Klassetreffe 2 – so ischs gsi

Das Video in der überarbeiteten Version von 2021

Eweng ufgregt bin i schu gsi, wu ni d Schöelkamerade schu so gsellig bienander stoh sähne hab.

Manchi erkennsch gli un bi andere kunnsch ums Verrecke nit druff, wärs si kennt. De Klasseschwarm hab i gli erkennt. Immer noch so scheeni volli Locke, natirlig nimmi bechschwarz, dodefir mit fascht glitzrige Silberstreife durchzoge, un au sunscht noch tip top in Schuss, der Kerli. Ich hab mer e Glas Sekt gschnappt un bin zöenem hi, eweng Konversation mache.

Wummer so mitenander gschwätzt hän, hab ich diä ganz Zit uff si Kittel löege meäße: E dunkleblaus Jacket, dopplreihig un mit Goldknepf. Un an was denksch bi so ebbis ? Richtig, an e Kapitän. Im Spaß hab ich en gfrogt, un debi uf d Goldknepf gschiilt, ob er denn jetz uf em Traumschiff schafft? Er hets nit kapiert, des isch schiins nit ditlig gnöeg gsi un ich hab en erscht meäße druf lupfe.

Kapitän, des ischs Stichwort fir en gsi. Er isch zwar hauptberöeflich noch in de IT-Branche ganz vorne mit debi, will aber so langsam downsize. Weniger schaffe un sich meh dämm widme, wunem wichtig isch: Sinem Boot. Er het jetz e Boot, so wiä de Gunter Sachs eins in St. Tropez gha het. Sins lit irgendwu an irgememe italienische See oder villicht au Meer. Ich hab nit so rächt ufbasst, wil ich diä ganz Zit nur uf d Goldknepf hab löege meäße. Nooch zwei Gläser Sekt ischs glickligerwis au ihm z warm wore un er het endlig der schaißlig Kittel üszoge.

Ehrlig, ich hät nit denkt, dasses diä Lit vum Schlag: mein Haus, mein Auto, mein Boot, meine Familie, wirklig git. Genau so einer isch jetz vor mer ghockt un het verzellt un verzellt. Vu sinem Boot, vu alli megliche Vorziig vu dem Boot un hauptsächlig vu dänne sympathische Lit wu mer uf em Wasser trifft, un immer e Gläsli Schampus am Start. Mir ischs schu vum Zöehorche schlecht wore. Irgendwänn emol het er gmerkt, dass nur er schwätzt un het aastandshalber gfrogt, was ich denn so mach. Ich habe gsait, dass ich schu zimlig gedownsized, also runtergfahre hab, mer kennt ender sage, dass de Stecker schu zooge isch – beröeflig. Ob des denn nit langwilig isch, het er gfrogt. Ich hab em deno verzellt, dass ich jetz e Blog schrib. Do het er beiidruckt gnickt. Ob s denn so um Lifestyle oder ender Haus & Garten goht? Will si Frau isch Journalistin un schafft fir e Haus & Garten-Magazin. Fir d Fotos möeß si gar nit wit go. S eige Hüs un de Garte sin so perfekt, dass des ganz wunderbar basst. Wunderbar sin au sini Kinder, alli international unterwägs. De Grundstei hän si freäh glait. Si hän immer e Au-pair üs Kanada gha, dass d Kinder nit nur zweisprochig ufwachse. Des wufir sich mini Kinder im Gymnasium hän abblooge meäße, hän sini Kinder in d Wiege glaijt greägt.

Irgendwänn ischs em wider igfalle, dass ich kei Gelegeheit gha hab, iber mi Blog z schwätze. Iber was ich denn jetz schrib, het er wisse welle. Iber alltägligi Gschichte, was einem so bassiert, was fir Lit dass mer trifft (zum Beispil so Arschlecher wiä dich, hab i denkt, natirlig nit gsait). „Mhh, interessant“ het er nur gmeint un schu Luft gholt. Jetz het nur noch si Auto gfehlt. Ich bin aber schneller gsi un hab mi Smartphone zückt un em e Bild vu minem neje Retrofahrrad fir zweihundertfuffzig Euro zeigt un gli hinterher gschobe, dass mir jetz gar kei Auto meh hän, sondern Car-Sharing mache. Des isch zwar gloge gsi, aber e Lobeshymne uf si Auto hät i nimmi üsghalte.

Glickligerwis hämmer de Dietmar un d Sabine zöegwunke un ich hab mich devu schliche kenne.

S heißt jo immer, dass Geld de Charakter verdirbt, ob des eso stimmt? Villicht gits au manchmol nix z verderbe.

S isch noch e scheene Obend wore. Bine baare ischs mer vorkumme, wiä wänn der erscht letscht Wuch noch mitenander in Schöel gange wärsch. Do kammer diä andere üsblende.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

. . . un dem Goldknopfkerli mit de glitzrige Silberstreife hab i gar nimmi gsait, dass der Blog in Dialekt gschribe isch. Der het nämlig nur hochdiitsch gschwätzt. Villicht het er au e Hochdiitsch-Kurs bsöecht, wiä s kirzlig in de Zittig gschtande isch. Ich hab grad nochglöegt, wil ich de Zitungsüschnitt ufhobe hab, s war am Samschtig, 04. Juni 2016 in de Badische. Do isch s ender um d Schwoobe gange. Säll verstand ich jo, dass mer mit soneme Dialekt nit göet läbe kann. Ich fänds schu au scheen, wänn s meh Schwoobe gäh dät, wu des au so sähne.

Klassetreffe 1 – fascht verbasst

 

– D Tondatei isch am End vum Beitrag –

Hit morge, kurz vor de zwelfi, hab ich d Sabine, wu mit mir in d Schöel gange isch, in de Stadt troffe.

Si het gsait: „Kunsch au hit Obend?“ „Wu hi?“ hab ich verdatteret gfrogt. „Zöem Klassetreffe!“ Olätz, dodevu hab ich nit gwißt. S isch rüskumme, dass es e Rundmail gäh het mit ere Iiladung. Allerdings het d ehemalig Klassesprecheri, wu d Rundmail verschickt het, folgendi E-Mailadress: sexyhexi@ . . . un de Betreff isch „Wiedersehen“ gsi. Do kammer nur de Kopf schittle. Die hab ich natirlig nit ufgmacht un gli in de Papierkorb verschobe.

Ganz klar, zöem Klassetreffe, do gang ich hi, au wänn des schu eweng pletzlig kunnt.

Jetz het s Hirn aagfange z rattere. Noch schnell ebbis Nejs zum Aazeäge kaufe? Noch gschwind zum Frisär? Grad sin diä graue Hoor zwei Zentimeter rüsgwachse un ich hab s doch jetz endlig schaffe welle, mit graue Hoor rum z laufe. Äs het nit sii solle. Mi Frisäri het natirlig kei Termin meh gkah. Sie het mer gsait, was ich fir de Notfall fir e Tönung nämme kennt. Dodefir hab ich ans ander End vu de Stadt wetze meäße, des Mittel gits im normale Drogeriemarkt nit. Also firs Färbe möeß i jetz de ganz Nomiitag iirechne, ich will kei Fähler mache un mit greäne Hoor rumlaufe. Deno halt nix Nejs zum Aazeäge. Do isch jetz kei Zit meh defir. Un eigentlig hab ich jo gnöeg Zigs.

Soll ich Jeans un T-Schört wiä diä letschte baar mol aaleege, wiä alli andere au? Oder villicht doch emol ebbis Fraulichs oder emend elegant go? So arg viili eleganti Kleider hab ich zwar nit, aber mit e baar Accesoires kennt i mi schu eweng herrichte. Letschtendlig hab i mi deno fir e Mischung entschide: Jeans un e Oberteil üs Siide un d Zuchtperlekette vu de Oma. So ebbis scheens, wiä des Zuchtperlekette vu de Oma kammer hit nimmi kaufe. Ich löeg immer emol bi de Auktionshiiser in d Schaufenschter, im Falls dass i mini emol verliere dät. Ich hab no nit gfunde, was mer gfalle hät.

So langsam möeß i löege, dass i vum Acker kumm.

Adjee mitenand
sait s Rénate

Projektplanung – geschtn un hit

Frejer, wänn in de Firma Jubiläe, Wihnachtsfiire oder Betriebsüsflig aagschtande sin, isch des meischtens eso abglaufe: In de Mittagspaus hän d Ingrid vu de Böechhaltung, d Chefsekretäri, d Frau Hummel-Obermann (si het keinem s abotte, dr hesch aber ännewäg immer mit allem zöenere kumme kenne) un ich uns ebbis üsdenkt. D Frau Hummel-Obermann het sich Notize dezöe gmacht. Manchmol het si s eifach uff e Papierserviette gschribe. Aber so het si s em Chef natirlig nit vorglait. Des isch deno e süfer tippts Konzept mit ere Kalkulation gsu, wu er eifach nur noch het nicke meäße. Ebbis bessers het em gar nit passiere kenne. Er het demit kei Arbet gha un gwißt, dasses lauft.

Un s isch au immer alles glatt gange. Bis uff eimol. Do hän mir aber nit defir kenne. S isch binere Wihnachtsfiir gsi. Vor em Esse het de Chef immer e Johresruckblick zeigt, mit ere Power-Point Präsentation /Dia-Show. Ich glaub, dass er des arg gäärn gmacht het. Un schiins beglickt er nit nur sini Mitarbeiter mit soneme Johresruckblick, sondern au sini Familie. Uff jeden Fall het er diä falsch Datei debi gha un het s erscht gmerkt, wu sini Familie bim Skifahre uff de Leinwand ufftaucht isch. Deno isch eweng Après-Schi kumme un bis er d Präsentation abgschalte greägt het, ischs fascht Oschtere gsi – uff de Präsentation. Aber nur fascht, mer het de Chef noch bi de Vorbereitunge bewundere kenne: Bim Oschtereier aamole! Künschtlerisches Schaffe ghärt nit zu sinene Kernkompetenze, so wiä s Ei üsgsähne het. Aber s hät fir en schlimmer rüskumme kenne. Wämmer so an de Summerurlaub denkt, wu mer nit immer vil ahet un manchi au gar nit!

Jo, eso isch s gsi in de Firma mit de Eventmanager, de Ingrid vu de Böechhaltung, de Frau Hummel-Obermann vum Sekretariat un mir. D Frau Hummel-Obermann het ibrigens nit emol s Büro glehrt. Si isch Krankegymnaschtin gsi. De Chef isch ihr Patient gsi. S het en emol mit em Motorad zimlig gwicklet. Des isch aber schu e Wiili her, do het er noch kei Familie gha. Un so sin si bi de Iibunge ins Gspräch kumme, wiä bim Frisäer. Si het wol aadidet, dass des halt nit so ihr Traumberöef isch, obwohl si sich nit dabbig aagstellt het un em Chef bal wider uff d Bei gholfe het. Bim letschte Termin het er ihre deno vorgschlage, doch binem s Büro z mache. So isch es deno kumme, dass d Frau Hummel-Obermann diä göet Seel vu de Firma wore isch un des bschtimmt au bis zöe de Rente blibt.

Des isch jetz mi kleine Ruckblick uffs Schaffe gsi.

Noch ebbis. Mi Mann het au emol e Moped gha. So e Schnäpperli. Un grad isch mer iigfalle, wurum des villicht Schnäpperli heißt. Wil der als Sozius uff m Schnäpperli hocksch. Des isch jetz schprochwissenschaftlig vu mir iiberhaupt nit erforscht. Des isch mer nur grad so iigfalle.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

%d Bloggern gefällt das: