Wiä d Zit nur vergoht

– Zöem Ahorche –

Führerschein

Ums Rumlöege sin zeh Johr rum, zwanzig oder au drißig.

E Bekannter het uns verzellt, dass er de  Lappe wäg kriägt het. E dummi Gschicht un jetz möeß en d Frau umenander kutschiäre. Des isch dem Fall wirklig säudumm, wil er Handwerker isch. Ich hab deno eweng agäh welle un gsait, dass ich in däne fascht drißig Johr, wu ich de Fiärerschin hab, de Lappe no kei einzigs mol hab miäße abgäh.  Deno hab  ich eweng iberlejt. E düs Zit, des stimmt doch gar nit. Ich hab mer wirklig nit z schulde kumme loh, aber äs sin halt nit fascht drißig Johr, sondern bal vierzig Johr, wu ich Fiärerschin hab. Isch des Rechenschwächi oder Verdrängung?

Diä junge Lit wisse jo gar nimmi, wiäso des Lappe heißt, diä kenne nur diä Kärtli. Ich b‘halt miner grau lädrig, speckig Lappe. Ich wißt au gar nit in weller Abfall ich en werfe sott. S isch kei Bapier, kei Verbundstoff un kopmposchtierbar isch au nit, sunscht wär er in däre lange Zit schu verrottet.

Mit dem Lappe lig jo au ich voll im Trend, het mer hitzedag doch bal alles im Retro, Vintage oder Shabby look. Ich hab sogar eweng e Graddel, dass ich en noch hab.

Adjee mitenand

saits Rénate

De nackig Münschterturm

Iberall in de Zittunge stoht ebbis iber de nackig Münschterturm oder Helm wiäs schins richtig heißt, also dass es Grischt weg isch un dass mer jetz wider nufstiige kann, ganz nuff bis zöe de Glocke un no wider. Wu ich des glääse hab, ischs mer ganz anderschd wore, nit nur wil ich nit schwindelfrei bin, sondern au wil ich e dunkels Geheimnis hab: Ich bin no niä obe gsi! Bis geschtern. Geschtern bin ich s allererscht mol in minem lange Läbe uf em Münschter gsi. Ich hab schu immer mol nuf welle, au frejer mit de Burschd, wu si noch glai gsi sin, aber de Kerli isch so e ufgregte Gingl gsi un s Maidli e Angschthas. Des hab ich mer nit luschtig vorgstellt, dem Gingl diä steil Stäge hinterher z’renn, mit em Maidli am Bei, wenn der sälwer fascht vor Angscht in Hose machsch.

D Burschd sin jetz schu e Wili nimmi glai, aber irgendwiä hets niä basst, meischtens hab ich schu e volle Ikaufskorb gha, wänns mer wider igfalle isch. Ob do au eweng s Unterbewußtsi e Roll gspilt het, säll schliäß ich jetz emol nit üs.

Aber jetzt bin i obe gsi. Am e scheene Herbschtdag. S isch schu e weng aaschtrengend gsi, diä ganze Stapfle nuff, ich hab zimlig gschnüft, aber wu ich aber obe akumme bin, isch mer schu s Herz uffgange, nit nur wäge de Aaschtrengung. Diä ganze Marktständ im Morgeliächt!

Zöem Alöege:

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Zöem Ahorche:

Un de Gschmack vu de aabaijde Ziwele vu der Wurschtständ! Ich sags Eijch, bis in de Glocketurm het mer des gschmeckt. Un ich hab nur e baar Leffel Müsli mit Ghia-Soome im Ranze gha. S Maidli isch nämlig e baar Daag do gsi un het allerlei Kerner und Müslizöetate mitbroocht un mir d Reschtli do gloh. Vor allem diä Ghia-Soome im Kiählschrank hän weg miäße, si solle jo säumäßig gsund si. Mich hets fascht glupft, wu ich diä schlimige, graue Bebbili ins Müsli gschittet hab. Dapfer hab ich e glains Schissili rabgworgelt.

Jetz aber wider zöem erfreulige Teil vun de Gschicht. D Üssicht isch grandios gsi, aber d Üssicht uf e langi Roti het mich bal wider nabtribe. Unte akumme bin ich schnöerstraks zöem erscht beschte Wurschtstand un hab mer e Wurscht g‘holt  – üsnahmswis emol mit Ziwele, diä zöesätzlige Kalorie hab ich mir jo schliäßlig verdiänt.

_MG_9000-01

Adjee mitenand

saits Rénate

 

Doch ebbis Positivs

Mir hän e neje Burgermeischter z Friburg. Hoppla, jetz wird s Rénate noch politisch denkt jetz villicht de eind oder ander. Des ischs aber schu gsi an politischem Statement. Ich hab halt eifach nit immer nur schelte un joomere welle, deswäge hab ich des Wahlergebnis zöem Aalaß gnumme, eweng üs de Bruddliecke rüszkumme un endlig mol e positive Beitrag z schribe.

Wiäs zöe dem Wechsel het kumme kenne, dodriber isch jo bal jeder Daag in de Zittung gschriwe wore, do isch mer bal gar nimmi drüs kumme. Was ich halt schu gheert hab, isch,  dass de Salomon e rächte Giftmichel sii kann un dass er ordentlig üsteile kennt, so het mer sich verzellt, des hän si gsait, ob do ebbis Wohrs dra isch, säll  weiß ich natirlig nit. D Lit schwätze jo viil wiä de Daag lang isch.
Aber jetz ischs halt rum fir en. So richtig het mer  zwar nit demit grechnet. D Lit nit un er sälwer au nit, aber s isch wiäs isch. S goht em jetz eso, wiä mir vor zwei Johr. Mit knapp achtefuffzig in Rente. „Weisch, Dieter, so schlimm isch des nit. S brücht e Zit, bis der dich dra gwehnt hesch, e Hüffe Zit z ha. Aber villicht fangsch erscht emol aa, de Keller ufzrüme, groß gnöeg bisch, dü brüchsch  jo kei Angscht ha wiä ich, dass der ebbis uf de Kopf kait.“ – S Rénate isch in Rente – Des dät ich em sage, wänn er mich froge dät, wiäs wider goh soll.

Un wänns em doch z langwilig wird un em Decki uf de Kopf fliägt, soll ers mache wiä ich un sich e Minijob söeche. Villicht kann er jo bim neje Burgermeischter als Berater aafange, dass dem ebber zeigt wiä mer des Amt meischteret. Iber d Unterstitzung vuneme erfahrene „Kolleg“ frejt der sich bstimmt. Wämmer vuneme durchschnittlige Beraterlohn vu ungfähr hundertfuffzig Euro in de Stund üsgoht, möeß er grad emol drei Stund im Monet schaffe. Do macht er sich nit naß.

Des isch mer halt eso durch de Kopf gange. Ganz scheen positiv un konschtrutiv, nit wohr?

Adjee mitenand

saits Rénate

Nix goht meh

S isch schtill wore in letschter Zit im Blog. Z verzelle gits noch gnöeg, aber s isch ebbis ganz arg Schlimms bassiärt. Mi Laptop het de Geischt ufgäh, üs heiterem Himmel, eifach eso. Kei Internet, keini E-Mails, keini Fotos, keini Texte, keini Tön. Alles uf de Feschtplatte. E Sicherung gits schu, aber schwätz mol mit ere externe Feschtplatte . . .  „Feschtplatte, dü weisch doch alles . . .“ Deswäge gits jetz nur e glaine Zwischenochricht, ohni Ton. Der gits e ander Mol.

Bisher hab ich denkt, dass s Schlimmscht was einem im Hüshalt bassiäre kann, isch, dass d Spülmaschin oder d Weschmaschine kabütt goht.

Ich weiß noch, wiäs gsi isch. Mir sin üsem Campingurlaub kumme, s isch schu e Wiili her,  mindeschtens fuffzeh Johr. Unser alt un dreckig Golf bis obehi vollgstopft. Wenn der de Deckel ufgmacht hesch, isch alles rüsgrugeltet: Hering mit Dreckschibel dra,  nassi Handtiächer, e Kinderrucksäckli mit einzelne Memorykärtli, e vollkotzt Kuscheltiärli un so wider. Wenn der des ganz Glumbs üsgrümt gha hesch,  ischs ans Wesch sortiäre gange. Diä ganz Wohnung voller Dreckweschhüffe. Nooch der erschte Ladung het d  Maschin schlapp gmacht un zwar bim Iiweiche, nit nooch em erschte Mol Schleudere, des wär jo noch gange.  D Diire hab  ich irgendwänn ufkriägt, leider ischs Abbumpe nimmi gange un s het e mords Wetti gäh. Wu ich diä ufbutzt gha hab, bin ich mit minem Korb voller bätschnasser Wesch zöe de Nochbere. E Tropfspur hab ich hinter mir herzooge. Ich hab jo kei Zuber gha, sondern e Korb mit Lecher. Do hab ich an diä Fraue denke miäße, wu frejer am Fluß  d Wesch gwäscht hän. Bis anne niinzehhundertsibenesechzig het mer des an de Elz gsähne. Diä Fraue hän kei Fitnessstudio brücht, Kraft und Üsdür isch bim Wesch wäsche träniärt wore.

Mir sin bal e Wuch lang um d Weschhüffe rumgloffe, so lang ischs gange, bis diä nej Maschin gliferet wore isch. Wenn ich noch in de Schöel gsi wär, hätt ich kenne e Ufsatz driber schribe: „Mein schönstes Ferienerlebnis“.

Adjee mitenand

saits Rénate

Ich hoff, dass es diä negscht Wuch wider goh kann im Blog. Löege mer mol.

S goht ums Iiberläbe – s fallt mer noch ebbis ii

Des mit em Muffin isch nit ganz eifach gsi. Schu wiä d Verkäuferi dem Mann vor mir s Geld abzellt het, hab ich s gwißt. E Deeschili. Hit emol kei Stornokass, sondern e Deeschili. Ich hab e Schokomuffin bstellt, un halt Schokomaffin gsait, so wiä mers halt üsspricht.

Ein Schokomuffi? ischs zruck kumme. Jawoll, wenn s si möeß, au e Schokomuffi. Zöem Oberlehreri spiele hab ich jetz keini Nerve meh gha. Si het schu ganz vorsichtig agfange, mit de Zange rumzgnofere un het versöecht, s „Muffi“ in d Gugele ni z pflimle.
Gän si mers eifach eso, Sie kennes am Papierli aalange, s Papier iß ich nit, obwohl ich mer do mittlerwil nimmi so sicher gsi bin.

Wu ich des „Muffi“ deno g’esse hab – hän diä e Hüffe Backpulver ni – hab ich mer denkt:

Wenn ich doch nur ibers s Elsiss gfahre wär. Dert gits ei Boulangerie an de andere. Un dert gits feini pain au chocolat, millefeulles, wu s d Vanillefillung nüsdruckt wänn der nibißisch, genauso bi de éclairs. Aber diä Säuerei isch es wert. Un d Fruchttertli sin s Bescht. E knuschprige Mirbteigbode, eweng Vanillecreme, e paar Ärbele un e Aprikosglasür. Nit  wiä bi unsere Bäckereikette: e viäreckigs Blech mit eme undefinierbare Bode üsglaijt, e Dämmmassse druf, wu üssiht un au schmeckt wiä Rasierschüm, e baar ghäcksleti Ärbele druf un dass alles scheen hebt, Torteguss wiä Betong driber.

Am Beschte, der bachsch sälwer.

Adjee mitenand

saits Rénate

S goht ums Iiberläbe

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Bi uns uf de Autobahn, also uf de A5 gits jo gäärn emol e Stau. Aber wenn der sicher si willsch, dass nit voran kunsch, wartsch bis ich im Auto hock. Ich bin e Staugarant!

Mich verwitschts immer. Zwanzig Kilometer in zeh Minüte, jo Pfiffeldeckel, do kann schu emol de halbe Morge druf go. Egal in welli Richtung, vum Süde noch em Norde oder umkehrt. Ich bin debi. Aber au ich hab dezöe gleert un horch jetz immer de Radiodiänscht, bevor ich uf d Autobahn gang, wiä hit emorge. Ich bin halt e Gifitzi.

Also bin ich gli iber d Derfer gfahre. Des isch grad räächt gsi, wil ich e mords Kohldampf gha hab. Firs Morgeesse hets nimmi glangt. Aahalte bineme scheene alte Dorfbeck, wu lütter frisch bachini siäßi Stickli het. Ich bin sunscht kei Siäßili, aber d Unterzuckerung isch schins schu zimlig arg gsi. Ich hab e Gluscht gha uf Schneckennüdle (ohni Rosine), Zuckerring mit e hüffe Hagelzucker, Hildabretli, knuschprigi, kläbrigi Schwinsohre, Nusshernli, Häffestreusel un Mohnschnecke.

Im erschte Nescht hets kei Beck gäh, nur e Sky-Bar, e Wettbüro un e Apethek.

S negscht Nescht het e Wirtschaft gha, wu zöe gha het, e Nagelstudio un e Sky-Bar.

Im iibernegschte Kaff hab ich aaghalte, wil ich mer denkt hab, dass es villicht in ere Nebestroß e Beck git, so e scheene alte mit lütter frisch bachene siäße Stickli  . . . oder eifach nur Berliner, wu einem s Gütz s Kiini nabrennt, wämmer nii bißt.

Un schu hab ich e Bretschele-Schild in ere Sittestroß gsähne. Des isch aber so e Art Fata Morgana gsi, s isch nämlig kei Bretschele gsi, sondern Engelsfligel. E mobile Pflegediänscht, „Pflegeengel“ het der gheiße. Uf de Stäge devor sin zwei vu däne Pflegeengel ghockt  un hän uf e Iisatz gwartet un eini gräucht. Mer het si an de türkisblaue T-Schörts mit em Engel-Logo erkenne kenne. Ebbe knappi fimf Zentner Läbendfleisch uf zwei Mensche verteilt, uf e jingeri Frau un e jingere Mann. Des was üs de T-Schörts rüsglöegt het, nämlig schwabbligi Ärm, isch vu obe bis unte tätowiärt gsi. Diä griäne Hoor vu dere junge Pflegeri hän sich eweng mit em türkis vum Schört bisse. Bim Kerli het sich nit bisse, der het nur e baar rasierti Speckfalte mit rote Pfitzli im Gnick gha. Also ich dät do ender an Racheengel  denke, wenn diä zwei zöe mir kumme däte.

NagelNeuSky

Wenns bi mir emol am End zöegoht, hoff ich,  dass ich eifach fridlig iischloof un d Engel hinterher kumme, so wiä s sich des ghäärt.

Fridlig bin ich mittlerwil nimmi gsi, wil ich immer no nix zwische d Zähn kriägt hab.

Im negschte Kaff haltsch noch emol aa. Dert hets alles gäh, was mer hitzedag brücht. E Sky-Bar, e Nagelstudio, wu schu uf gha het un göet bsöecht gsi isch. Do sin lütter Asiatinne mit Mundschutz ghockt un hän de Dorfpomeranze d Negel scheen gmacht, also Kappeschilder mit Muschter und Glitztersteinli verziert, abäppt oder gschmolze oder was au immer. Wämmer do e Mundschutz brücht, isch des bstimmt es gsundi Sach. S Wettbüro het noch zöe gha un s Tatoo-un Piercingstudio au. Dert hab ich aber kenne ins Schaufenschter löege un mich driber informiere, wiä mer sich fir e hüffe Geld verschandle lo kann.  Nit nur Noodle, Hooke un Pfil kammer sich ins Fleisch ramme lo, au Mihlistei ins Ohrläppli ibasse. Un wenn de Mihlistei emol rüskait, kammer sich immer noch s Glesertiächli ins Loch hänge bi de Kuchiarbet oder unterwägs de Kittel, wenns einem z warm wird. Do fallt mer ii. S Engelpäärli het au Metall im Gsicht gha. Sie het e Piercing am Nasefligel gha, wu ich erscht denkt hab, dass es e Rotzbägle isch un er het so Ring in de Mitti gha, wiä d Rindviecher.

Tatoo & Co.

Eweng zittrig schu, bin ich wider ins Auto gstiige. Im Radiodiänscht hän si broocht, dass sich de Stau ufgleest het. Bi der erschte Raschtstätte hab ich mir fir zwei Euro fuffzig e Schokomuffin gkauft.

Adjee mitenand
saits Rénate

Wer sich des aheere will, druckt do unte druf.

 

E neji Liäbi – s Lollo

Wu de Summer endlig ganz zaghaft kumme isch, hab i au mol wider efter ins Schwimmbad goh welle.

Ibers #Lorettobad wird vil verzellt un au gschribe, fascht jedes Johr in de Badische, un s git sogar e Förderverein, Poschtkarte kammer schiints au kaufe, sogar e Böech mit lütter Bilder, mein ich.

Aber s Bsundere an dem Bad isch s Damebad. Do derfe nur Fraue ni. So e Bad gits nit noch emol in Diitschland. Eigentlig kei schlechti Sach. Un vu de ganz bsundere Athmosphäre, so fridlig un entspannt wird immer wider gschwärmt.

Ich bin au schu emol dert gsi. Des isch aber schu lang her. D Kinder sind noch glai gsi. Ganz glai.

Also an e bsunders scheeni Atmosphäre kann ich mich bim beschte Wille nit erinnere. Im Gegeteil. Ich bin bal driber nüs kumme. Wummer akumme sin isch de Kerli schu fascht bis ans Gnick verschisse gsi un s Maidli het breält wiä am Spiß. Wurum, säll weiß ich nimmi so gnau. Ich glaub, s isch em si uffgweichti Bretschele rabkait un ich hab em si nimmi gäh welle, wil e hüffe Hoor dra bäppt sin.

Wu ich de Kerli süfer gmacht gha hab un em Maidli e frischi Bretschele kauft hab, hab ich mich meäße abkeähle, innerlig un äußerlig. An alles hab ich denkt, an d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli, d Ersatzkleider fir d Kinder, Schoppili, Debbig zum Druflige, Kapuzehandtiächli, wasserfeschti Bilderbeächli, nur nit an de eige Badanzug. Der hab ich vergesse! In minere Verzwiflung hab ich d Bademeischteri gfrogt, ob emend bi de Fundsache e Badanzug, wänn s si möeß au e Bikini in minere Greßi rumlit. Si het nochglöegt: nix fir so Kropfigel wiä mich, will s isch am Afang vu de Saison gsi. Si het deno s Erbarme mit mer greägt un mir de eige Badanzug üsglihe. Der hät allene Fraue zwische 1 Meter fuffzig und achzig un zwische 50 un achzig Kilo passt. E Schwimmerazug. Ich bin villicht froh gsi.Eimol s Becke hi un zruck, des het lange meäße.

Lorettobad-2
Des isch s neij Planschbecke im Damebad im #Lollo

 

Un deno ab mit de Burschd ins Planschbecke. Des isch dert noch e ganz eifachs gsi üs grauem Beton – nur Wasser, un des jeder Tag frisch igloh. Un wil mir schu am Morge dert gsi sin, isch s Wasser au no zimlig kalt gsi. D Kinder hän gningeret un hän bal gfrore wiä d Schnider. Deswäge hämmer der ganz Glumbatsch (d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli) wider zruck zum Platz traijt. Do isch de Kerli noch hikait un het sich s Kinn uffgschlage. Des weiß ich jetz ganz gnau, wil er de ganz Summer e Blätz gha het, wunner immer wider wegkratzt het.

Irgendwiä isch mer d Luscht vergange, ellai mit de Kinder ins Schwimmbad z goh. Si hän jo au e Vadder, aber der het halt nit ins Damebad derfe. Des isch de Grund, wurum s Damebad fir vili Johr üs minem Hirn verschwunde isch.

Aber der Summer bin i schu e baar Mol im Lollo gsi. S het schu ebbis. Manchmol isch s wirklig wiä e kleini, fridligi Insel in dere lütte Stadt. Aber meischtens nur bis am zwelfi, eins rum. Deno wird s voll un lüt un der möesch löege, dass der heim kunsch. Aber wämmer sich s iirichte kann un des kann ich jetz jo…

Un wänn der ebbis z lääse vergesse hesch, löegsch eifach eweng umenander . . .

 

Adjee mitenand
sait s Rénate