S goht ums Iiberläbe – s fallt mer noch ebbis ii

Des mit em Muffin isch nit ganz eifach gsi. Schu wiä d Verkäuferi dem Mann vor mir s Geld abzellt het, hab ich s gwißt. E Deeschili. Hit emol kei Stornokass, sondern e Deeschili. Ich hab e Schokomuffin bstellt, un halt Schokomaffin gsait, so wiä mers halt üsspricht.

Ein Schokomuffi? ischs zruck kumme. Jawoll, wenn s si möeß, au e Schokomuffi. Zöem Oberlehreri spiele hab ich jetz keini Nerve meh gha. Si het schu ganz vorsichtig agfange, mit de Zange rumzgnofere un het versöecht, s „Muffi“ in d Gugele ni z pflimle.
Gän si mers eifach eso, Sie kennes am Papierli aalange, s Papier iß ich nit, obwohl ich mer do mittlerwil nimmi so sicher gsi bin.

Wu ich des „Muffi“ deno g’esse hab – hän diä e Hüffe Backpulver ni – hab ich mer denkt:

Wenn ich doch nur ibers s Elsiss gfahre wär. Dert gits ei Boulangerie an de andere. Un dert gits feini pain au chocolat, millefeulles, wu s d Vanillefillung nüsdruckt wänn der nibißisch, genauso bi de éclairs. Aber diä Säuerei isch es wert. Un d Fruchttertli sin s Bescht. E knuschprige Mirbteigbode, eweng Vanillecreme, e paar Ärbele un e Aprikosglasür. Nit  wiä bi unsere Bäckereikette: e viäreckigs Blech mit eme undefinierbare Bode üsglaijt, e Dämmmassse druf, wu üssiht un au schmeckt wiä Rasierschüm, e baar ghäcksleti Ärbele druf un dass alles scheen hebt, Torteguss wiä Betong driber.

Am Beschte, der bachsch sälwer.

Adjee mitenand

saits Rénate

S goht ums Iiberläbe

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Bi uns uf de Autobahn, also uf de A5 gits jo gäärn emol e Stau. Aber wenn der sicher si willsch, dass nit voran kunsch, wartsch bis ich im Auto hock. Ich bin e Staugarant!

Mich verwitschts immer. Zwanzig Kilometer in zeh Minüte, jo Pfiffeldeckel, do kann schu emol de halbe Morge druf go. Egal in welli Richtung, vum Süde noch em Norde oder umkehrt. Ich bin debi. Aber au ich hab dezöe gleert un horch jetz immer de Radiodiänscht, bevor ich uf d Autobahn gang, wiä hit emorge. Ich bin halt e Gifitzi.

Also bin ich gli iber d Derfer gfahre. Des isch grad räächt gsi, wil ich e mords Kohldampf gha hab. Firs Morgeesse hets nimmi glangt. Aahalte bineme scheene alte Dorfbeck, wu lütter frisch bachini siäßi Stickli het. Ich bin sunscht kei Siäßili, aber d Unterzuckerung isch schins schu zimlig arg gsi. Ich hab e Gluscht gha uf Schneckennüdle (ohni Rosine), Zuckerring mit e hüffe Hagelzucker, Hildabretli, knuschprigi, kläbrigi Schwinsohre, Nusshernli, Häffestreusel un Mohnschnecke.

Im erschte Nescht hets kei Beck gäh, nur e Sky-Bar, e Wettbüro un e Apethek.

S negscht Nescht het e Wirtschaft gha, wu zöe gha het, e Nagelstudio un e Sky-Bar.

Im iibernegschte Kaff hab ich aaghalte, wil ich mer denkt hab, dass es villicht in ere Nebestroß e Beck git, so e scheene alte mit lütter frisch bachene siäße Stickli  . . . oder eifach nur Berliner, wu einem s Gütz s Kiini nabrennt, wämmer nii bißt.

Un schu hab ich e Bretschele-Schild in ere Sittestroß gsähne. Des isch aber so e Art Fata Morgana gsi, s isch nämlig kei Bretschele gsi, sondern Engelsfligel. E mobile Pflegediänscht, „Pflegeengel“ het der gheiße. Uf de Stäge devor sin zwei vu däne Pflegeengel ghockt  un hän uf e Iisatz gwartet un eini gräucht. Mer het si an de türkisblaue T-Schörts mit em Engel-Logo erkenne kenne. Ebbe knappi fimf Zentner Läbendfleisch uf zwei Mensche verteilt, uf e jingeri Frau un e jingere Mann. Des was üs de T-Schörts rüsglöegt het, nämlig schwabbligi Ärm, isch vu obe bis unte tätowiärt gsi. Diä griäne Hoor vu dere junge Pflegeri hän sich eweng mit em türkis vum Schört bisse. Bim Kerli het sich nit bisse, der het nur e baar rasierti Speckfalte mit rote Pfitzli im Gnick gha. Also ich dät do ender an Racheengel  denke, wenn diä zwei zöe mir kumme däte.

NagelNeuSky

Wenns bi mir emol am End zöegoht, hoff ich,  dass ich eifach fridlig iischloof un d Engel hinterher kumme, so wiä s sich des ghäärt.

Fridlig bin ich mittlerwil nimmi gsi, wil ich immer no nix zwische d Zähn kriägt hab.

Im negschte Kaff haltsch noch emol aa. Dert hets alles gäh, was mer hitzedag brücht. E Sky-Bar, e Nagelstudio, wu schu uf gha het un göet bsöecht gsi isch. Do sin lütter Asiatinne mit Mundschutz ghockt un hän de Dorfpomeranze d Negel scheen gmacht, also Kappeschilder mit Muschter und Glitztersteinli verziert, abäppt oder gschmolze oder was au immer. Wämmer do e Mundschutz brücht, isch des bstimmt es gsundi Sach. S Wettbüro het noch zöe gha un s Tatoo-un Piercingstudio au. Dert hab ich aber kenne ins Schaufenschter löege un mich driber informiere, wiä mer sich fir e hüffe Geld verschandle lo kann.  Nit nur Noodle, Hooke un Pfil kammer sich ins Fleisch ramme lo, au Mihlistei ins Ohrläppli ibasse. Un wenn de Mihlistei emol rüskait, kammer sich immer noch s Glesertiächli ins Loch hänge bi de Kuchiarbet oder unterwägs de Kittel, wenns einem z warm wird. Do fallt mer ii. S Engelpäärli het au Metall im Gsicht gha. Sie het e Piercing am Nasefligel gha, wu ich erscht denkt hab, dass es e Rotzbägle isch un er het so Ring in de Mitti gha, wiä d Rindviecher.

Tatoo & Co.

Eweng zittrig schu, bin ich wider ins Auto gstiige. Im Radiodiänscht hän si broocht, dass sich de Stau ufgleest het. Bi der erschte Raschtstätte hab ich mir fir zwei Euro fuffzig e Schokomuffin gkauft.

Adjee mitenand
saits Rénate

Wer sich des aheere will, druckt do unte druf.

 

E neji Liäbi – s Lollo

Wu de Summer endlig ganz zaghaft kumme isch, hab i au mol wider efter ins Schwimmbad goh welle.

Ibers #Lorettobad wird vil verzellt un au gschribe, fascht jedes Johr in de Badische, un s git sogar e Förderverein, Poschtkarte kammer schiints au kaufe, sogar e Böech mit lütter Bilder, mein ich.

Aber s Bsundere an dem Bad isch s Damebad. Do derfe nur Fraue ni. So e Bad gits nit noch emol in Diitschland. Eigentlig kei schlechti Sach. Un vu de ganz bsundere Athmosphäre, so fridlig un entspannt wird immer wider gschwärmt.

Ich bin au schu emol dert gsi. Des isch aber schu lang her. D Kinder sind noch glai gsi. Ganz glai.

Also an e bsunders scheeni Atmosphäre kann ich mich bim beschte Wille nit erinnere. Im Gegeteil. Ich bin bal driber nüs kumme. Wummer akumme sin isch de Kerli schu fascht bis ans Gnick verschisse gsi un s Maidli het breält wiä am Spiß. Wurum, säll weiß ich nimmi so gnau. Ich glaub, s isch em si uffgweichti Bretschele rabkait un ich hab em si nimmi gäh welle, wil e hüffe Hoor dra bäppt sin.

Wu ich de Kerli süfer gmacht gha hab un em Maidli e frischi Bretschele kauft hab, hab ich mich meäße abkeähle, innerlig un äußerlig. An alles hab ich denkt, an d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli, d Ersatzkleider fir d Kinder, Schoppili, Debbig zum Druflige, Kapuzehandtiächli, wasserfeschti Bilderbeächli, nur nit an de eige Badanzug. Der hab ich vergesse! In minere Verzwiflung hab ich d Bademeischteri gfrogt, ob emend bi de Fundsache e Badanzug, wänn s si möeß au e Bikini in minere Greßi rumlit. Si het nochglöegt: nix fir so Kropfigel wiä mich, will s isch am Afang vu de Saison gsi. Si het deno s Erbarme mit mer greägt un mir de eige Badanzug üsglihe. Der hät allene Fraue zwische 1 Meter fuffzig und achzig un zwische 50 un achzig Kilo passt. E Schwimmerazug. Ich bin villicht froh gsi.Eimol s Becke hi un zruck, des het lange meäße.

Lorettobad-2
Des isch s neij Planschbecke im Damebad im #Lollo

 

Un deno ab mit de Burschd ins Planschbecke. Des isch dert noch e ganz eifachs gsi üs grauem Beton – nur Wasser, un des jeder Tag frisch igloh. Un wil mir schu am Morge dert gsi sin, isch s Wasser au no zimlig kalt gsi. D Kinder hän gningeret un hän bal gfrore wiä d Schnider. Deswäge hämmer der ganz Glumbatsch (d Eimerli, d Bootli, de Balle un d Wassermihli) wider zruck zum Platz traijt. Do isch de Kerli noch hikait un het sich s Kinn uffgschlage. Des weiß ich jetz ganz gnau, wil er de ganz Summer e Blätz gha het, wunner immer wider wegkratzt het.

Irgendwiä isch mer d Luscht vergange, ellai mit de Kinder ins Schwimmbad z goh. Si hän jo au e Vadder, aber der het halt nit ins Damebad derfe. Des isch de Grund, wurum s Damebad fir vili Johr üs minem Hirn verschwunde isch.

Aber der Summer bin i schu e baar Mol im Lollo gsi. S het schu ebbis. Manchmol isch s wirklig wiä e kleini, fridligi Insel in dere lütte Stadt. Aber meischtens nur bis am zwelfi, eins rum. Deno wird s voll un lüt un der möesch löege, dass der heim kunsch. Aber wämmer sich s iirichte kann un des kann ich jetz jo…

Un wänn der ebbis z lääse vergesse hesch, löegsch eifach eweng umenander . . .

 

Adjee mitenand
sait s Rénate

Klassetreffe – denoch

Eweng ufgregt bin i schu gsi, wu ni d Schöelkamerade schu so gsellig bi enander stoh sähne hab.

Manchi erkennsch gli un bi andere kunnsch ums Verrecke nit druff, wär s si kennt. De Klasseschwarm hab i gli erkennt. Immer noch so scheeni volli Locke, natirlig nimmi bechschwarz, dodefir mit fascht glitzrige Silberstreife durchzoge, un au sunscht noch tip top in Schuss, der Kerli. Ich hab mer e Glas Sekt gschnappt bin zöenem hi, eweng Konversation mache.

Wummer so mitenander gschwätzt hän, hab i diä ganz Zit uff si Kittel löege meäße: E dunkleblaus Jacket, dopplreihig un mit Goldknepf. Un an was denksch bi so ebbis ? Richtig, an e Kapitän. Im Spaß hab ich en gfrogt, un debi uf d Goldknepf gschiilt, ob er denn jetz uf em Traumschiff schafft? Er hets nit kapiert, des isch schiins nit ditlig gnöeg gsi, un ich hab en erscht meäße druf lupfe.

Kapitän, des war s Stichwort fir en. Er isch zwar hauptberöeflich noch in de IT-Branche ganz vorne mit debi, will aber so langsam downsize. Weniger schaffe un sich meh dämm widme, wunem wichtig isch: Sinem Boot. Er het jetz e Boot, so wiä de Gunter Sachs eins in St. Tropez gha het. Sins lit irgendwu an irgememe italienische See oder villicht au Meer. Ich hab nit so rächt ufbasst, wil ich diä ganz Zit nur uf d Goldknepf hab löege meäße. Nooch zwei Gläser Sekt isch s glickligerwis au ihm z warm wore un er het endlig der schaißlig Kittel üszoge.

Ehrlig, ich hät nit denkt, dasses diä Lit vum Schlag: mein Haus, mein Auto, mein Boot, meine Familie, wirklig git. Genau so einer isch jetz vor mer ghockt un het verzellt un verzellt. Vu sinem Boot, vu alli megliche Vorziig vu dem Boot un hauptsächlig vu dänne sympathische Lit wu mer uf em Wasser trifft, un immer e Gläsli Schampus am Start. Mir isch s schu vum Zöehorche schlecht wore. Irgendwänn emol het er gmerkt, dass nur er schwätzt un het aastandshalber gfrogt, was ich denn so mach. Ich habe gsait, dass ich schu zimlig gedownsized, also runtergfahre hab, mer kennt ender sage, dass de Stecker schu zooge isch – beröeflig. Ob des denn nit langwilig isch, het er gfrogt. Ich hab em deno verzellt, dass ich jetz e Blog schrib. Do het er beeidruckt gnickt. Ob s denn so um Lifestyle oder ender Haus & Garten goht? Will si Frau isch Journalistin un schafft fir e Haus & Garten-Magazin. Fir d Fotos möeß si gar nit wit go. S eige Hüs un de Garte sin so perfekt, dass des ganz wunderbar basst. Wunderbar sin au sini Kinder, alli international unterwägs. De Grundstei hän si freäh glait. Si hän immer e Au-pair üs Kanada gha, dass d Kinder nit nur zweisprochig ufwachse. Des wufir sich mini Kinder im Gymnasium hän abblooge meäße, hän sini Kinder in d Wiege glaijt greägt.

Irgendwänn isch s em wider igfalle, dass ich kei Gelegeheit gha hab, iber mi Blog z schwätze. Iber was ich denn jetz schrib, het er wisse welle. Iber alltägligi Gschichte, was einem so bassiert, was fir Lit dass mer trifft (zum Beispil so Arschlecher wiä dich, hab i denkt, natirlig nit gsait). „Mhh, interessant“ het er nur gmeint un schu Luft gholt. Jetz het nur noch si Auto gfehlt. Ich bin aber schneller gsi un hab mi Smartphone zückt un em e Bild vu minem neje Retrofahrrad fir zweihundertfuffzig Euro zeigt un gli hinterher gschobe, dass mir jetz gar kei Auto meh hän, sondern Car-Sharing mache. Des isch zwar gloge gsi, aber e Lobeshymne uf si Auto hät i nimmi üsghalte.

Glickligerwis hämmer de Dietmar un d Sabine zöegwunke un ich hab mich devu schliche kenne.

S heißt jo immer, dass Geld de Charakter verdirbt, ob des eso stimmt? Villicht gits au manchmol nix z verderbe.

S isch noch e scheene Obend wore. Bine baare isch s mer vorkumme, wiä wänn der erscht letscht Wuch noch mitenander in Schöel gange wärsch. Do kammer diä andere üsblende.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Schwarzwald Lebensweg
Lebensweg bi St. Ulrich

 

. . . un dem Goldknopfkerli mit de glitzrige Silberstreife hab i gar nimmi gsait, dass der Blog in Dialekt gschribe isch. Der het nämlig nur hochdiitsch gschwätzt. Villicht het er au e Hochdiitsch-Kurs bsöecht, wiä s kirzlig in de Zittig gschtande isch. Ich hab grad nochglöegt, wil ich de Zitungsüschnitt ufhobe hab, s war am Samschtig, 04. Juni 2016 in de Badische. Do isch s ender um d Schwoobe gange. Säll verstand ich jo, dass mer mit soneme Dialekt nit göet läbe kann. Ich fänds schu au scheen, wänn s meh Schwoobe gäh dät, wu des au so sähne.

Klassetreffe – devor

Hit morge, kurz vor de zwelfi, hab ich d Sabine, wu mit mir in d Schöel gange isch, in de Stadt troffe.

Si het mich mit: „Kunsch au hit Obend“ begreäßt. „Wu hi?“ hab ich verdattert gfrogt. „Zum Klassetreffe!“ Olätz, dodevu hab ich nit gwißt. S isch rüskumme, dass es e Rundmail gäh het mit ere Iiladung. Allerdings het d ehemalig Klassesprecheri, wu d Rundmail verschickt het, folgendi E-Mailadress: sexyhexi@ . . . un de Betreff isch „Wiedersehen“ gsi. Do kammer nur de Kopf schittle. Die mail isch natirlig im Spamfilter glandet. So ebbis mach ich gli gar nit uff, des kunnt direkt in de Papierkorb.

Ganz klar, do gang ich hi, au wänn des schu eweng pletzlig kunnt.

Jetz het s Hirn aagfange z rattere. Noch schnell ebbis Nejs zum Aazeäge kaufe? Noch gschwind zum Frisär? Grad sin diä graue Hoor zwei Zentimeter rüsgwachse un ich hab s doch jetz endlig schaffe welle, mit graue Hoor rum z laufe. Äs het nit sii solle. Mi Frisäri het natirlig kei Termin meh gkah. Sie het mer gsait, was ich fir de Notfall fir e Tönung nämme kennt. Dodefir hab ich ans ander End vu de Stadt wetze meäße, des Mittel gits im normale Drogeriemarkt nit. Also firs Färbe möeß i jetz de ganz Nomiitag iirechne, ich will kei Fähler mache un mit greäne Hoor rumlaufe. Deno halt nix Nejs zum Aazeäge. Do isch jetz kei Zit meh defir. Un eigentlig hab ich jo gnöeg Zigs.

Soll ich Jeans un T-Schört wiä diä letschte baar mol aaleege, wiä alli andere au? Oder villicht doch emol ebbis Fraulichs oder emend elegant go? So arg viili eleganti Kleider hab ich zwar nit, aber mit e baar Accesoires kennt i mi schu eweng herrichte. Letschtendlig hab i mi deno fir e Mischung entschide: Jeans un e Oberteil üs Siide un d Zuchtperlekette vu de Oma. So ebbis scheens, wiä des Zuchtperlekette vu de Oma kammer hit nimmi kaufe. Ich löeg immer emol bi de Auktionshiiser in d Schaufenschter, im Falls dass i mini emol verliere dät. Ich hab no nit gfunde, was mer gfalle hät.

So langsam möeß i löege, dass i vum Acker kumm.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Projektplanung – geschtn un hit

Frejer, wänn in de Firma Jubiläe, Wihnachtsfiire oder Betriebsüsflig aagschtande sin, isch des meischtens eso abglaufe: In de Mittagspaus hän d Ingrid vu de Böechhaltung, d Chefsekretäri, d Frau Hummel-Obermann (si het keinem s abotte, dr hesch aber ännewäg immer mit allem zöenere kumme kenne) un ich uns ebbis üsdenkt. D Frau Hummel-Obermann het sich Notize dezöe gmacht. Manchmol het si s eifach uff e Papierserviette gschribe. Aber so het si s em Chef natirlig nit vorglait. Des isch deno e süfer tippts Konzept mit ere Kalkulation gsu, wu er eifach nur noch het nicke meäße. Ebbis bessers het em gar nit passiere kenne. Er het demit kei Arbet gha un gwißt, dasses lauft.

Un s isch au immer alles glatt gange. Bis uff eimol. Do hän mir aber nit defir kenne. S isch binere Wihnachtsfiir gsi. Vor em Esse het de Chef immer e Johresruckblick zeigt, mit ere Power-Point Präsentation /Dia-Show. Ich glaub, dass er des arg gäärn gmacht het. Un schiins beglickt er nit nur sini Mitarbeiter mit soneme Johresruckblick, sondern au sini Familie. Uff jeden Fall het er diä falsch Datei debi gha un het s erscht gmerkt, wu sini Familie bim Skifahre uff de Leinwand ufftaucht isch. Deno isch eweng Après-Schi kumme un bis er d Präsentation abgschalte greägt het, ischs fascht Oschtere gsi – uff de Präsentation. Aber nur fascht, mer het de Chef noch bi de Vorbereitunge bewundere kenne: Bim Oschtereier aamole! Künschtlerisches Schaffe ghärt nit zu sinene Kernkompetenze, so wiä s Ei üsgsähne het. Aber s hät fir en schlimmer rüskumme kenne. Wämmer so an de Summerurlaub denkt, wu mer nit immer vil ahet un manchi au gar nit!

Jo, eso isch s gsi in de Firma mit de Eventmanager, de Ingrid vu de Böechhaltung, de Frau Hummel-Obermann vum Sekretariat un mir. D Frau Hummel-Obermann het ibrigens nit emol s Büro glehrt. Si isch Krankegymnaschtin gsi. De Chef isch ihr Patient gsi. S het en emol mit em Motorad zimlig gwicklet. Des isch aber schu e Wiili her, do het er noch kei Familie gha. Un so sin si bi de Iibunge ins Gspräch kumme, wiä bim Frisäer. Si het wol aadidet, dass des halt nit so ihr Traumberöef isch, obwohl si sich nit dabbig aagstellt het un em Chef bal wider uff d Bei gholfe het. Bim letschte Termin het er ihre deno vorgschlage, doch binem s Büro z mache. So isch es deno kumme, dass d Frau Hummel-Obermann diä göet Seel vu de Firma wore isch un des bschtimmt au bis zöe de Rente blibt.

Des isch jetz mi kleine Ruckblick uffs Schaffe gsi.

Noch ebbis. Mi Mann het au emol e Moped gha. So e Schnäpperli. Un grad isch mer iigfalle, wurum des villicht Schnäpperli heißt. Wil der als Sozius uff m Schnäpperli hocksch. Des isch jetz schprochwissenschaftlig vu mir iiberhaupt nit erforscht. Des isch mer nur grad so iigfalle.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate