Hitzigi Üswirkunge

oder

. . . so gnau hab ichs nit wisse welle.

Diä Hitz macht em manchem z schaffe, Kreislauf, Kopfweh, Schlappheit, e rote Merschel de ganze Daag, dicki Fiäß un was weiß ich no alles. Un manchene schleets au uf d Verdauung.

Also s isch im Büro gsi, am Mändig Morge. Mini Kolleginne vu de soziale Arbet hän sich unterhalte, wiä si s Wucheend rumkriägt hän. Des Wetter macht andere schins au z schaffe, ännewäg diän si Lit iilade zöem Grille. Grille, grille un nomol grille, natirlig nit nur Fleisch, au vegetarisch, vegan un sogar Low carb. Low carb grille, was isch denn des jetz wider fir e Schnapsidee? Ich hab im Lääbe noch niä Nüdle oder Riis uf de Grill glait un d Herdepfel sin immer verbrennt.

Aber des vegane Low carb Zigs isch einere Kollegin schins nit göet bekumme, verdauungsmäßig oder ischs doch emend d Hitz gsi? Mr weiß es halt nit.

Si het de Schisser gha. Mir hätt des jetz schu als Information glangt. Aber si isch ins Detail gange un het dodefir e Fachüsdruck verwendet, wu ich no niä gheert hab: „Sprühdurchfall“.
Also ich find des scheener, wämmer sait :“Ich hab Pfludder wiä Bachwasser gha.“. Des isch doch schu fascht poetisch. Au wänn der nit weisch was Pfludder isch, heerschs bi dem Wort doch pfläddere un weisch was gmeint isch. Sprühdurchfall, do denksch doch an verschideni Iistellunge bi de Düse vum Garteschlüch. Bähh.

Un fir de Notfall hät mr auch Durchfall als Info glangt.

Adjee mitenand

saits Rénate

↓Sprachdatei↓

Toleranz un Unterzuckerung

(D Tondatei isch am End – ganz unte)

Vorhin hab ich d Zittunge un d Heftli sortiert, des isch bigott e Hüffe Bapier, wu ins Hüs flatteret. Do isch mer d Sunndigszittung zwische d Finger kumme. Ich glaub jo nit an d Horoskope, aber wunderfitzig bin ich als änneweg. Diä Wuch isch bi mir dringstande, dass ich mir beröeflig keini umständlige Vorschrifte mache lo soll. Des isch in däm soziale Genre, wu ich schaff gar nit eso eifach, also do hätt mer mich nit miäße druf ufmerksam mache. Aber bi Allgemein isch folgendes gstande, so e Art Warnung: Viel Geduld und Toleranz helfen Ihnen jetzt weiter. Des hätt ich mir am Samschtig solle ibleue, wu ich ikaufe gange bin.

Tolerant  und geduldig z blibe wenn dr unterzuckeret bisch, isch nit ganz eifach, ich dät emol sage, s isch ender unmeglig.

E göets Beispil dodefir hab ich am Samschtig, am eigene Leib erläbt.

Wils mer am Fridig nit uf de Münschtermerkt glangt het, bin ich halt am Samschtig um d Ecki an so e Bürestand. Dert gits au fascht alles un s meischt isch sälwer apflanzt.  Was willsch no meh, aber s Flair vum Münschtermerkt fählt halt eweng. Fir dismol hets aber lange solle. Ich hab nur alles fir e gmischte  Salat brücht un s het au alles gäh.

Wiä gsait, s isch spoote Morge gsi un ich kriäg am Morge als fascht nit rab un in däm Falls ischs  nit fascht nit gsi, sondern gar nit.

Wu ich vum Bürestand zruck kumme bin, ischs schu stramm uf  Zwelfi zöegange. Do brüchsch jetz au nimmi aafange z Morge z esse, machsch dr gli ebbis z Mittag, hab ich mer denkt.

Gschwelldi mit Bibilikäs hab ich mache welle. Ich hab d Herdepfel im Schnellkochtopf ob döe, äs sin glickligerwis glaine , neji gsi un, do gohts schneller un hab agfange de Salat z butze. Bim erschte Griff schu lang ich in e Matsch ni. Alles fülig, nur userum diä griäne lädrige Blätter nit.  Wenischtens kei Rüp, hab ich mer denkt, de Schurz abzoge un bin wider an de Bürestand zruck um de Salatkopf umzdüsche. Ich hab mi Aliige vorbrocht, aber nit bi de Merkfrau, wil diä grad bediänt het. Der jung Kerli, wu do als üshilft, het sich schins nit träut, des eigemächtig z entscheide un het mich uf d Cheffi verwise.

Un was mache Merktfraue gäärn, wenn si nit ufem Feld rumkräutere ? Richtig, si schwätze mit de Lit. Un was mr do alles heere kann, ich wott des nit alles wisse, was do verzellt wird. In däm Fall ischs um Tätowierunge gange. Ganz stolz het e Kundin de Merktfrau ihri Tatoos zeigt. S het üsgsähne wiä d Ärm vunere Bekannte, wänn si als mit ihrem Katzerolli gschmüst het. So ischs aber nit gsi. Diä Schlenz het si sich fir extra mache loh, es seie  nämlig ganz bsunderi Tatoos,  hab ich unfreiwillig erfahre därfe. Si het sich, un jetz hebe ejch fescht, d Ührzit wu ihri Kinder uf d Welt kumme sin, in d Ärm ritze lo, wahrschins, dass si des nit vergißt. Also Zahle hab ich keini erkenne kenne (ich  hab mers au alöege derfe) ,wil zöe sonere üsgfallenene Idee ghärt selbschtverständlig au e üsgfallini Schrift. D Lit däte jo nit froge, wänn do stoh dät: Linus, 12.12.2015, 05:25 Uhr, des dät jeder gli erlickere. S isch irgende Schrift gsi, vu dere ich no niä ebbis gheert hab. Aber d Merktfrau het des fir e Wahnsinnsidee ghalte. Ich au, fir e wahnsinns bleedi Idee. Ich hab mich aber zruck ghalte, mittlerwil schu eweng ungeduldig . . .

S het e noch göets End gfunde, dodevu verzell ich s negscht Mol.

Adjee mitenand

saits Rénate

 

 

 

Doch ebbis Positivs

Mir hän e neje Burgermeischter z Friburg. Hoppla, jetz wird s Rénate noch politisch denkt jetz villicht de eind oder ander. Des ischs aber schu gsi an politischem Statement. Ich hab halt eifach nit immer nur schelte un joomere welle, deswäge hab ich des Wahlergebnis zöem Aalaß gnumme, eweng üs de Bruddliecke rüszkumme un endlig mol e positive Beitrag z schribe.

Wiäs zöe dem Wechsel het kumme kenne, dodriber isch jo bal jeder Daag in de Zittung gschriwe wore, do isch mer bal gar nimmi drüs kumme. Was ich halt schu gheert hab, isch,  dass de Salomon e rächte Giftmichel sii kann un dass er ordentlig üsteile kennt, so het mer sich verzellt, des hän si gsait, ob do ebbis Wohrs dra isch, säll  weiß ich natirlig nit. D Lit schwätze jo viil wiä de Daag lang isch.
Aber jetz ischs halt rum fir en. So richtig het mer  zwar nit demit grechnet. D Lit nit un er sälwer au nit, aber s isch wiäs isch. S goht em jetz eso, wiä mir vor zwei Johr. Mit knapp achtefuffzig in Rente. „Weisch, Dieter, so schlimm isch des nit. S brücht e Zit, bis der dich dra gwehnt hesch, e Hüffe Zit z ha. Aber villicht fangsch erscht emol aa, de Keller ufzrüme, groß gnöeg bisch, dü brüchsch  jo kei Angscht ha wiä ich, dass der ebbis uf de Kopf kait.“ – S Rénate isch in Rente – Des dät ich em sage, wänn er mich froge dät, wiäs wider goh soll.

Un wänns em doch z langwilig wird un em Decki uf de Kopf fliägt, soll ers mache wiä ich un sich e Minijob söeche. Villicht kann er jo bim neje Burgermeischter als Berater aafange, dass dem ebber zeigt wiä mer des Amt meischteret. Iber d Unterstitzung vuneme erfahrene „Kolleg“ frejt der sich bstimmt. Wämmer vuneme durchschnittlige Beraterlohn vu ungfähr hundertfuffzig Euro in de Stund üsgoht, möeß er grad emol drei Stund im Monet schaffe. Do macht er sich nit naß.

Des isch mer halt eso durch de Kopf gange. Ganz scheen positiv un konschtrutiv, nit wohr?

Adjee mitenand

saits Rénate

Am Fettnäpfli vorbei

– Ahorche kammer des au, unte isch d Tondatei –

S isch kääb gsi, zimlig kääb. Ich möeß jetz aber vu vorne afange.

Do, wu isch schaff, bi de Flichtlingshilf, in dem Hüs sin noch meh sonigi Verein, Verbänd un Verwaltunge, so soziali halt. Ei Verein im Hüs heißt Kreis für Menschen mit besonderen Fähigkeiten. Wu ich des eso gläse hab, hab ich mer denkt, dass des villicht so e Art Institution isch, so e Gsprächskreis, wu bsunders gscheiti Lit higehn. Mer hets jo immer wider vu de Hochbegabte. Fir mich isch des Büro ganz klar e Genieschmiedi gsi.
Im Treppehüs un im Igang, do wu ich schaff,  isch alles behindertegerecht un s git au e Hüffe Schilder mit Piktogramme, s begegne einem au immer mol wider Lit, wu mer meint, dass si  geischtig oder kerperlig igschränkt sin.

D Kolleginne hän mich deno driber ufklärt, dass mer hitzedag nimmi behindert sait, sondern vu bsundere Fähigkeite spricht. Jetz hab ich zwei un zwei zämme zelle kenne. S git also au e Büro fir Behindertehilf. Denke derf mer des Wort jo noch.

Vorgeschtern, wu ich am Nomittag Dienscht gha hab, hets an de Diire gschellt un s sin zwei Männer dogstande. E eltere un e jingere. Vadder un Sohn, hab ich gli denkt. Beidi hän si e Pferdeschwanz gha. De elter e dinne, graue un de jinger e dicke, kurze, wu obe uf em Hinterkopf g’hockt isch – Hipschter-Dutt sait mer dodezöe.  De Dutt isch keck in d Hechi gstande, wil der jung Mann de Kopf rab hänge loh het. Iberhaupt isch er do gstande wiä e zämmekaite Herdepfelsack.

De elter het deno s Wort ergriffe. Si sin ganz spontan vorbeikumme un wotte sich kurz vorstelle. Ich hab des Mißvertändis gli welle ufkläre un ene de Wäg zöem Büro vum Kreis für Menschen mit besonderen Fähigkeiten zeige welle.

Glickligerwis het mich der nordditsch Turbobabbli nit zöe Wort kumme loh un het gsait. „Guten Tag, Sie sind bestimmt René. Dürfen wir uns vorstellen? Wir sind die männliche Unterstützung in der sozialen Arbeit bei der Flüchtlingshilfe, ich bin der Geert, mit zwei ee und t am Schluß, mein Kollege heißt Timotheus, wie man’s spricht.“

Mir isch s heiß un kalt wore, wu ich mer üsgmolt hab, was bassiärt wär, wenn ich däne de Wäg zöe de Behindertehilf zeigt hätt. S Herz het bumberet, dass ich denkt hab, des siht mer bstimmt un hab verstohle ammer nab glöegt.  Ich hab mich aber zämme grisse un mini beide neje Kollege aagstrahlt: „Wiä ich heiß, wissener jo, vergesse de Accent aber nit uf em e am End, vu links unte nooch rechts obe“,  isch s mer rüsgrutscht.

Si hän mich aglöegt wiä Äutos, wil ich Dialekt gschwätzt hab. Ich hab si nomol herzlig wilkumme gheiße un ene alles zeigt un erklärt – uf hochditsch natirlig.

Adjee mitenand
saits Rénate

Silveschter siebzeh-achzeh

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

Do gits eigentlig nit vil z verzelle. D Burschd sin furt gsi un de Mann het miäße schaffe. Jetz kunnts aber. Normalerwis het er bis nooch de zwelfe gschafft, wurum säll weiß  ich bis hit nit – was gits nooch de zehne noch in de Kuchi z mache? Aber dismol het er uf de Disch ghaue un gsait, dass er emol mit sinere Frau ins nej Johr fiire wott. S het ebbis gnutzt. Er käm gli, wenn er de Hauptgang nüsghaue het, des sei vor de niine. Also kennt ich so amme halber zehni mit em rechne. Ich brücht nit z esse mache, des kennt er so näbeher. Prima, hab ich denkt, do kann ich mer mache, was ich will, un hab fir uns zwei nur e baar Salzstängili kauft un e Flasche Crémant.

Besser goht s nit. Vum sechsi bis am halber zehni, wänns göet got bis am zehni hab ich mi Röeh!

Do hab ich eini vu minene DVDs, (ich hab nur viär Stick) iiglait. Diä heißt Klimawechsel, des wil keiner mit mir zämme alöege. S goht um Fraue in de Wechseljohr. Mini Kinder un mi Mann kenne do nit demit aafange.

Zweihundertsiebzig Minüte zöem Lache un keiner löegt einem bled debi aa. So scheen kann Silveschter si!

Also bis am zehni hab ich nit alli Folge gschafft, wil ich jo zwischedurch au hab ebbis esse miäße. Ich hab mer alli meglige Reschtli vu de Firtig zämme gschmurgelt, aber bi Schifili mit Raclette iberbache hets mi fascht glupft.

Alli ibrige Reschtli sin deno in de Dreckeimer, also korrekterwis in de Komposcht, gwanderet. Ich weiß, des soll mer nit, Läbensmittel wegwerfe, aber ehrlig, s isch nit anderschd gange.

Am zehni isch immer noch kei Mann do gsi, also noch e Folge, kurz vor de Elfe immer no nit, un noch e Folge. Am halber zwelfi isch er deno kumme. Er isch noch mit de Thüringer Stammgäscht uf e Gläsli zämme ghockt, diä wun em diä Wirscht mitbroocht hän, ob ich mich erinnere kennt? Un ob ich mich an diä flinke Wirscht erinnere kann. S tschüderet mich grad, wenn ich dra denk. (Do gits e Dokufilmli, e baar Sekunde lange: Duell am Grill – Oscht gege Wescht)

Diä Gäscht hän em e Flasch Sekt mitgäh, e ganz bekannti Marke üsem Oschte, extra schu kiähl, dass mer si gli trinke kenne. Des het er mer alles verzellt un dodebi mit ere Flasche saichwarmem Rotkäppchensekt gwunke, halbtrocken! Drei Stund isch er halt nit kiähl blibe. Ich hab schu s Kopfweh kriägt, wu ich nur dra denkt hab, dass ich der trinke möeß.

Aber im Kiählschrank het jo de Crémant uf Mitternacht gwartet. Wu de Mann go dusche gange isch hab ich de Sekt üsem Kiählschrank gholt un denkt, was stinkt denn so arg?Ganz z hinderscht hinte hab ich e Meggili Käs gfunde. Des hab ich deno scheen ufgschnitte un e Glas Olive hets au no gäh, was mer s letscht Johr, nai, s vorletscht Johr im Elsiss kauft hän, wu mer durch d Vogese gstolperet sin.
(Wiäs uns dert ergange isch, kenne ner do noochläse: Herbschtwanderung in de Vogese 1. Teil Herbschtwanderung in de Vogese 2. Teil  )

Wu mi Mann üsem Bad kumme isch, ischs au schu sowit gsi. S het zwelfi gschlage. Er het sich iber diä glai „Köschtlichkeit“ gfrajt un si rumbis stumbis innerhalb vunere  Minüte nabbputzt. S het schints nit eso klappt mit em näbeher esse in de Wirtschaft. Am halber eins isch au de Crémant leer gsi un mir hän ins Nescht go kenne.
Am andere Morge het s neij Johr so scheen aagfange wiäs ufgheert het. Mit ere Folge Wechseljohrskumedi.

Adjee mitenand

saits Rénate

Ab in de Lumpesack – furt mit em Ballascht

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

De Kleiderschrank üsmischte miäßt mer jo vil efter. Do het mer Sache drin liige, wu mer gar nimmi weiß, dass es si git. Un basse döet au nur d Hälfti, wänn iberhaupt, aber mer kennt . . . .

Mer kennt, aber mer schaffts nit. Mer schaffts nit, d Kleider abz‘ändere un mer schaffts nit gschissini drei Kilo abz‘nämme. Un manches ziägsch nit aa, wils nit bequäm isch. Diä eind Hose druckt am Bund un diä oraschfarbig isch zwar saubequäm, der legsch si aber nimmi gäärn aa, wil emol ebber gsait het: „Bisch jetz bi de Millabfuhr?“

Des blau T-Schört kunnt au weg, wil d Nochberi, diä bled Schnepfe s glich het. So gohts grad wider, wänn der emol agfange hesch. Do isch au säller Rock, wu  immer an de Strumpfhose bäppt, s kariert Kleid, wu der findsch, dass der üssiehsch wiä e Drummle un wu d Verkäuferi gsait het: „Das sieht aber flott aus“. Diä het mich doch verarscht. De Summerkittel kunnt au furt, wil der feschgtstellt hesch, dass d Schwigermöeter fascht diä glich het. (Im Summer brücht mer hitzedag sowiäso keini Jacke meh).

S git so vili Gründ, wurum mer ebbis in de Lumpesack stopft. Un jetz möeß ich eweng witer üshole: Ich bin emol, zöe dere Zit wu ich noch gschafft hab, als Verträtung inere ander Abteilung igsetzt gsi, wil si e Engpaß, e personelle, gha hän. Un ich sags Ejch, des isch dert eso e unangnähmi un gehässigi Stimmung gsi, dass ich e baar T-Schörts furtgworfe hab, wu ich do als agha hab. Ich hab si eifach nimmi aziäge welle, wil si mich immer an diä bärbissige Wiber un der ibildet Gockl vu dere Abteilung erinneret hän. Un eini vu däne Wiber, so e rechthaberischi dummi Kachle isch immer vu hinte an mich na gschliche un het glöegt, ob ich au alles richtig mach. „Si, des isch aber falsch, des müsse Si andersch mache, do kenn ich mich us, des könne Si mir ruhig glaube, aber hallo un wie ich mich do uskenn“, het si mer ins Gnick gschwätzt un dodebi immer so e ekligs Mentholgützli gschlotzt un d Spucki  durch d Zähn zoge. Wänn si doch wenigschtens richtig alemannisch gschwätzt hät, oder vu mir üs hochditsch, des het si aber halt au nit kenne. Do hab ich e subbr Ifall gha. Ich hab fir gäärn ei Fähler am andere gmacht. S isch mer grad wurschd gsi, was diä Abteilung vummer denkt het, diä andere hän jo gwißt wiä ich schaff. Un am negschte Daag hets gheiße, dass si mich nimmi brüche un elai z recht kumme däte.

Des isch jetz ei Beispil, wiä psychischi Faktore d Lumpesäck voll mach kenne. E anders Beispil  s negscht mol.

S Hochzitskleid isch nämlig au in de Lumpesack gwanderet. E kleini Rosekriägschtory steckt dehinter.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . un ischs nit scheen, des Säuwetter dusse. Der kriägsch ebbis gschafft un hesch di Röeh an soneme Daag in de Winterzit Halber niini oder halber zehni?

E weng schaffe goh – soll i oder nit?(4)

Endlig hän si mer Bscheid gäh wäge de Arbet. S het sich e weng rüszegeret, wil dert viili krank gsi sin un si bal nimmi rum kumme sin. Zur Zit sin viili krank, säll isch wohr. Mi Mann het au de Räxer un isch deheim. Er lit aber leider nit im Bett, wu Kranki highäre, sondern im Wohnzimmer uf em Sofa un ärgeret sich ibers Fernsehprogramm. Des isch bigott nit scheen, s Fernsehprogramm nit un e kranke unzfridene Mann deheim au nit.

Jetz aber wider zum Schaffe. Si hän mer mitteilt, dass si sich freje däte, wänn ich bal zum Team ghäre dät. Ich hab sofort zöegsait un abotte, dass ich gli am negschte Tag kumme kennt. Mi Mann wird au ohni mich gsund, hoffentlig bal.

Un am letschte Dunschtig  isch also schu mi erschte offizielle Arbeitstag gsi un ich hab eweng ebbis zum Iistand mitbringe welle. Selbschtverständlig hab ich mich erkundigt, wiäviel Vegetarierer un Veganer dasses git un ob ebber mit e Gläsli Sekt trinke dät. Un natirlig hab ich au wäge Lebensmittelunverträglichkeite noochgfrogt. Ich will jo nit, dass einer wäge ne paar Erdnissli üs de Latsche kippt. Erstaunligerwis hets nur zwei Vegetarier gäh un kei einzige Veganer. Do bin ich aber froh gsi!

Ich hab mich fir Knabberzigs un klassischi Canapés entschide, mit Lachscreme, Schwarzwälder Schinkewirfili (sunscht het mer bim erschte Bisse immer gli diä ganz Schibe im Mund und mer möes de Rescht vum Brot trucke rabworgle), Obatzda un Eiersalat. Lütter so Sache, wu göet uf em Brot hebe.

Diä vier Flasche Sekt hän bi knapp zeh Lit grad so glangt. E paar Kolleginne hän sich zöe dem Aalaß sogar eweng rüsbutzt, so hets de Aaschiin gha. Oder si häns halt versöecht. Vier Fraue hän Reck iber de Hose aagha. Des het mer jetz schints. Also entweder hab ich Luscht dezöe, e Rock azzeäge, grad im Summer, des isch luftiger oder s isch mer noch ere Hose. Aber dass ich mich nit entscheide kann un deswäge beides iberenander aazäeg, des isch mer jetz no niä passiärt. Abgsähne dodevu siehts au bschisse üs un küm e Frau kann sich s vu de Figür her leischte. Des isch jetz mi Meinung. Andere schints z gfalle.

Aber s isch e scheene Aafang gsi. S isch alles g’esse wore. D Vegetarier hab ich aber nit üsmache kenne. S git jo au Flexitarier.

Am Schluss hän si mer noch s „Dü“ abotte. Des isch mer eigentlig wurscht, „Dü“ oder „Sie“, Hauptsach mer goht reschpektvoll mitenander um.

Nur mit minem Vorname hän si e kleins Problem gha. Ob si René zöe mir sage derfe. Si hän gheert, wiä ich mit eme Flichtling franzesisch gschwätzt hab. S het sich zimlig franzesisch agheert. Un deno hän si denkt, René dät doch au zöe mer passe. Ich hab gsait, dass des schu räächt isch, aber eigentlig hab ich gli an der Lade in Friburg denkt, wu schu sit ewige Zitte mit em Slogan „René, Mode für großartige Frauen“ wirbt. Also fir alli wu der Lade nit kenne: dert gits Walküregwänder, salopp üsdruckt. Egal, ich hab s gschluckt. Zweimol in de Wuch bin ich jetz halt d „René“ un nit s Rénate, de Accent eimol vorne und eimol hinte.

Un bi de negschte Glegeheit frog ich d Mama, wurum si mich nit Solveig, Dörte oder Frauke gnennt het.

Mer kann au diä ganz Schtory lääse: E weng schaffe goh – üs Langewil (1)E weng schaffe goh – löege mer mol (2)E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Adjee mitenand
sait s Rénate