Unterwägs

Letschdin simmer fir a bar Dag furt gfahre. S isch nooch Oschdere gsi. De Mann het no alte Urlaub abbaue meäeße. Des war villiicht e Sach, bis er des im Gschäft durch gha het. Will, s war jo schu nochem einedrißigschte März un de alt Urlaub sott bis derthi gnumme si. Nur, wänns nit goht, no gohts halt nit. S isch jo nit an ihm gläge, dasser de Urlaub nit het nämme kenne. S isch halt immer wider eber krank wore un deno het r miäße iischpringe. Jee, hän diä rumgräächtig, dass mer kei Üsnahm mache kennt, wänn des alli mache dääte, un so wider … No het r eifach gsait, dasses deno zöekinftig mit sinere Flexibilität au rum isch, wänn s mol wider personelli Engpass gitt. Baschda. S isch doch au wohr!

Des hab i aber nit verzelle welle, s isch jo um de Kurzurlaub gange. Ans Schwäbisch Meer hämmer welle. Mi Oma het mer ins Poesiealbum gschribe: “Wozu in die Ferne schweifen, sieh das Gute liegt so nah.“

S Helletal nuff ohni Laschter, s war jo amme Sundig. Wu s deno uff des kurz Stick d Autobahn nuff gange isch, hab i bim Iifädle schu e Audi im Rückspiägel zimlig schnell immer greeßer were sääne. Einer vu dere Sorte „Hoppla jetz kumm ich!“. S war so e alti Schissle, silbergrau un mindeschtens zeh Johr alt. Hinterm Lenkrad isch e Vokuhila-Typ ghockt (sowit ich des hab kinne sähne). Eigentlig isch r ender gläge, kennt mer sage. Kenne ner diä Fahrer, wu so lässig un schäps im Sitz hängge? Nit diä, wu de Elleboge üssm Fenschder rüs hängge, nai, diä wu so in d Mitti vum Auto kippe, wiä wänn si ebbis im Fueßraum vum Beifahrer söache wotte. Also, uff jeden Fall ischs so einer gsi.

Heinomol, het der dränglet. Er het s gar nit verwarte kenne, dass r an mer vorbeiziäge kann.

Was der aber nit gwisst het, isch, dass unser alt, dreckig Golf e GTI isch (s Schildli isch halt irgendwänn emol rabgfloge). Un der alt dreckig Golf het ännewäg noch sini 200 PS un e flotts Automatikgetriebe. Wu de Audi deno uf de Ibeholspur näbe mir gsi isch, hab i de Schportgang iglait, bin voll uffs Gas dappt un hab n eifach stohloh.

Im Alemannische gits viili scheeni Schimpfwerter, aber in dämm Fall passt e nejmodischs eifach am beschte: Teschtoschterongschteuerter Vollpfoschte.

Wänn i jetz noch verrot, was der fir e Nummereschild gha het – „RV“ nämlig -, isch alles gschwätzt.

Scheen war s am Bodesee. D Oma het schu Räächt gha.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Sunndigspaziergang

S isch an irgendeme Sundig der Winter gsi, no nit so lang her, aber wänn, des kann i bim beschte Wille nimmi sage. Säl isch au wurscht, wil soni Sundig gits manchi. Naß, kalt, windig isch s gsi. De Morge hämmer mit Uffrüme und Rumkruschtle rumgreägt, aber am Nommidag hämmer gmeint, dass mer emol üssm Loch rüs meähn.

Also hämmer uns in d Outdoorschale gworfe. De Schönberg isch s Ziil gsi.

Normalerwiis isch des kei alpine Högschtleischtung, aber s isch granatemäßig matschig gsi. Mir sin rum un num grutscht un hän am End üsgsääne wiäe d Sai. D Wirtslit vum Schönberger Hof hän vorgsorgt fiär so Gäscht wiäe uns. S het a Biirschde un e Kratzer gä, mit denne mer diäe grebschte Dreckschiibel vu de Schöeh het kenne abbutze. Au wämmer nit viile Kilomenter glaufe sin, simmer doch bätschnaß gschwitzt gsi un hän uns s Stickli Köache verdiänt.

Nab zöes hämmer e andere Weg gnumme, aber s isch au nit besser gsi. Ei einzigs Gschlittr de Wald nab. Jo, un de Himmel un d Landschaft: grau in grau, mer kennt au sage „50 shades of grey“, wenn’s langt.
Jetz stehn d Wanderschöeh dreckig in de Garage und wämmer vil Glick hän, verwitschte mer noch de letschte Schnee zum si süfer mache. Sunscht möeß de Dreck halt de Summer iber noch un noch abkaie.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Tatort z Friburg

S het jo schu gnöeg driber z läse gäh, iber de Friburger Tatort, bis er no endlig im Fernseh kumme isch. Jetz wäre alli denke: „Diä kunnt dehär wiä d alt Fasnet.“ S hän jo alli schu ihr Sempf dezöe gä, s „Who is who“ vu Friburg in de Zittig vum Mittwuch. Mich het d BZ nit noch minere Meinung gfrogt, ich sag si ännewäg. Wers wisse will, kann wider lääse.

Alles was Friburg so z biäete het, isch uffgfahre wore: diiri Wohnunge im Vauban, de Hüsbesitzer, wu d Mieter mit nit ganz legale Mittel rüsbugsirt, Gymnasiaschde, wu sich üs lütter Langewil fascht umbringe un de Vorzeigebehinderte bi de Kripo derf natirlig au nit fähle. Ich find, dass si bim Vauban e weng meh hätte ufftrage kenne. So hät mer e Szene uffm Spilplatz zeige kenne, wu de Finn un d Luna sich d Kepf iischlage un sich de allein erziehend Vadder vum Kerli und d Möeder vum Maidli deswäge necher kumme. Denn diä Möeder vu de Luna het sich des mit ihrem Mann, wu schu e weng elder isch, au andersch vorgschtellt. Der brücht nämlig viil Röeh. Des isch au de Grund, wurum si fascht de ganze Tag uffm Spilplatz rumhockt. Un fir die zwei (de allein erziehend Vadder un diä jung Möeder mitm alte Mann) hät mer au no irgend ei Verbindung zum Mordfall finde kenne. Dass di zwei wäge de Konflikte zwische de Kinder bi de gliiche Psychologin sin (zwecks Mediation), wiä diä Gymnasdiaschdin, wu so gäärn d Luft ahaltet, zum Beischpil.

Aber jetz bin i abgschweift.

Eigentlig hab i no ebbis zum Tatort sage welle. Bi dere Gschicht kammer au emol wieder sage: Mit Gwalt lupft mr e Geiß hinterum. Ich mein nämlich, sie isch e weng arg konschtruiert gsi. Aber des isch mer vum Tatort jo gwehnt. Des mit de Sproch isch denäbe gsi. Erschdens schwätzt in Friburg fascht keiner Dialekt un wänn, deno richtig. Aber diä häns nit druff gha. Dialekt isch nit nur, dass mer anstatt st schd sait un bi de Verbe eifach s n weglosst. Do ghärt schu no eweng meh dezöe.
Trotzdem dät ich mich freije, wänn s mit em Friburger Tatort wider goh dät. Si kenne mich jo als Sprochcoach astelle. Zit hab i gnöeg.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

 

D Burschd deheim – de Kerli

Au wenn i jetz in Rente bin, fraij i mi immer noch uffs Wucheend.

Am Fridig gang i gäärn uff de Münschtermerkt. Am Samschdig kannsch nit higoh. Wenn de Bech hesch, grootsch in a Strudel vu beigefarbig aazoogene Tourischde, wu bled vor der herdappe un immer mol widder plezlig vor eme Gmeässtand sto bliibe. We wänn mer Herdepfel als Souvenir mitbringe dät! Aber des nur eso.

Wu i vollbepackt heimkumme bin, hab i denkt: „So, jetz erschd üspacke un deno eweng naalige bevor dr in allere Röeh e scheens gsunds Obendesse machsch.“ Aber wu i im Iigang diä higworfene Schöeh in Greßi 44 vu minem Sohn gsähne hab, isch mer gli klar gsi, dass des nix wird.

Im Wohnzimmer isch er deno uffm Sofa glääge, Smartphone, Notebook, fimf Fernbedienunge, zwei Kopfherer und e faschd leergfressene Müeslihafe um sich rum liige. Erscht het er mi nit ghärt, will r de dritte Kopfheerer uff gha het.

So arg hets en au nit interessirt, dass i do bin. Mich aber häts schu interessiert, wurum er do isch. Nit dass es mi nit freijt, wenn d Kinder heimkumme, aber aaröefe hät r jo mol kenne. De Grund hab i deno speter doch noch erfahre: Sini Parkoursgruppe – Parkours isch a Sportart, wu si de glatte Wänd nuff gehn un vu Hüs zu Hüs hopse – trifft sich binnere „Location“, wu d negscht Wuch abgrisse wäre soll. Ä wiäschte Bürokomplex üs de sibziger Johr. S isch wirklig nit schad drum, nur wägm Parcours halt schu. Wägedem hän si sich emol gschwind ibers Internet verabredet, zum Abschiedsträning sozöesage.

Diä glatte Wänd nuff go hät i au kenne, wu i s Wohnzimmer gsähne hab. Mi Sohn schaffts innerhalb vu kirzerschter Zit e wohnlichs Zimmer in e Saustall z verwandle. Des kennschtsch deno als Drehort firs Unterschichtefernseh nemme, wenns ums Messisymdrom goht. Eigentlig sott mer in sonere Situation erschd emol richtig durchschnüüfe. Sell isch aber gar nit so eifach, wänns noch Wesch michtelet, wu mit zwenig Wäschbulver gwäscht wore isch oder villicht au ganz ohni. Mit minem diplomatische Muetterinschtinkt un ere gwisse Autorität hab i de Kerli ins Bad gschaicht un in der Zwischezitt üüsgliftet und sini Kleider in d Weschmaschin gsteckt mit ere Extraportion Weichspeäler „aprilfrisch“.

Zum Obendesse isch er nit blibe, wu er ghärt het, wasses git. Zviel Gmeäs, kei Fleisch, dodefir Fisch. Au göet. Am negschte Morge hämmer als Widergöedmachung e paar Speckeier in d Pfanne ghaue. No het r gstärkt wider zruck in d WG kenne un sich sinem Studium widme.

Was r so stüdiert – des isch e eiges Kapitel. E andermol villicht meh vu miine Burschd.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Diesen Beitrag hören? Klick hier.

S Rénate isch in Rente

uf YouTube gits der Beitrag au S Rénate isch in Rente   un unte kammer eifach nur zöehorche

Der erschd Tag in Rente. Wu afange? Z döe gits gnöe: Der Keller sott mer uffrüme, mer kunnt küm meh ni. Un wämmer drinne isch un ebbis rüshole will, kait einem ebbis uff der Kopf. Aber zum Keller uffrüme hab i jetz gar kei Luscht.

D Kuchi ghärt au mol wider gstriche. Des möes i aber ersch no mit minem Mann abkläre, will mer uns do no nit so einig sin wäge der Farb – also los i des au ersch mol blibe.

D Gsundheit isch jo des högschde Gut wu mer het un des sott pflägt wäre. Also endlig emol regelmäßig Sport mache. Jetz hab i au kei Üsred meh wäge Zitmangel. Zit hab i zum Fresse. Also, was gits denn in de Nechi fir Agebote? Do find i mit Hilf vu Google Zumba, Bauch-Beine-Po, Crunch, Fit-Boxen un no me so Ziigs. Sait mer nit und macht mi au nit aa. Frejer hets Gymnaschtik gä un in der Schöel Zirkeltraining. Also google ich noch „Zirkeltraining Freiburg“. Tatsächlig, des gits noch, un gar nit so wit äwäg, fimf Stroßebahnhaltestelle. S isch innere ganz normale Turnhalle bim e ganz normale Sportverein.

Fir alli, wo in de Schöel kei Zirkeltraining gha hän, e kurzi Erklärung. Also do möeß mer sich an verschidene Statione immer ei Minüte ziemlig astrenge, zum Beispil uff e Bock nuffhopse oder Ligestütze mache. Un deno derf mer widder ei Minüte üsröeihe. Heert sich gar nit so schlimm aa, hets aber in sich.
Also am Zischdig ischs deno sowit gsi, s isch zöemm Probetraining gange. Aber as legsch aa? Jogginghose hab ich gnöeg. Ich jogg zwar nit, aber si sin halt so schen bequäm fir deheimrum. T-Shört nimmi e alts vu minem Mann, so e grau melierts, schu eweng lumbigs Baumwollhemm, was iber d Problemzone in de Mitti rabrhängt. S Training deno isch eigentlig wiä frejer: erschd im Kreis rum renne, Seitgallop, mit der Ärm schlenkere bis mer warm isch. Denno der Zirkel uffbaue und Zit stoppe. D Minüte an der Statione kumme einem schu eweng lenger vor wie d Paus dezwische. Des mit’m lumbige T-Schört isch au kei so göedi Idee gsi. S bäppt iberall un d Schwitzflecke unterm Arm sind faschd mit der Schwitzflecke uffm Büch und uffm Buckl zämmegwachse.D Stund isch rumgange, i habs grad so iberlebt.

Gege Wucheend isch der Muskelkater wider weniger wore un i hab au schu wider kenne freihändig d Stäge nuff un nabb laufe. Firs negschd mol kauf i mir bim Kaffeeröschder e Funktions-T-Schört un nimms eifach e Nummere greßer, dass ich nit üssih wie e neonfarbigi Wurschd.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate