het halt nit ins Damebad derfe. Des isch de Grund, wurum s Damebad fir vili Johr üs minem Hirn verschwunde isch.

Aber der Summer bin i schu e baar Mol im Lollo gsi. S het schu ebbis. Manchmol isch s wirklig wiä e kleini, fridligi Insel in dere lütte Stadt. Aber meischtens nur bis am zwelfi, eins rum. Deno wird s voll un lüt un der möesch löege, dass der heim kunsch. Aber wämmer sich s iirichte kann un des kann ich jetz jo…

Un wänn der ebbis z lääse vergesse hesch, löegsch eifach eweng umenander . . .

 

Adjee mitenand
sait s Rénate

ZMF zweidäusendsechzeh

 

Am Mittwuch Nomittag bin ich gmeätlig deheim ghockt, hab eweng glääse und zwischedurch wider eweng rumkruschtlet. Iber eimol isch dusse d Welt untergange, s het gmacht wiä ab. Ei Staiber am andere. Ich hab unter dramatische Umständ, wiä in soneme Katastrophefilm alli Bleämehäfe in ei Ecke vum Balkon gstellt un Bachestei devor gschobe.

Deno isch s gmeätlig wider gange un ich hab denkt, scheen, wämmer e feschts Dach iberm Kopf het, wil dusse hesch d Hiiser nimmi erkenne kenne, so hets gmacht.

Am andere Morge hab ich d Zitung righolt un schu wuni si üsm Briäfkaschte gholt hab, isch s mer ufgange: S ZMF het geschtn aagfange! Hejo, do möeß es eifach e granatemäßigs Sauwetter gäh. Un diä Müsiker vu Calexico hän sich doch so uf Friburg gfrejt gha (hab ich irgendwu gläse).

Eigentlig hab ich eijch e baar Drecklache zeige welle un bin am Obend mit em Photo hi. S het aber fascht keini gäh. Au nit schlimm.

 

Deno hämmer halt ebbis z Obe gesse dert, aber d Üswahl isch nit bsunders un jedes Johr s glich.

Nej sin, glaub ich, so Deigtasche gsi. Diä hän mi aber nit aagmacht. Dr hesch nit so räächt gwißt, ob des d Verpackung isch oder des, was der esse kannsch. Villicht probier ich s noch un s schmeckt besser wiä s üssiht.

Adjee mitenand
sait s Rénate

 

Wohnung gsöecht – 2. Teil

Zöem negschte Termin simmer eweng z spoot kumme, wil mer schiir kei Parkplatz in de Wihri gfunde hän. De „Juwel im Dachgeschoss einer Jugendstilvilla“ het uff uns gwartet.

S Treppehüs isch immer weäschter wore, je widder mer nuff kumme sin. Im Dachgschoss isch deno e mungilibrüne PVC-Belag uff de Stäge glääge. Er het nit so rächt ghebt un mir sin fascht hibirzlt.

D Makleri isch schu obe gsi un het sich vum Uffstiig üsröehe kenne. E ganz jungi Frau (mi Möeder dät jetz sage, so e jungi Schneegans) in eme blaue Koschtümli in Greßi 36 ( 38 wär wahrschins bequämer gsi) un mit eme weng gälstichige blunde Pferdeschwanz. De Aasatz isch schu rüsgwachse gsi, aber mer kann jo nit alli veär Wuche de Aasatz nochfärbe loh. Des koscht jo e Vermege. Ich weiß des. Ich iberleg mer au schu e Wiili ob i nit endlig zöe minene graue Hohr stoh soll. Aber diä Iibergangszit!

D Makleri het deno aagfange, d Vorteil vu dere Zwei-Raum-Wohnung uff z zelle. Un gli, wu si s Mül uffgmacht het, un in reinschtem Sächsisch losglait het, hab i denkt: „Maidli, dü wirsch s no schwer ha im Badnerland“.

Jetz aber zöe de Wohnung. Si isch eigentlig ganz heimelig gsi, eweng het si mi an des Bild vum Spitzweg mit em arme Poet erinnert. S ware aber immerhin zwei Zimmer, acht und zwelf Quadratmeter. Aber stickig ischs gsi. Un des schu im Mai. Wiä soll des deno erscht im Hochsummer wäre?

Ich glaub nit, dass des de Gaby ihr neji Heimet wird.

Am Schluss vu de Besichtigung hab i mer deno e Bemerkung nit verkniffe kenne un hab zöe dere junge Frau gsait: „Entschuldigen Sie bitte, ich möchte Ihnen nicht zu nahe treten, aber hierzulande spricht man von einer Zwei-Zimmerwohnung und nicht von einer Zwei-Raumwohnung.“ Des hab i extra so gstelzt gsait, dass si merkt, dasses manchmol besser isch, wämmer hochditsch schwätzt. Un was het diä sächsisch Frohnatür gsait: „Oach, dös vergess isch ömmer. Tschüssii.“ E Versöech isch s wert gsi.

Diä dritt Wohnung hämmer nimmi alöege meäße. D Gaby het e Nochricht greägt, dass si schu vergäh isch.

S Glick war uns hold un mer hän tatsächlig e richtig alti Wirtschaft in de Wihri gfunde, wu s Schnitzel mit Brägili gäh het. Un d Bediänung het mi nit scheel aglöegt, wun i noch Sooß dezöe bschtellt hab. S git au no scheeni Iberraschunge.

Wu mer so gmiätlig ghockt sin, het mer d Gaby verzellt, dass si sich spontan entschlosse het, erscht emol unbezahlte Urlaub z nämme. Si will endlig emol in Röeh ihri Eltere bsöeche, wu uff Mallorca läbe. Will mer jo nit weiß, wiä lang es si noch git. D Gaby isch schu lang nimmi dert gsi, will si jo immer mit ihrm Mann Fernreise gmacht het, vilmeh mache het meäße, un Mallorca isch halt z nooch.

Ebbis fallt mer jetz no i: Diä jung Makleri isch in e schwarze Sportwage gschtiige. So e Iberraschung aber au. S isch e Cabrio gsi, deswäge au de Pferdeschwanz.

Jetz langts aber, sunscht kennt mer no meine, ich hät Vorurteil.

„Adjee mitendand“
saits Rénate

Wohnung gsöecht – 1. Teil

Vorgeschtn het mi Freundin Gaby agröefe. Si isch nimmi mit ihrem Mann zämme. Do bin i villicht baff gsi. Diä ware nämlig so e Art Traumpaar. Si hän immer e Hüffe mitenander unterumme, sportlig un au kulturell. Aber d Ehe isch wol nimmi z rette gsi. Wenigschtens hän si keini Kinder, nur e Katz. S Sorgerächt fir d Katz kenne si bschtimmt üsergerichtlich regle.

Also jetzt söecht d Gaby e Wohnung. Äs däte au schu ei oder zwei Zimmer lange, meglichscht nooch an de Stadtmitti. Wihri oder de Stühlinger däte re gfalle. (Wäm dät des nit? Des hab ich ere aber nit gsait.)

Un mer sotts nit glaube. Si het schu Besichtigungstermine mit verschidene Makler üsgmacht: Wihri und Stühlinger, un zwar fir ibermorge. Ob ich mitkumme kennt, wil ich jetz jo Zit un praktisch keini Verpflichtunge meh hab.

Eigentlig habi ibermorge s Grab vu minem Opa mache welle. Äs siht nimmi scheen üs. In däm Fall heißt s aber: „Opa, jetz möesch noch eweng warte. D Gaby brücht mi Hilf ender.“

Also isch s uff Besichtigungstour gange.

De Stühlinger war zerscht dra. In de Stroß isch schu so e jungs Birschli im dunkle Aazigli gschtande. Uff der erschte Blick: e Lackaff. Uff de zweite Blick het mer gsähne, dass de Lack schu e baar Kratzer gha het. D Hose het schu ganz speckig glänzt un zum Hemder wechsle isch r schins nur all ander Tag kumme, so wiä de Krage un d Manschette üsgsähne hän. Un gschmeckt het mers au, dass r schu e baar mol ins Schwitze kumme isch.

Wu ni jetz grad bi de Aazigli bin. Isch ejch schu uffgfalle, dass d Männer jetz so Aazig oder Kombinatione ahän, wu mer denkt, dass si de Kumfirmanteazug nej iigfärbt hän? D Hose in greän un de Sakko in hellrot, gärn au himmelblau un ockergäl. Un immer eweng z glai un z knapp. Un au diä Männer wu eigentlig Büchgreßi azeäge meäßte, hän taillierti Slim-fit-Hemder a. Wämm s gfallt – mir nit.

Jetz aber zöe de Besichtigung. S Birschli het uns per Handschlag begreäßt. Wu ner mir d Hand gäh het, hab i gmeint, er lejt mer e dote Fisch ni: kalt, labberig und bätschnaß. Ich hab mi deno verstohle am Hosebei abbutzt.

D Wohnung war de Hammer, leider nit im positive Sinn. E Eizimmerwohnung mit Kuchi un Balkon.

D Gleälampe, wu vu de Decki rab ghängt isch, het s Zimmer halt au nit iiladender gmacht. Kurz gsait, s war e dunkls Loch. De Balkon so glai, dass mer z dritt nit hän druff kenne un so verwinklt in de Innehof nii baut, dass der s Gfeäl gha hesch, dr kunnsch in e Rumplkammer, wu si vergesse hän zöe zmüre. Hätte si gscheiter e Rumplkammer drüs gmacht, des hets nämlig keini gäh. Und wänn dr in sonere Wohnung au no der Staubsauger und de Strupfer rumstoh hesch . . .

Mir hän glöegt, dass mer uns bal üsm Staub hän mache kenne. Dodefir hämmer noch emol de dot Fisch i d Hand nämme meäße un deno, nix wiä weg.

Bim Furtfahre hämmer gsähne, wiä s Birschli in e schwarze SUV (des isch so e uffbluschterti Geländewäge) gstiige isch. Ob des emend siiner gsi isch, wu er sich vu der erschte greßere Provision kauft het? Säl isch au wurscht, aber s het halt wiider ins Bild vumme Makler basst.

Vu de ander Wohnung verzell ich s negscht Mol.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Sunndigspaziergang

S isch an irgendeme Sundig der Winter gsi, no nit so lang her, aber wänn, des kann i bim beschte Wille nimmi sage. Säl isch au wurscht, wil soni Sundig gits manchi. Naß, kalt, windig isch s gsi. De Morge hämmer mit Uffrüme und Rumkruschtle rumgreägt, aber am Nommidag hämmer gmeint, dass mer emol üssm Loch rüs meähn.

Also hämmer uns in d Outdoorschale gworfe. De Schönberg isch s Ziil gsi.

Normalerwiis isch des kei alpine Högschtleischtung, aber s isch granatemäßig matschig gsi. Mir sin rum un num grutscht un hän am End üsgsääne wiäe d Sai. D Wirtslit vum Schönberger Hof hän vorgsorgt fiär so Gäscht wiäe uns. S het a Biirschde un e Kratzer gä, mit denne mer diäe grebschte Dreckschiibel vu de Schöeh het kenne abbutze. Au wämmer nit viile Kilomenter glaufe sin, simmer doch bätschnaß gschwitzt gsi un hän uns s Stickli Köache verdiänt.

Nab zöes hämmer e andere Weg gnumme, aber s isch au nit besser gsi. Ei einzigs Gschlittr de Wald nab. Jo, un de Himmel un d Landschaft: grau in grau, mer kennt au sage „50 shades of grey“, wenn’s langt.
Jetz stehn d Wanderschöeh dreckig in de Garage und wämmer vil Glick hän, verwitschte mer noch de letschte Schnee zum si süfer mache. Sunscht möeß de Dreck halt de Summer iber noch un noch abkaie.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate