Ab in de Lumpesack – furt mit em Ballascht

– Fir alli, wu liäber zöehorche, d Tondatei isch am End vum Beitrag –

De Kleiderschrank üsmischte miäßt mer jo vil efter. Do het mer Sache drin liige, wu mer gar nimmi weiß, dass es si git. Un basse döet au nur d Hälfti, wänn iberhaupt, aber mer kennt . . . .

Mer kennt, aber mer schaffts nit. Mer schaffts nit, d Kleider abz‘ändere un mer schaffts nit gschissini drei Kilo abz‘nämme. Un manches ziägsch nit aa, wils nit bequäm isch. Diä eind Hose druckt am Bund un diä oraschfarbig isch zwar saubequäm, der legsch si aber nimmi gäärn aa, wil emol ebber gsait het: „Bisch jetz bi de Millabfuhr?“

Des blau T-Schört kunnt au weg, wil d Nochberi, diä bled Schnepfe s glich het. So gohts grad wider, wänn der emol agfange hesch. Do isch au säller Rock, wu  immer an de Strumpfhose bäppt, s kariert Kleid, wu der findsch, dass der üssiehsch wiä e Drummle un wu d Verkäuferi gsait het: „Das sieht aber flott aus“. Diä het mich doch verarscht. De Summerkittel kunnt au furt, wil der feschgtstellt hesch, dass d Schwigermöeter fascht diä glich het. (Im Summer brücht mer hitzedag sowiäso keini Jacke meh).

S git so vili Gründ, wurum mer ebbis in de Lumpesack stopft. Un jetz möeß ich eweng witer üshole: Ich bin emol, zöe dere Zit wu ich noch gschafft hab, als Verträtung inere ander Abteilung igsetzt gsi, wil si e Engpaß, e personelle, gha hän. Un ich sags Ejch, des isch dert eso e unangnähmi un gehässigi Stimmung gsi, dass ich e baar T-Schörts furtgworfe hab, wu ich do als agha hab. Ich hab si eifach nimmi aziäge welle, wil si mich immer an diä bärbissige Wiber un der ibildet Gockl vu dere Abteilung erinneret hän. Un eini vu däne Wiber, so e rechthaberischi dummi Kachle isch immer vu hinte an mich na gschliche un het glöegt, ob ich au alles richtig mach. „Si, des isch aber falsch, des müsse Si andersch mache, do kenn ich mich us, des könne Si mir ruhig glaube, aber hallo un wie ich mich do uskenn“, het si mer ins Gnick gschwätzt un dodebi immer so e ekligs Mentholgützli gschlotzt un d Spucki  durch d Zähn zoge. Wänn si doch wenigschtens richtig alemannisch gschwätzt hät, oder vu mir üs hochditsch, des het si aber halt au nit kenne. Do hab ich e subbr Ifall gha. Ich hab fir gäärn ei Fähler am andere gmacht. S isch mer grad wurschd gsi, was diä Abteilung vummer denkt het, diä andere hän jo gwißt wiä ich schaff. Un am negschte Daag hets gheiße, dass si mich nimmi brüche un elai z recht kumme däte.

Des isch jetz ei Beispil, wiä psychischi Faktore d Lumpesäck voll mach kenne. E anders Beispil  s negscht mol.

S Hochzitskleid isch nämlig au in de Lumpesack gwanderet. E kleini Rosekriägschtory steckt dehinter.

Adjee mitenand

saits Rénate

. . . un ischs nit scheen, des Säuwetter dusse. Der kriägsch ebbis gschafft un hesch di Röeh an soneme Daag in de Winterzit Halber niini oder halber zehni?

E weng schaffe goh – soll i oder nit?(4)

Endlig hän si mer Bscheid gäh wäge de Arbet. S het sich e weng rüszegeret, wil dert viili krank gsi sin un si bal nimmi rum kumme sin. Zur Zit sin viili krank, säll isch wohr. Mi Mann het au de Räxer un isch deheim. Er lit aber leider nit im Bett, wu Kranki highäre, sondern im Wohnzimmer uf em Sofa un ärgeret sich ibers Fernsehprogramm. Des isch bigott nit scheen, s Fernsehprogramm nit un e kranke unzfridene Mann deheim au nit.

Jetz aber wider zum Schaffe. Si hän mer mitteilt, dass si sich freje däte, wänn ich bal zum Team ghäre dät. Ich hab sofort zöegsait un abotte, dass ich gli am negschte Tag kumme kennt. Mi Mann wird au ohni mich gsund, hoffentlig bal.

Un am letschte Dunschtig  isch also schu mi erschte offizielle Arbeitstag gsi un ich hab eweng ebbis zum Iistand mitbringe welle. Selbschtverständlig hab ich mich erkundigt, wiäviel Vegetarierer un Veganer dasses git un ob ebber mit e Gläsli Sekt trinke dät. Un natirlig hab ich au wäge Lebensmittelunverträglichkeite noochgfrogt. Ich will jo nit, dass einer wäge ne paar Erdnissli üs de Latsche kippt. Erstaunligerwis hets nur zwei Vegetarier gäh un kei einzige Veganer. Do bin ich aber froh gsi!

Ich hab mich fir Knabberzigs un klassischi Canapés entschide, mit Lachscreme, Schwarzwälder Schinkewirfili (sunscht het mer bim erschte Bisse immer gli diä ganz Schibe im Mund und mer möes de Rescht vum Brot trucke rabworgle), Obatzda un Eiersalat. Lütter so Sache, wu göet uf em Brot hebe.

Diä vier Flasche Sekt hän bi knapp zeh Lit grad so glangt. E paar Kolleginne hän sich zöe dem Aalaß sogar eweng rüsbutzt, so hets de Aaschiin gha. Oder si häns halt versöecht. Vier Fraue hän Reck iber de Hose aagha. Des het mer jetz schints. Also entweder hab ich Luscht dezöe, e Rock azzeäge, grad im Summer, des isch luftiger oder s isch mer noch ere Hose. Aber dass ich mich nit entscheide kann un deswäge beides iberenander aazäeg, des isch mer jetz no niä passiärt. Abgsähne dodevu siehts au bschisse üs un küm e Frau kann sich s vu de Figür her leischte. Des isch jetz mi Meinung. Andere schints z gfalle.

Aber s isch e scheene Aafang gsi. S isch alles g’esse wore. D Vegetarier hab ich aber nit üsmache kenne. S git jo au Flexitarier.

Am Schluss hän si mer noch s „Dü“ abotte. Des isch mer eigentlig wurscht, „Dü“ oder „Sie“, Hauptsach mer goht reschpektvoll mitenander um.

Nur mit minem Vorname hän si e kleins Problem gha. Ob si René zöe mir sage derfe. Si hän gheert, wiä ich mit eme Flichtling franzesisch gschwätzt hab. S het sich zimlig franzesisch agheert. Un deno hän si denkt, René dät doch au zöe mer passe. Ich hab gsait, dass des schu räächt isch, aber eigentlig hab ich gli an der Lade in Friburg denkt, wu schu sit ewige Zitte mit em Slogan „René, Mode für großartige Frauen“ wirbt. Also fir alli wu der Lade nit kenne: dert gits Walküregwänder, salopp üsdruckt. Egal, ich hab s gschluckt. Zweimol in de Wuch bin ich jetz halt d „René“ un nit s Rénate, de Accent eimol vorne und eimol hinte.

Un bi de negschte Glegeheit frog ich d Mama, wurum si mich nit Solveig, Dörte oder Frauke gnennt het.

Mer kann au diä ganz Schtory lääse: E weng schaffe goh – üs Langewil (1)E weng schaffe goh – löege mer mol (2)E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Adjee mitenand
sait s Rénate

E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Nooch em erschte Mol Probeschaffe (zweimol hämmer üsgmacht) bin ich gli in de negscht Elektronikmarkt, obwohl ich diä Läde gar nit liide kann, un hab mer e kabellosi Taschtatur un Müs kauft. Beides ergonomisch gformt.

Mit de Müs un de Taschtatur in de Handtasche bin ich also zum zweite Probeschaffe gange. Erscht hän si e weng komisch glöegt, wu ich mi Müs un d Taschtatur üspackt hab. Aber ich hab ene erklärt, dass ich des ergonomisch Zigs brüch, wägem Rheuma, wu mer im Alter het. Des hän si verstande. Also Rheuma hab ich keins, aber s kennt jo sii.

Wu ich alles aagschlosse gha hab, hab ich mer mol d Aktelage uf em Computer aaglöegt. S glich Kuddelmuddel wiä in de Papierordner. Ich hab kei System erkenne kenne. S het halt eifach keins gäh. Jeder hets andersch gmacht. Oh je, hab ich denkt. Do gits e Hüffe ufzrüme.

Nooch zwei Stunde Dateie hin un herschiäbe, bin i ganz kompfüs wore. Ich hab e Paus brücht un d Kaffeemaschine gsöecht. S het eini gäh, nit grad de letschte Schrei, aber s het s döe.

Ich hab höflig gfrogt, ob ebber ander au e Tasse will un gli gsait, dass ich s Kaffeekoche fir alli nit zöe minene Ufgabe zelle wott. Des wär nit netig gsi, wil fascht alli Tee trinke. S Alnatura-Sortiment eimol ruf un rab: Momente der Entspannung, Sonnenschein-Tee, Frauenzauber-Tee. Was es alle git!

Nooch em Kaffee isch s wider gange. De E-Mail-Verkehr hab ich eweng ufgrümt kriägt, eifach e baar Ordner aaglait un d Poscht niigschobe, so wiä s mich richtig dunkt het. Deno het s glangt un ich bin gange.

Si wänn mer noch vor em Wucheend Bscheid gää, ob si meine, dass des mit uns basse kennt. Si hän mich gar nit gfrogt, ob ich au villicht Bscheid gäh wott, ob s mir basse dät.

Dodriber hab ich noochdenke miäße un bin mol wider spaziere gange un de Photoapparat hab ich jo in letschter Zit fascht immer debi.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

 

 

Wiä s dezöe kumme isch, dass ich wider eweng schaffe goh wott, säll kenne ner im erschte un zweite Teil noochläse. E weng schaffe goh – üs Langewil (1) E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Adjee mitenand
sait s Rénate

E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Villicht wird s wohr. Geschtern hab ich probegschafft. Aber jetz vu vorne.

S het tatsächlig emol e Stelleangebot fir e Büroarbet gäh un zwar bime Verein fir Flichtlingshilf. Un an Neijohr – wirklig am 1. Jänner – hab ich e E-Mail im Poschtfach gha, dass si mich gäärn kenne lehre wotte. Si häbe alli Händ voll z döe, bsunders  was d Verwaltung agoht. Do sin si ins Schwimme kumme. So kurzfrischtig wiä si mich iiglade hänn, miän si kurz vor em Versüffe gsi si. Also hän si ganz schnell ebber gsöecht, der sich nur ums Büro kimmeret, uf Minijobbasis, zwei Mol in de Wuch, eimol am Vormittag und eimol am Nochmittag.

Bim Vorstellungsgspräch hän si eweng rumdruckst, dass si jo nit gege elteri KollegInne* (Gendersternli!) hätte, im Ehreamt däts e Hüffe gäh un mer schätzt au d Lebenserfahrung, aber ob ich denn au mit Computer un so umgoh kennt. Die eind Sozialarbeiteri (insgesamt sins vier Lit gsi, wu mit mer gschwätzt hän, will mer will jo wisse, ob d Kanditatin* – villicht macht mer s Gendersternili au wuandersch hi? – ins Team basst) het, ums z verditliche mit de Finger uff ere imaginäre Taschtatur rumtippt. Ich hab bi mir denkt: Ich hab schu mit em Computer gschafft, do hesch dü noch Windle aagha. Gsait hab ich aber ebbis ganz anders, nämlig, dass ich manchmol uf em Mann sinem Computer Solitär spiele derf.

Einezwanzig, zweiezwanzig, so lang isch s gange, bis si verstande hän, dass ich si verepplt hab und hab mer denkt: Jetz hesch ders verschisse. Hätsch nit emol die dumms Mül halte un erscht emol s Hirni iischalte kenne.

Ja, hän diä denkt, dass ich diä letschte 20 Johr mit Hammer un Meißel uf Steitafle rumklopft hab oder uf ere mechanische Schriibmaschine, Marke Triumpf Adler?

Ich hab trotzdem zum Probeschaffe kumme derfe. Si hän mich gli ufgforderet, doch d E-Mails z checke, des het ene kei Röeh glo, ob ich do wirklig demit zräächt kumm. De erscht Gedanke, wu ich diä Taschtatur gsääne hab, isch gsi: Diä lang ich nit aa, im Lääbe nit lang ich diä aa! Diä het üsgsähne, wiä diä in de Hinterhofwerkstatt, wummer unser alte Karre immer hibringe. Soll ich jetzt s Hygienegel un Tempotaschetiächer üs de Handtasche hole un druf rum schlirge? Des hät erschtens bleed üsgsääne un zweitens häts wahrschiins nit vil gnutzt. S isch mer aber schnell e bassendi Üsred iigfalle, nämlig, dass ich mer liäber erscht emol e Iiberblick iber d Aktelage verschaffe wott, thematisch un so. Des hän si natirlig gfresse, wil mer möeß sich jo mit de Arbet identifiziere. Jetz meän si sich halt noch bis zum negschte Mol gedulde.

Des mit de Aktelage isch e greßeri Sach, s git bstimmt interessanti Sache z lääse, aber arg vil isch vu Hand gschriibe gsi un ich hab mer denkt, soll ich emol in d Rundi froge, wiä s denn so mit Computerschriibe isch? Des hab ich mer aber grad noch verdrucke kenne, obwohls mi schu gjuckt het.

Also am Dunnschtig Mittag goht s zum zweite Probeschaffe.

Adjee mitenand
sait s Rénate

E weng schaffe goh – üs Langewil (1)

Jetz bin ich bal e Johr in Rente. Ich hab schu zimlig vil deheim ufgschafft kriägt, säll möeß mer schu sage, aber so langsam wird s e weng langwilig.

Wenn ich ehrlig bin, nit nur e weng, s isch mer  eso langwilig, dass ich manchmol spaziere gang, dusse in de Natur, un langwilige Fotos mach, eifach eso in de Gegend rumknips.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Un deheim isch s einzig, was mi no wirklig druckt, de Keller. Aber dert trau ich mich eifach nit ni, wil des e gfährligi Sach isch. Mi Mann isch Stapelkünschtler un e göede Kopf greßer wiä ich. Also wänn dr dich im Keller bewegsch, kanns passiäre, dass dr Zeltstange üs de spote Siebziger uf de Kopf fliäge. Nur d Stange! S Zelt gits nimmi, aber mer kennt d Stange jo mol fir ebbis anders brüche, meint mi Mann. Ich gang nimmi zelte, mit alte oder neije Stange oder ohni. Des isch rum, uf alle viäre nachts üsem Zelt groble un mit de Daschelampe zum Klohiisli schlurbe, wu Millione vu Nachtfalter rumschwirre. Des will ich eifach nimmi – baschta.

Jetz aber zruck zöem Schaffe, so e glai wenig halt, wär schu nit schlecht. Deswäge löeg ich siter Nejschdem in de Zitung immer eweng in de Rubrik „Nebenbeschäftigung“ rum. S git halt fascht nur Angebote firs Putze, säll döe ich deheim gnöeg. Oder halt Gaschtronomie, aber des isch nix fir mich. Wu ich jung gsi bin, hab ich emol uf em Dorfhock bediänt. Des isch ei einzige Albtraum gsi. Ich hab mer d Gsichter zöe de Bstellunge ums Verrecke nit merke kenne. Am End hab ich mer d Pulloverfarb zöe de Bstellung ufgschribe. De Obend isch rumgange, aber ich hab mer gsait: Des isch s erscht un s letzscht Mol gsi. Un do isch s au debi bliibe.

Aber ich kennt jo au ebbis Ehreamtlichs mache, do wird schints au immer gsöecht, obwohl ich des küm glaube kann, so vili wu sich engagiere un iibringe (e saubleede Üsdruck). Egal wer dr frogsch, diä hän alli e Flichtlingsfamilie an Wihnächte deheim gha. Des sotte mir au emol probiäre, deno miäßte mer uns zämme risse un däte nit wäge jedem Schissdreck stritte: Wägm Esse – Fleisch oder keins, wägm Chrischtbaum – glai un dick oder groß un schlank, bunte Chrischtbaumkugle oder liäber Ton in Ton (des hab ich jo gäärn) un solle mer vor oder noch de Bescherung esse? Do gits Strittpotential, des kann ich eijch sage. Un Wihnächte isch jo schu bal, s grüüst mer grad.

Aber jetz kimmer ich mich um mi zweiti beröefligi Laufbahn un löeg in d Zitung un au emol im Internet rum.

Also, wänn ich ebbis find, wäre ners bal erfahre.

Adjee mitenand
sait s Rénate