E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Nooch em erschte Mol Probeschaffe (zweimol hämmer üsgmacht) bin ich gli in de negscht Elektronikmarkt, obwohl ich diä Läde gar nit liide kann, un hab mer e kabellosi Taschtatur un Müs kauft. Beides ergonomisch gformt.

Mit de Müs un de Taschtatur in de Handtasche bin ich also zum zweite Probeschaffe gange. Erscht hän si e weng komisch glöegt, wu ich mi Müs un d Taschtatur üspackt hab. Aber ich hab ene erklärt, dass ich des ergonomisch Zigs brüch, wägem Rheuma, wu mer im Alter het. Des hän si verstande. Also Rheuma hab ich keins, aber s kennt jo sii.

Wu ich alles aagschlosse gha hab, hab ich mer mol d Aktelage uf em Computer aaglöegt. S glich Kuddelmuddel wiä in de Papierordner. Ich hab kei System erkenne kenne. S het halt eifach keins gäh. Jeder hets andersch gmacht. Oh je, hab ich denkt. Do gits e Hüffe ufzrüme.

Nooch zwei Stunde Dateie hin un herschiäbe, bin i ganz kompfüs wore. Ich hab e Paus brücht un d Kaffeemaschine gsöecht. S het eini gäh, nit grad de letschte Schrei, aber s het s döe.

Ich hab höflig gfrogt, ob ebber ander au e Tasse will un gli gsait, dass ich s Kaffeekoche fir alli nit zöe minene Ufgabe zelle wott. Des wär nit netig gsi, wil fascht alli Tee trinke. S Alnatura-Sortiment eimol ruf un rab: Momente der Entspannung, Sonnenschein-Tee, Frauenzauber-Tee. Was es alle git!

Nooch em Kaffee isch s wider gange. De E-Mail-Verkehr hab ich eweng ufgrümt kriägt, eifach e baar Ordner aaglait un d Poscht niigschobe, so wiä s mich richtig dunkt het. Deno het s glangt un ich bin gange.

Si wänn mer noch vor em Wucheend Bscheid gää, ob si meine, dass des mit uns basse kennt. Si hän mich gar nit gfrogt, ob ich au villicht Bscheid gäh wott, ob s mir basse dät.

Dodriber hab ich noochdenke miäße un bin mol wider spaziere gange un de Photoapparat hab ich jo in letschter Zit fascht immer debi.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

 

 

Wiä s dezöe kumme isch, dass ich wider eweng schaffe goh wott, säll kenne ner im erschte un zweite Teil noochläse. E weng schaffe goh – üs Langewil (1) E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Adjee mitenand
sait s Rénate

E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Villicht wird s wohr. Geschtern hab ich probegschafft. Aber jetz vu vorne.

S het tatsächlig emol e Stelleangebot fir e Büroarbet gäh un zwar bime Verein fir Flichtlingshilf. Un an Neijohr – wirklig am 1. Jänner – hab ich e E-Mail im Poschtfach gha, dass si mich gäärn kenne lehre wotte. Si häbe alli Händ voll z döe, bsunders  was d Verwaltung agoht. Do sin si ins Schwimme kumme. So kurzfrischtig wiä si mich iiglade hänn, miän si kurz vor em Versüffe gsi si. Also hän si ganz schnell ebber gsöecht, der sich nur ums Büro kimmeret, uf Minijobbasis, zwei Mol in de Wuch, eimol am Vormittag und eimol am Nochmittag.

Bim Vorstellungsgspräch hän si eweng rumdruckst, dass si jo nit gege elteri KollegInne* (Gendersternli!) hätte, im Ehreamt däts e Hüffe gäh un mer schätzt au d Lebenserfahrung, aber ob ich denn au mit Computer un so umgoh kennt. Die eind Sozialarbeiteri (insgesamt sins vier Lit gsi, wu mit mer gschwätzt hän, will mer will jo wisse, ob d Kanditatin* – villicht macht mer s Gendersternili au wuandersch hi? – ins Team basst) het, ums z verditliche mit de Finger uff ere imaginäre Taschtatur rumtippt. Ich hab bi mir denkt: Ich hab schu mit em Computer gschafft, do hesch dü noch Windle aagha. Gsait hab ich aber ebbis ganz anders, nämlig, dass ich manchmol uf em Mann sinem Computer Solitär spiele derf.

Einezwanzig, zweiezwanzig, so lang isch s gange, bis si verstande hän, dass ich si verepplt hab und hab mer denkt: Jetz hesch ders verschisse. Hätsch nit emol die dumms Mül halte un erscht emol s Hirni iischalte kenne.

Ja, hän diä denkt, dass ich diä letschte 20 Johr mit Hammer un Meißel uf Steitafle rumklopft hab oder uf ere mechanische Schriibmaschine, Marke Triumpf Adler?

Ich hab trotzdem zum Probeschaffe kumme derfe. Si hän mich gli ufgforderet, doch d E-Mails z checke, des het ene kei Röeh glo, ob ich do wirklig demit zräächt kumm. De erscht Gedanke, wu ich diä Taschtatur gsääne hab, isch gsi: Diä lang ich nit aa, im Lääbe nit lang ich diä aa! Diä het üsgsähne, wiä diä in de Hinterhofwerkstatt, wummer unser alte Karre immer hibringe. Soll ich jetzt s Hygienegel un Tempotaschetiächer üs de Handtasche hole un druf rum schlirge? Des hät erschtens bleed üsgsääne un zweitens häts wahrschiins nit vil gnutzt. S isch mer aber schnell e bassendi Üsred iigfalle, nämlig, dass ich mer liäber erscht emol e Iiberblick iber d Aktelage verschaffe wott, thematisch un so. Des hän si natirlig gfresse, wil mer möeß sich jo mit de Arbet identifiziere. Jetz meän si sich halt noch bis zum negschte Mol gedulde.

Des mit de Aktelage isch e greßeri Sach, s git bstimmt interessanti Sache z lääse, aber arg vil isch vu Hand gschriibe gsi un ich hab mer denkt, soll ich emol in d Rundi froge, wiä s denn so mit Computerschriibe isch? Des hab ich mer aber grad noch verdrucke kenne, obwohls mi schu gjuckt het.

Also am Dunnschtig Mittag goht s zum zweite Probeschaffe.

Adjee mitenand
sait s Rénate

E weng schaffe goh – üs Langewil (1)

Jetz bin ich bal e Johr in Rente. Ich hab schu zimlig vil deheim ufgschafft kriägt, säll möeß mer schu sage, aber so langsam wird s e weng langwilig.

Wenn ich ehrlig bin, nit nur e weng, s isch mer  eso langwilig, dass ich manchmol spaziere gang, dusse in de Natur, un langwilige Fotos mach, eifach eso in de Gegend rumknips.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Un deheim isch s einzig, was mi no wirklig druckt, de Keller. Aber dert trau ich mich eifach nit ni, wil des e gfährligi Sach isch. Mi Mann isch Stapelkünschtler un e göede Kopf greßer wiä ich. Also wänn dr dich im Keller bewegsch, kanns passiäre, dass dr Zeltstange üs de spote Siebziger uf de Kopf fliäge. Nur d Stange! S Zelt gits nimmi, aber mer kennt d Stange jo mol fir ebbis anders brüche, meint mi Mann. Ich gang nimmi zelte, mit alte oder neije Stange oder ohni. Des isch rum, uf alle viäre nachts üsem Zelt groble un mit de Daschelampe zum Klohiisli schlurbe, wu Millione vu Nachtfalter rumschwirre. Des will ich eifach nimmi – baschta.

Jetz aber zruck zöem Schaffe, so e glai wenig halt, wär schu nit schlecht. Deswäge löeg ich siter Nejschdem in de Zitung immer eweng in de Rubrik „Nebenbeschäftigung“ rum. S git halt fascht nur Angebote firs Putze, säll döe ich deheim gnöeg. Oder halt Gaschtronomie, aber des isch nix fir mich. Wu ich jung gsi bin, hab ich emol uf em Dorfhock bediänt. Des isch ei einzige Albtraum gsi. Ich hab mer d Gsichter zöe de Bstellunge ums Verrecke nit merke kenne. Am End hab ich mer d Pulloverfarb zöe de Bstellung ufgschribe. De Obend isch rumgange, aber ich hab mer gsait: Des isch s erscht un s letzscht Mol gsi. Un do isch s au debi bliibe.

Aber ich kennt jo au ebbis Ehreamtlichs mache, do wird schints au immer gsöecht, obwohl ich des küm glaube kann, so vili wu sich engagiere un iibringe (e saubleede Üsdruck). Egal wer dr frogsch, diä hän alli e Flichtlingsfamilie an Wihnächte deheim gha. Des sotte mir au emol probiäre, deno miäßte mer uns zämme risse un däte nit wäge jedem Schissdreck stritte: Wägm Esse – Fleisch oder keins, wägm Chrischtbaum – glai un dick oder groß un schlank, bunte Chrischtbaumkugle oder liäber Ton in Ton (des hab ich jo gäärn) un solle mer vor oder noch de Bescherung esse? Do gits Strittpotential, des kann ich eijch sage. Un Wihnächte isch jo schu bal, s grüüst mer grad.

Aber jetz kimmer ich mich um mi zweiti beröefligi Laufbahn un löeg in d Zitung un au emol im Internet rum.

Also, wänn ich ebbis find, wäre ners bal erfahre.

Adjee mitenand
sait s Rénate

%d Bloggern gefällt das: