Wohnung gsöecht – 2. Teil

Zöem negschte Termin simmer eweng z spoot kumme, wil mer schiir kei Parkplatz in de Wihri gfunde hän. De „Juwel im Dachgeschoss einer Jugendstilvilla“ het uff uns gwartet.

S Treppehüs isch immer weäschter wore, je widder mer nuff kumme sin. Im Dachgschoss isch deno e mungilibrüne PVC-Belag uff de Stäge glääge. Er het nit so rächt ghebt un mir sin fascht hibirzlt.

D Makleri isch schu obe gsi un het sich vum Uffstiig üsröehe kenne. E ganz jungi Frau (mi Möeder dät jetz sage, so e jungi Schneegans) in eme blaue Koschtümli in Greßi 36 ( 38 wär wahrschins bequämer gsi) un mit eme weng gälstichige blunde Pferdeschwanz. De Aasatz isch schu rüsgwachse gsi, aber mer kann jo nit alli veär Wuche de Aasatz nochfärbe loh. Des koscht jo e Vermege. Ich weiß des. Ich iberleg mer au schu e Wiili ob i nit endlig zöe minene graue Hohr stoh soll. Aber diä Iibergangszit!

D Makleri het deno aagfange, d Vorteil vu dere Zwei-Raum-Wohnung uff z zelle. Un gli, wu si s Mül uffgmacht het, un in reinschtem Sächsisch losglait het, hab i denkt: „Maidli, dü wirsch s no schwer ha im Badnerland“.

Jetz aber zöe de Wohnung. Si isch eigentlig ganz heimelig gsi, eweng het si mi an des Bild vum Spitzweg mit em arme Poet erinnert. S ware aber immerhin zwei Zimmer, acht und zwelf Quadratmeter. Aber stickig ischs gsi. Un des schu im Mai. Wiä soll des deno erscht im Hochsummer wäre?

Ich glaub nit, dass des de Gaby ihr neji Heimet wird.

Am Schluss vu de Besichtigung hab i mer deno e Bemerkung nit verkniffe kenne un hab zöe dere junge Frau gsait: „Entschuldigen Sie bitte, ich möchte Ihnen nicht zu nahe treten, aber hierzulande spricht man von einer Zwei-Zimmerwohnung und nicht von einer Zwei-Raumwohnung.“ Des hab i extra so gstelzt gsait, dass si merkt, dasses manchmol besser isch, wämmer hochditsch schwätzt. Un was het diä sächsisch Frohnatür gsait: „Oach, dös vergess isch ömmer. Tschüssii.“ E Versöech isch s wert gsi.

Diä dritt Wohnung hämmer nimmi alöege meäße. D Gaby het e Nochricht greägt, dass si schu vergäh isch.

S Glick war uns hold un mer hän tatsächlig e richtig alti Wirtschaft in de Wihri gfunde, wu s Schnitzel mit Brägili gäh het. Un d Bediänung het mi nit scheel aglöegt, wun i noch Sooß dezöe bschtellt hab. S git au no scheeni Iberraschunge.

Wu mer so gmiätlig ghockt sin, het mer d Gaby verzellt, dass si sich spontan entschlosse het, erscht emol unbezahlte Urlaub z nämme. Si will endlig emol in Röeh ihri Eltere bsöeche, wu uff Mallorca läbe. Will mer jo nit weiß, wiä lang es si noch git. D Gaby isch schu lang nimmi dert gsi, will si jo immer mit ihrm Mann Fernreise gmacht het, vilmeh mache het meäße, un Mallorca isch halt z nooch.

Ebbis fallt mer jetz no i: Diä jung Makleri isch in e schwarze Sportwage gschtiige. So e Iberraschung aber au. S isch e Cabrio gsi, deswäge au de Pferdeschwanz.

Jetz langts aber, sunscht kennt mer no meine, ich hät Vorurteil.

„Adjee mitendand“
saits Rénate

Wohnung gsöecht – 1. Teil

Vorgeschtn het mi Freundin Gaby agröefe. Si isch nimmi mit ihrem Mann zämme. Do bin i villicht baff gsi. Diä ware nämlig so e Art Traumpaar. Si hän immer e Hüffe mitenander unterumme, sportlig un au kulturell. Aber d Ehe isch wol nimmi z rette gsi. Wenigschtens hän si keini Kinder, nur e Katz. S Sorgerächt fir d Katz kenne si bschtimmt üsergerichtlich regle.

Also jetzt söecht d Gaby e Wohnung. Äs däte au schu ei oder zwei Zimmer lange, meglichscht nooch an de Stadtmitti. Wihri oder de Stühlinger däte re gfalle. (Wäm dät des nit? Des hab ich ere aber nit gsait.)

Un mer sotts nit glaube. Si het schu Besichtigungstermine mit verschidene Makler üsgmacht: Wihri und Stühlinger, un zwar fir ibermorge. Ob ich mitkumme kennt, wil ich jetz jo Zit un praktisch keini Verpflichtunge meh hab.

Eigentlig habi ibermorge s Grab vu minem Opa mache welle. Äs siht nimmi scheen üs. In däm Fall heißt s aber: „Opa, jetz möesch noch eweng warte. D Gaby brücht mi Hilf ender.“

Also isch s uff Besichtigungstour gange.

De Stühlinger war zerscht dra. In de Stroß isch schu so e jungs Birschli im dunkle Aazigli gschtande. Uff der erschte Blick: e Lackaff. Uff de zweite Blick het mer gsähne, dass de Lack schu e baar Kratzer gha het. D Hose het schu ganz speckig glänzt un zum Hemder wechsle isch r schins nur all ander Tag kumme, so wiä de Krage un d Manschette üsgsähne hän. Un gschmeckt het mers au, dass r schu e baar mol ins Schwitze kumme isch.

Wu ni jetz grad bi de Aazigli bin. Isch ejch schu uffgfalle, dass d Männer jetz so Aazig oder Kombinatione ahän, wu mer denkt, dass si de Kumfirmanteazug nej iigfärbt hän? D Hose in greän un de Sakko in hellrot, gärn au himmelblau un ockergäl. Un immer eweng z glai un z knapp. Un au diä Männer wu eigentlig Büchgreßi azeäge meäßte, hän taillierti Slim-fit-Hemder a. Wämm s gfallt – mir nit.

Jetz aber zöe de Besichtigung. S Birschli het uns per Handschlag begreäßt. Wu ner mir d Hand gäh het, hab i gmeint, er lejt mer e dote Fisch ni: kalt, labberig und bätschnaß. Ich hab mi deno verstohle am Hosebei abbutzt.

D Wohnung war de Hammer, leider nit im positive Sinn. E Eizimmerwohnung mit Kuchi un Balkon.

D Gleälampe, wu vu de Decki rab ghängt isch, het s Zimmer halt au nit iiladender gmacht. Kurz gsait, s war e dunkls Loch. De Balkon so glai, dass mer z dritt nit hän druff kenne un so verwinklt in de Innehof nii baut, dass der s Gfeäl gha hesch, dr kunnsch in e Rumplkammer, wu si vergesse hän zöe zmüre. Hätte si gscheiter e Rumplkammer drüs gmacht, des hets nämlig keini gäh. Und wänn dr in sonere Wohnung au no der Staubsauger und de Strupfer rumstoh hesch . . .

Mir hän glöegt, dass mer uns bal üsm Staub hän mache kenne. Dodefir hämmer noch emol de dot Fisch i d Hand nämme meäße un deno, nix wiä weg.

Bim Furtfahre hämmer gsähne, wiä s Birschli in e schwarze SUV (des isch so e uffbluschterti Geländewäge) gstiige isch. Ob des emend siiner gsi isch, wu er sich vu der erschte greßere Provision kauft het? Säl isch au wurscht, aber s het halt wiider ins Bild vumme Makler basst.

Vu de ander Wohnung verzell ich s negscht Mol.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Winter adee

S wird jo jetz endlig Frejohr un mer kann d Wintersache wider hinte in de Schrank ni rüme un d Summersache vorhole. Un was ich do vu hinte üssm Schrank vorgholt hab, des het mer gar nit gfalle. Lüdder so Büroglumbs.

Also bin i in d Stadt, um e baar Oberteil z kaufe. Aber d Luscht isch mer bal vergange. Ich bin d Stadt nuff un napp dappt, hab au hänne und dänne in diä kleine Gässli ni glöegt un hab nit, aber au gar nit gfunde. Fir Fraue in minem Alter gits nur ebbis Azzeäge im Raubtiär- oder Reptiliemuschter. Zu allem ani isch s meischtens no in irgendeme Mischgwebe, wu s Bebbl nochm Wäsche git. Un deno noch diä krazige Schildli, wu mit Dracheschnör aagnait sii meän. Wänn der versöechsch si abzschniide, hesch e Loch im Gnick.

Deno bin i erscht emol e Kaffee trinke gange un bin ins Stüüne kumme:

Abgsääne dodevu, dass mer eifach nit gfalle het, macht s iikaufe in de Kaufhiser hitzedag kei richtige Spaß meh. Frejer bisch in d Pulloverabteilung gange, wänn der einer brücht hesch un hesch e baar aprobeärt. Hitzedag goht des nimmi, wills kei Abteilung meh git, wus nur Pullover git. Der möesch vu Shop zu Shop dappe un dir merke, was s wu gäh het.

In denne Outletcenter ischs no schlimmer, wil d Wäg no lenger sin und mer säll un des siht, un am End gar nimmi weiß, was mer kaufe het welle. Do isch zwar bschtimmt e Verkaufstrategie dehinder, aber diä funktioniert nit bi allenne. Bi mir zum Beischpil nit.

Un wiä i deno so im Café ghockt bin un üssm Fenschter glöegt hab, sin mer e hüffe Sale-Schilder uffgfalle. Immer gits irgendwu irgendei Sale.

Kenne ner ejich noch an de Winterschlussverkauf erinnere? Er isch, mein ich, Ende Jänner gsi, un nur fir e beschtimmti Zit. Do het mer sich noch druf gfrejt, im Oberpaur günschtigi Schiesserunterwesch z kaufe, manchmol ischs au 1B-Ware gsi. Aber bi de Unterwesch kunnts jo nit so druf a, ob emol a kleine Webfähler uffm Buckl isch, Hauptsach si isch bequäm un sie hebt lang.

Des isch jetz ebe rum, s ganz Johr iiber kannsch uff „Schnäppchenjagd“ goh un ohni Beute heimkumme, so wiä ich. Do möeß sich de Handel nit wundere, wänn d Lit im Internet bschtelle. Do deän einem hinterher d’Feäß wenigschdens nit weh.

Aber mi göeti Lüne hab i mer nit ganz verderbe loh welle un hab e scheene Blöemestrüß uffm Merkt kauft.

Also, dass mer des Büroglumbs nimmi gfallt, isch nit de einzig Grund gsi, dass i mer ebbis Azzeäge kaufe hab welle. S het au no e andere Grund gä. Ich hab nämlig schu eweng abgnumme, sit ich des Zirkeltraining mach!

Äs sin zwar nur knapp zwei Pfund. Jetz wäre alli d Auge verdrille und denke, dass des jo kei so großi Leischtung isch, aber bi me Zwuggl wiä mir siehsch jedes Gramm. Un ich gschpiirs jo au. Dodewäge bin i e glai wenig stolz uff mi neji Mitti.

Des nur so zwischedurch. Ich hab nämlig heim miäße, dass d Blöeme nit d Kepf hänge leen. Wu diä deno versorgt gsi sin, hab i drei T-Schörts in Internet bschtellt: hundert Prozent Baumwulle, nit hüteng, dezenti Farbe. So wiä es si frejer fascht iiberall z kaufe gäh het.

S Frejohr kann kumme.

Adjee mitenand
sait s Rénate

Unterwägs

Letschdin simmer fir a bar Dag furt gfahre. S isch nooch Oschdere gsi. De Mann het no alte Urlaub abbaue meäeße. Des war villiicht e Sach, bis er des im Gschäft durch gha het. Will, s war jo schu nochem einedrißigschte März un de alt Urlaub sott bis derthi gnumme si. Nur, wänns nit goht, no gohts halt nit. S isch jo nit an ihm gläge, dasser de Urlaub nit het nämme kenne. S isch halt immer wider eber krank wore un deno het r miäße iischpringe. Jee, hän diä rumgräächtig, dass mer kei Üsnahm mache kennt, wänn des alli mache dääte, un so wider … No het r eifach gsait, dasses deno zöekinftig mit sinere Flexibilität au rum isch, wänn s mol wider personelli Engpass gitt. Baschda. S isch doch au wohr!

Des hab i aber nit verzelle welle, s isch jo um de Kurzurlaub gange. Ans Schwäbisch Meer hämmer welle. Mi Oma het mer ins Poesiealbum gschribe: “Wozu in die Ferne schweifen, sieh das Gute liegt so nah.“

S Helletal nuff ohni Laschter, s war jo amme Sundig. Wu s deno uff des kurz Stick d Autobahn nuff gange isch, hab i bim Iifädle schu e Audi im Rückspiägel zimlig schnell immer greeßer were sääne. Einer vu dere Sorte „Hoppla jetz kumm ich!“. S war so e alti Schissle, silbergrau un mindeschtens zeh Johr alt. Hinterm Lenkrad isch e Vokuhila-Typ ghockt (sowit ich des hab kinne sähne). Eigentlig isch r ender gläge, kennt mer sage. Kenne ner diä Fahrer, wu so lässig un schäps im Sitz hängge? Nit diä, wu de Elleboge üssm Fenschder rüs hängge, nai, diä wu so in d Mitti vum Auto kippe, wiä wänn si ebbis im Fueßraum vum Beifahrer söache wotte. Also, uff jeden Fall ischs so einer gsi.

Heinomol, het der dränglet. Er het s gar nit verwarte kenne, dass r an mer vorbeiziäge kann.

Was der aber nit gwisst het, isch, dass unser alt, dreckig Golf e GTI isch (s Schildli isch halt irgendwänn emol rabgfloge). Un der alt dreckig Golf het ännewäg noch sini 200 PS un e flotts Automatikgetriebe. Wu de Audi deno uf de Ibeholspur näbe mir gsi isch, hab i de Schportgang iglait, bin voll uffs Gas dappt un hab n eifach stohloh.

Im Alemannische gits viili scheeni Schimpfwerter, aber in dämm Fall passt e nejmodischs eifach am beschte: Teschtoschterongschteuerter Vollpfoschte.

Wänn i jetz noch verrot, was der fir e Nummereschild gha het – „RV“ nämlig -, isch alles gschwätzt.

Scheen war s am Bodesee. D Oma het schu Räächt gha.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Sunndigspaziergang

S isch an irgendeme Sundig der Winter gsi, no nit so lang her, aber wänn, des kann i bim beschte Wille nimmi sage. Säl isch au wurscht, wil soni Sundig gits manchi. Naß, kalt, windig isch s gsi. De Morge hämmer mit Uffrüme und Rumkruschtle rumgreägt, aber am Nommidag hämmer gmeint, dass mer emol üssm Loch rüs meähn.

Also hämmer uns in d Outdoorschale gworfe. De Schönberg isch s Ziil gsi.

Normalerwiis isch des kei alpine Högschtleischtung, aber s isch granatemäßig matschig gsi. Mir sin rum un num grutscht un hän am End üsgsääne wiäe d Sai. D Wirtslit vum Schönberger Hof hän vorgsorgt fiär so Gäscht wiäe uns. S het a Biirschde un e Kratzer gä, mit denne mer diäe grebschte Dreckschiibel vu de Schöeh het kenne abbutze. Au wämmer nit viile Kilomenter glaufe sin, simmer doch bätschnaß gschwitzt gsi un hän uns s Stickli Köache verdiänt.

Nab zöes hämmer e andere Weg gnumme, aber s isch au nit besser gsi. Ei einzigs Gschlittr de Wald nab. Jo, un de Himmel un d Landschaft: grau in grau, mer kennt au sage „50 shades of grey“, wenn’s langt.
Jetz stehn d Wanderschöeh dreckig in de Garage und wämmer vil Glick hän, verwitschte mer noch de letschte Schnee zum si süfer mache. Sunscht möeß de Dreck halt de Summer iber noch un noch abkaie.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Tatort z Friburg

S het jo schu gnöeg driber z läse gäh, iber de Friburger Tatort, bis er no endlig im Fernseh kumme isch. Jetz wäre alli denke: „Diä kunnt dehär wiä d alt Fasnet.“ S hän jo alli schu ihr Sempf dezöe gä, s „Who is who“ vu Friburg in de Zittig vum Mittwuch. Mich het d BZ nit noch minere Meinung gfrogt, ich sag si ännewäg. Wers wisse will, kann wider lääse.

Alles was Friburg so z biäete het, isch uffgfahre wore: diiri Wohnunge im Vauban, de Hüsbesitzer, wu d Mieter mit nit ganz legale Mittel rüsbugsirt, Gymnasiaschde, wu sich üs lütter Langewil fascht umbringe un de Vorzeigebehinderte bi de Kripo derf natirlig au nit fähle. Ich find, dass si bim Vauban e weng meh hätte ufftrage kenne. So hät mer e Szene uffm Spilplatz zeige kenne, wu de Finn un d Luna sich d Kepf iischlage un sich de allein erziehend Vadder vum Kerli und d Möeder vum Maidli deswäge necher kumme. Denn diä Möeder vu de Luna het sich des mit ihrem Mann, wu schu e weng elder isch, au andersch vorgschtellt. Der brücht nämlig viil Röeh. Des isch au de Grund, wurum si fascht de ganze Tag uffm Spilplatz rumhockt. Un fir die zwei (de allein erziehend Vadder un diä jung Möeder mitm alte Mann) hät mer au no irgend ei Verbindung zum Mordfall finde kenne. Dass di zwei wäge de Konflikte zwische de Kinder bi de gliiche Psychologin sin (zwecks Mediation), wiä diä Gymnasdiaschdin, wu so gäärn d Luft ahaltet, zum Beischpil.

Aber jetz bin i abgschweift.

Eigentlig hab i no ebbis zum Tatort sage welle. Bi dere Gschicht kammer au emol wieder sage: Mit Gwalt lupft mr e Geiß hinterum. Ich mein nämlich, sie isch e weng arg konschtruiert gsi. Aber des isch mer vum Tatort jo gwehnt. Des mit de Sproch isch denäbe gsi. Erschdens schwätzt in Friburg fascht keiner Dialekt un wänn, deno richtig. Aber diä häns nit druff gha. Dialekt isch nit nur, dass mer anstatt st schd sait un bi de Verbe eifach s n weglosst. Do ghärt schu no eweng meh dezöe.
Trotzdem dät ich mich freije, wänn s mit em Friburger Tatort wider goh dät. Si kenne mich jo als Sprochcoach astelle. Zit hab i gnöeg.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

 

D Burschd deheim – de Kerli

Au wenn i jetz in Rente bin, fraij i mi immer noch uffs Wucheend.

Am Fridig gang i gäärn uff de Münschtermerkt. Am Samschdig kannsch nit higoh. Wenn de Bech hesch, grootsch in a Strudel vu beigefarbig aazoogene Tourischde, wu bled vor der herdappe un immer mol widder plezlig vor eme Gmeässtand sto bliibe. We wänn mer Herdepfel als Souvenir mitbringe dät! Aber des nur eso.

Wu i vollbepackt heimkumme bin, hab i denkt: „So, jetz erschd üspacke un deno eweng naalige bevor dr in allere Röeh e scheens gsunds Obendesse machsch.“ Aber wu i im Iigang diä higworfene Schöeh in Greßi 44 vu minem Sohn gsähne hab, isch mer gli klar gsi, dass des nix wird.

Im Wohnzimmer isch er deno uffm Sofa glääge, Smartphone, Notebook, fimf Fernbedienunge, zwei Kopfherer und e faschd leergfressene Müeslihafe um sich rum liige. Erscht het er mi nit ghärt, will r de dritte Kopfheerer uff gha het.

So arg hets en au nit interessirt, dass i do bin. Mich aber häts schu interessiert, wurum er do isch. Nit dass es mi nit freijt, wenn d Kinder heimkumme, aber aaröefe hät r jo mol kenne. De Grund hab i deno speter doch noch erfahre: Sini Parkoursgruppe – Parkours isch a Sportart, wu si de glatte Wänd nuff gehn un vu Hüs zu Hüs hopse – trifft sich binnere „Location“, wu d negscht Wuch abgrisse wäre soll. Ä wiäschte Bürokomplex üs de sibziger Johr. S isch wirklig nit schad drum, nur wägm Parcours halt schu. Wägedem hän si sich emol gschwind ibers Internet verabredet, zum Abschiedsträning sozöesage.

Diä glatte Wänd nuff go hät i au kenne, wu i s Wohnzimmer gsähne hab. Mi Sohn schaffts innerhalb vu kirzerschter Zit e wohnlichs Zimmer in e Saustall z verwandle. Des kennschtsch deno als Drehort firs Unterschichtefernseh nemme, wenns ums Messisymdrom goht. Eigentlig sott mer in sonere Situation erschd emol richtig durchschnüüfe. Sell isch aber gar nit so eifach, wänns noch Wesch michtelet, wu mit zwenig Wäschbulver gwäscht wore isch oder villicht au ganz ohni. Mit minem diplomatische Muetterinschtinkt un ere gwisse Autorität hab i de Kerli ins Bad gschaicht un in der Zwischezitt üüsgliftet und sini Kleider in d Weschmaschin gsteckt mit ere Extraportion Weichspeäler „aprilfrisch“.

Zum Obendesse isch er nit blibe, wu er ghärt het, wasses git. Zviel Gmeäs, kei Fleisch, dodefir Fisch. Au göet. Am negschte Morge hämmer als Widergöedmachung e paar Speckeier in d Pfanne ghaue. No het r gstärkt wider zruck in d WG kenne un sich sinem Studium widme.

Was r so stüdiert – des isch e eiges Kapitel. E andermol villicht meh vu miine Burschd.

„Adjee mitenand“
sait s Rénate

Diesen Beitrag hören? Klick hier.