E schwere Gang, Badanzug kaufe – 1. Teil

D #Freibadsaison het agfange un ich hab bim Üsmischte feschtgstellt, dass miner Badanzug sich ufleest. S het breselt, wu ich dra zooge hab, s isch nit meh z mache gsi.

Ich hab mer im Winter im Hallebad schu denkt, dass er so labberig isch, er isch quasi um mich rum gschwumme. Also elai vum Chlorwasser kann des nit kumme. Ich hab jo de Swimming-Pool in de Cevenne im Verdacht, wu mer im letschte Spotsummer gsi sin. Frankrich – In de Cevenne. Am freje Morge hab ich de Patron als gsähne, wiä er alles megliche ins Wasser gschittet het. E Sprutz vu dämm un e Schepfer vu sällem, eifach eso üsem Handglenk rüs, ohni ebbis abzmesse. Ich hab en emol gfrogt, was des denn so alles isch, was s Wasser so scheen klar un süver macht. „Produits“ isch alles gsi, was er dezöe gsait het. Do wär ich jetz nit druf kumme.

Im Hallebad hab ich noch e andere Badanzug debi gha un deswäge de breslig wider vergesse. Der ander isch aber e arg wiäschte gsi. Schwarz mit brüne Blöeme un uf de Sitte e Raffung. D Verkäuferi het mich dertemol druf higwise, dass des e flache Büch macht. Des weiß ich noch ganz gnau, wil ich mer dert denkt hab, des sait grad diä Richtig. Selber het s ere de Büch iber e riesegroße, gschmacklose Girtelschnalle üs de Hose nüs druckt un mer het grad gmeint, si het do noch e Graddel druf, so ungeniert wiä si de Ranze rüsgstreckt het.

Weller Daifel mich aber gritte het, dass ich der grüslig Badanzug gkauft hab, weiß ich bis hit nit. Ich weiß nur, dass er in de Lumpesack kunnt, sobal ich e neje hab.

Jetz gang ich los, aber nur in ei oder zwei Gschäfter, meh halt ich nit üs.

Des nur kurz. Vu minene Iikaufserlebnisse, mit oder ohni Erfolg, verzell  ich e ander Mol.

Adjée mitenand

saits Rénate

mer kann au eifach zöehorche, d Datei isch do unte

Veröffentlicht unter Ikaufe goh, Säll un des | Verschlagwortet mit | Kommentar hinterlassen

Familie Saubermann – 1. Teil

Familie Saubermann – 1. Teil

S git jo Lit, zöe denne kannsch hi kumme, wänn der wit, s isch immer alles #piccobello. Do stoht kei Weschkorb un kei Begelbrett rum, s liige keini dreckige Schöeh im Gang un au sunscht fahrt nit, aber au gar nit rum. Hegschtens e paar Zitunge un Heftli mit asprechende Titelblätter sin uf eme staubfreie Beistelltischli dekorativ gfächeret higlait.img_6846-01

Diä Lit sin schints eso ordentlig un diszipliniert, dass si alles immer gli wider do hi rüme, wus hi ghärt. Des kenne diä nit, kei Luscht z ha, ebbis ufzrüme, des mache diä ganz selbstverständlig, wil des sich eso ghärt.

Sonigi Lit gits vor allem au in de Fernsehkrimis. Wänn d Polizei am freije Morge an de Diire schellt um e Mord ufzkläre,  macht e tip top frisierti Frau uf, het e schicks Kleid un Pumps aa. Si het kei verlägene Hinterkopf mit e Hüffe Zwifelstrick drin, kei labbrigs T-Shirt iber de bequäme Leggins aa. So laufe in de Krimis nur d Assis rum, wu de ganze Daag Unterschichtefernseh löege. Aber diä andere Lit in de Krimis sin höflig un leen Polizischte in e Hüs, wu mer als in #Schöner Wohnen siiht. Des isch jetz aber e Schlenker zöe de Fernsehkrimis gsi. Zruck zöe de Saubermänner.

Also diä #FamilieSaubermann – so nenn ich si heimlich fir mich – diä mache mir fascht Angscht, aber s gits si wirklig. Mir sin jo au keini Drecksäu. Aber s kunnt halt schu emol vor, dass de Sauerrahm „Flauschi“ het un d Banane brüni Flecke kriäge. Aber bi de Familie Saubermann lit niä e fülige Epfel in de Obschtschale, immer isch alles frisch un knackig. Esse diä des au emol, jo un wänn? Villicht nämme si au eifach Vitamintablette un werfe s Obscht wäg, wenn s nimmi scheen üssiht.img_6842-01

Diä Saubermänner trickne au immer d Dusche ab, dass es keini Wasserflecke git. Do glänzt s im Bad immer wiä imme Viersternehotel. Nit eso bi uns. Mir sin nit d Familie Saubermann, eweng Sauberfrau villicht.

Mir sin ender spontani Süfermacher. Hit emorge zum Beispil, sin mer d verkalkte Fuege un Armature in de Dusche ufgfalle. Des passiert immer, wänn ich mer d Bei rasiere möeß un säll kann ich halt nur, wänn ich d Brille ufhab un deno siehn ich au de Dreck besser. Also hab ich Essigreiniger un e alts  Zahnbirschtli gholt un bin nooch em Rasiere ans Werk gange. Wu ich fertig gsi bin un d Dusche trucke g‘ribe hab, het si fascht wie neij üsgsähne. So sihts bi de Familie Saubermann jeder Daag üs.

Aber wu s Badradio d Ührzit agsait het, isch mer pletzlig  wider igfalle, dass ich jo e Zahnarzttermin gha hab. Also Zähn putze un deno ab in d Wihri mit em Auto, wil fir d Öffentligi het d Zit nimmi glangt.

Un so hab ich mer ganz schnell d Zähn putzt, schnell isch grindlig un grindlig isch süfer hab ich mer denkt. Un wun ich so gschrubbt hab wiä e Bleedi het sich so e komische, eweng süüre Gschmack im Mund üsbreitet. Isch s emend diä neij Zahnbaschta fir empfindlige Zahnschmelz?

Nai, e dü Zit! Ich habs Fuegebirschtli gnumme! Bäh, hets mich g‘ekelt. Ich hab gspeit un gspiält. D Zit isch mer deno glich gsi.

Sähne ner: Des dät inere Familie Saubermann halt nit passiere, wil diä rüme alles immer gli uf.

Vor kurzem bin ich bi sonere Familie Saubermann iiglade gsi. S isch nit alles eso süfer un appetilig, wiä s de Aaschin het . . . säll kennener mer glaube.

Adjee mitenand
saits Rénate

Veröffentlicht unter d Litt um eim rum, Säll un des | Kommentar hinterlassen

Tödlichi Gfohr im Frejohr

S duftet wider iberall nooch #Bärlauch, manchi sage au, s stinkt.

Mir sammle schu lang des Greänziig im Frejohr un mache Bärlauchbutter oder Peschto drüs oder streje eifach e baar Streife uf s Salatschissili. Sitter e baar Johr wird immer wider gwarnt vor de tödliche Verwechslung mit de Maigleckli. Des isch natirlig tragisch, wänn der diä zwei Pflanze nit üsenander halte kannsch. Aber wenn de ganze Waldbode ei einzige Bärlauchdeppig isch, un d Luft voll mit dem einzigartige Ziwele-Knoblig-Gmisch isch, wurum sott jetz do e Maigleckli dezwische si?

Des isch diä groß Froog bim Obendesse neijlig gsi. D Burschd sin deheim gsi un ich hab Käsknepfli (Knepfli, keini  Spätzle!) mit Salat gmacht. Do wickle si als, un des Esse derf ich mache, ohni dass mer mi Mann niischwätzt. Aber eifach nur esse un zfride sii? Na nai, nit bi uns!

Wu s Maidli zöem dritte Mol Käsknepfli gschepft het, het si Bröeder mol wider gmeint, eweng  stupfe z miäeße: „Schwesterlein, denk an deinen BMI, sonst wirst du noch eine Pfludde.“ (S einzig, was unsri Kinder uf alemannisch kenne, sin e baar Schimpfwerder.)  Ich hab als au schu emol denkt:  S Maidli isch so e Griftli gsi, wu s uf d Welt kumme isch, knappi sechs Pfund hets gwoge, un s isch au lang e rings Kind gsi. Un jetz ischs halt e richtigi Frau.

S het em zruck gäh: „Besser man erkennt an der Figur, welchen Geschlechts man ist – (manchmol schwätzt s schu eweng gschwulle deher)  –  als so ein schwindsüchtiger Hungerhaken zu sein wie deine letzte Flamme. Mama, gibt es hierfür nicht einen fiesen Ausdruck in deinem Dialekt?“ Mer sott jo nit schlecht iber d Partner vu de Kinder schwätze, aber wil d Beziehung jo schu rum gsi isch, hab ich minem Dechterli mit Stiigele, gmolkini Geiß, Rebstecke un Scherbe üsgholfe. Ich möeß em Dechterli aber au Rächt gäh, so e dirrs Wiib un immer schlapp un halber krank. Si isch als am Tisch ghockt, krummbucklig, ihri eckige Schultere hän üsem lumpige T-Shirt rüsglöegt un mit ihre knochige Hände – so groß wiä Klodeckel  – het si e Tasse Tee umklammeret. Si het fascht nur Tee trunke, wil si jo immer eweng malaise gsi isch un g’esse het si fascht nit, un wänn, isch ere es hinterher wider schlecht gsi. De Körper isch feschti Nahrung eifach nit gwehnt gsi.

Mit dere Froog, Bärlauch oder Maigleckli, simmer aber no nit durch gsi. D Stimmung isch sowieso schu am Kippe gsi un ich hab mich als Nichtbiologin au no erkläre miäße, wurum ich imstand bin Bärlauch vu Maigleckli z unterscheide. Jo, wieso ich des kann? Ich schmeck‘ s halt eifach! Minene Kinder het des nit glangt. De Kerli het vorgäh, noch e „Date“ z haa – mer wil jo nit noch Ziwile üsem Mül stinke –  un het s Salatschissili eifach stoh lo. Un s Maidli het demonschtrativ an jedem Blättli gschmeckt. Zöedem hän d Kinder noch wisse welle, wiäs denn mit de Lebensversichung isch – vu minem Mann un mir, also wänn einer vu uns beide ins Gras (oder in d Maigleckli) bißt. Do het mi Mann schnell sini Salatschissle mit minere üsdüscht.  Ich hab en bees aglöegt un minene Kinder erklärt, dass ich mi Rente kriäg un jetz au noch de Minijob hab. Ich hab also kei akuti Geldnot, dass ich de Vater um d Ecke bringe miäßt. Also wirklig! S Dessert hän alli gesse, Himbeere mit Vanilleiis. – Was mer do alles nimischle kennt . . .

Also s Maidli kann jo nit eso göet iistecke – des mit em BMI het s gwurmt. S het diä ganz Zit iiberleijt, wiäs sinem Bröeder noch emol eins üswische kennt un het en gfrogt: „Wie ist es denn so, mit lauter jungen hippen Kids zu studieren, du bist ja bald näher an dreißig als an zwanzig, und auf deinem Hinterkopf zeichnet sich eine Tonsur ab, von der ein mancher Mönch im Mittelalter nur hätte träumen können.“

Jetz sin si quitt gsi!

Am negschte Daag hab ich d Versicherungsunterlage rüsgsöecht un d Lebensversicherung ufgleest.

So het diä Striterei ebbis Göets fir sich gha.

Adjee mitenand
saits Rénate

 

 

 

 

 

Veröffentlicht unter die liäb Familie, Säll un des | Verschlagwortet mit , , | Kommentar hinterlassen

Iiladung zum Spieleobend

Horrorszenario:  mir sin zum Spieleobend iiglade – was solle mer mache? S isch jo vor e baar Johr schu emol zimlig in Modi kumme, dass au diä Erwachsene sich wider zämme hocke un Spiele spiele, alli megliche  Spiele. Ich hab denkt, dass des jetz rum isch un bin eigentlig froh gsi, dass der Kelch immer an uns vorbei gange isch.

Jetz het  s uns aber doch noch verwitscht. Wu ich s minem Mann gsait hab, het der wiä üs de Pischtol gschosse gsait, dass er schaffe möeß, debi het er noch gar nit gwißt ghet, wenn.  Mir sin uns jo nit vilmol  einig, aber wenn s um Spiele goht, simmer uns einig. Des kenne mer beidi liide wiäs Ranzeweh.

S het nix gholfe, mir hän hi miäße.

S het glickligerwis verschiedini  Statione gäh, au mit bekannte Gschicklichkeitspiel wiä Mikado, göet fir mich, ich hab e röehigi Hand, Pech fir mi Mann, de Grobmotoriker.Hau den Lukas hets halt leider nit gäh. Aber des mit de Statione isch au sunscht göet gsi, do het mer sich dezwische eweng verdrucke kenne.

Ich hab jo Angscht gha, dass mer alli amme Tisch hocke un e unglaublich komplizierts Spiel mache miän, wu ich im Läbe nit kapier, wil sich mi Hirn eifach degege wehrt, z verstoh, wurum verschidini Phantasievölker um e Phantasieland stritte. Ich bin halt eifach phantasielos, ganz un gar. Do stehn so Gnome un Wichtel uf eme Brett, un de Gnom kann nit wider wil er nit gnöeg Zoll, nämlig fimf verschide farbigi Glitzersteinli,  zahle kann. Deswäge möeß er jetz e Rundi Phantasiviecher hüete, oder so ähnlig . . .  Des hab ich mer jetz grad üsdenkt, villicht bin ich doch nit eso phantasielos.

Frejer, als Kind, hab ich schu gäärn Mensch ärger dich nicht, Mühle, Mau-Mau oder #17&4 gspilt. Un wu mini Kinder glai gsi sin, hab ich au mit ene gspielt, manchmol. Aber s isch halt kei Vergniäge gsi, wil de Kerli hets nit eso rächt interessiert un isch als eifach ufgstande un devu gloffe. Un s Maidli isch kei so göeti Verliereri gsi. Wenn s göet gange isch, isch si beleidigt gsi un het e Schnippili zooge, manchmol het ere e Niederlage aber eso z schaffe gmacht, dass sie s ganz Spiel vum Tisch gworfe het. Do hab ich d Spiele ganz obe ins Regal grüümt un au nimmi vermisst.

Also der Obend isch nit eso schlimm gsi, wiä mer denkt hän. Ich hab e paar Statione mitgmacht, mi Mann au, villicht au nit. Nooch anderthalb Stund hab ich en in de Kuchi, sinem Revier, entdeckt. Er isch nit elai gsi. S het no meh Spielemuffel gäh.

Aber so scheen, dass mer bis zum Schluß blibe sin, isch s au wider nit gsi.

Villicht kenne mer emol mit de Enkel spiele, wenn s deno sowit isch.

Adjee #mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des | 4 Kommentare

Schaffe goh – bineme Verein

img_69621.jpgS Schaffe isch schu fascht wider Routine wore. Ich wunder mich zwar immer noch, wiä mer sich in de Verwaltung durchgwurschtelt het, aber so ganz zarti Strukure hab ich schu ufbaue kenne.

Jetz isch d Vorstandsitzung aagstande un do het mich d Obersozialarbeiteri gfrogt, ob ich nit au debi si wott. Es sei jo nit schlecht, wämmer e weng s Gspiir fir d Vereinsarbet kriägt un ich bin mit minene fascht sechzig in dere Hinsicht schu e Neijling, des isch eifach eso. Do loß ich mich druf ii, um sich de Sproch vu de #Sozialarbeiter z bedieäne, hab ich mir un ihre gsait un bin hi gange.

. . . un ob ich bi däre Glägeheit nit au s Protokoll fihre kennt? So als Zaungascht isch des doch eifacher, wiä wämmer mitdiskutiert. Jo, au des goht, kei Problem.

Un so bin ich mit Block un Blei inere Rundi voller Engagierer und IIbringer ghockt. Symphatischi Lit, kei Frog, aber eweng verplant, wiä sich im Lauf vu de Sitzung rüsgstellt het.

D Sitzung isch innere kooperative Quartierskneipe gsi. Diä dienschthabende Quartiersbewohner sin krank gsi, also isch „Selfcatering“ uf de Tagesordnung gstande. Des isch nit witerscht schlimm gsi, de Sprudel hämmer noch selber uf d Tisch gstellt kriägt. Deno isch s losgange. Z erscht hän sich d Obersozialarbeiteri un de Vorstand gegesitig beweihräucheret, un wiä scheen des doch isch, wämmer so e sinnvolli Arbet leischte kann. Wideri Tagesordnungspunkte (üser de Selbschtbedienung) het s keini gäh, wil keiner ebbis bim Vorstand gmeldet het. Also isch munteres Durchendanderdiskutiere aagsait gsi. Protokolle schriibe isch mer niä bsunders schwer gfalle, aber bi dere Sitzung bin ich wirklig ins Schlingere kumme. Soll ich des jetz ins Protokoll nämme, dass einer vu dene IIbringer noch drei Duden deheim rum stoh het un mer diä doch de Flichtling zur Verfügung stelle kennt, aber welene? Wil jo nit alli unseri Schrift lääse kenne, manchi kennte si lääse, wänn si nit Analphabete wäre un s wär jo schad um diä wertvolle Biächer …

So isch es wider gange. Eini het vorgschlage, dass si e Strickkurs gäh kennt, do het diä negscht gsait, dass si noch e ganze Hüffe Wulle deheim het. Ob des denn alles au 100 % Schofwulle isch, isch s retour kumme.

Des alles ufzschribe isch mer z bled gsi. Zöe allem aani hän si sich au alli mit Vornamme agschwätzt un ich hab mer natrirlig nit alli Noochnämme merke kenne. Drei Doppelnämme sin debi gsi, des isch alles gsi, was ich mer gmerkt hab. Deswäge hab ich s eso formuliert:

Von den Vorstandsmitgliedern wurden vielfältige, individuelle Vorschläge zur weiteren Integration der Geflüchteten gemacht. Die Realisierung obliegt den jeweiligen Personen. Auf Unterstützung weiterer #Vorstandsmitglieder kann gezählt werden. – Baschta. Des hab i natirlich nit ins Protokoll gschriebe.

Am Schluss hets noch e Gläsli Wii gäh un ich hab e paar Vorstandsmitglieder kenne gleert. Aber d Noochnäme halt wider nit un nit nur eimol bin ich gfrogt wore, ob ich franzesischi Wurzle hät, wäge minem Namme „René“. Ich hab eifach gsait, dass des wirklig eso isch, dass mi Urgroßmuetter üsem Elsiß gsi isch. Deno isch des au emol geklärt gsi. Mi Urgroßmuetter isch vu Keppebach gsi. S wird schu kei Ahneforscher debi gsi si, wu zöefällig mit mir verwandt isch.

Adjee mitenand
saits Rénate

do kenne ner s au aheere:

Veröffentlicht unter Säll un des | Kommentar hinterlassen

Kurz furt ins Montafon – 2. Teil

Ski fahre isch au uf em Programm gstande. Unseri Üsrüschtung isch nit s Neijschte vum Neije,  aber si het schu Euro koschtet – immerhin. Mi Mann siiht mer im schicke türkisfarbige Einteiler uf de Pischte, jawoll des het s nooch 2001 noch gäh. Er het en eigentlig nit welle, aber dertemol sin schu alli Männer mit schwarze Hose un rote Anneräk rum gfahre. Säl hät er au gäärn gha, aber ich hab des nit welle,  wil ich en sunscht nimmi erkennt hät. Deswäge hab ich en iiberredet der türkisfarbige Overall z kaufe. Der isch au zimlig runtergsetzt gsi – des het en letschendlig iiberzeugt. Ich selber bin im kleine Schwarze unterwägs gsi, wil schwarz halt eifach eweng streckt, aber zweiteilig. Ich hab mi  Overall üs de achziger Johr eifach nimmi welle, wil mer uf em Klo immer d Ärmel uf de naße, dreckige  Bode ghängt sin un üserdem hab  ich mich so abgschniärt gfühlt, wie d Biene Maja.

S Wetter hät  nit besser sii kenne, villicht ei zwei Grad kelter. Ich bin schu nooch der erschte zwei Abfahrte bätschnaß gschwitzt gsi un so ganz in schwarz mit em bassende schwarze Helm, des het villicht brägelt.

Um d Mittagszit hämmer diä üsgfalle Idee gha, doch e Paus i z leege.  Durscht un Hunger hän uns in d Gaschtronomie vu de Mittelstation triebe. D Bedienung isch flott gsi un d Müsik au, wämmer si gäärn heert. „Scheiß Melodie“, wirklig so het e Liäd gheiße, wu üs de Lautsprecher kumme isch un ich hab denkt, „des isch villicht wohr“.

Satt un gnervt vu de Zwangsbeschallung simmer zöe de Gondel um noch emol ganz nuf z fahre. „Heijeijei, diä Ski wäre jedes Johr schwerer, ich möeß ebbis fir d Ärm mache, schwimme langt schints nit“, hab ich mer denkt. Wu mer dinne in de Gondel ghockt sin, sait de Wandervogel in d Rundi: „S Rénate het jo Rennski un was fir langi“. Ich hab nüß glöegt in d Skihalterung vu de Gondel un e baar langi Ski gsähne wu so ähnlig üsgsähne hän wiä mini, aber halt nit ganz glich un deswäge hab ich s au gli gschnallt, dass ich diä falsche rufgschlaipft hab – kei Wunder. Also bin ich gli wider üs de Gondel rüsgsprunge, so göet un so schnell wiä des mit Skischöeh halt goht un hab diä lange Latte mit de Stecke, wu fascht eso lang gsi sin wiä ich üs de Halterung rüszerrt un wider zruck broocht un eifach irgendwu in d Skiständer zruck gstellt. Ich hab jo nit gwißt, wu mini sin, wiä soll ich deno wisse, wu diä andere gstande sin? Mini Kropfigelski hab ich deno gfunde, si sin rabkait, wil d Skiständer noch üs dere Zit gsi sin, wu alli mindeschtens 1,70 Meter langi Latte gha hän. Do fliäge 1,50 Meter langi böechstäblich durchs Raschter.

kurz-furt-9

 

 

Aber scheen isch s gsi.

 

Nur eimol bin ich hikait. Ich bin glääge wiä e Maikäfer uf em Buckel un fascht nimmi hochkumme, des schiss Kriz. Irgendwiä hab ich s doch noch gschafft. An sällem Tag hab ich mer Talbfahrt aber gspart un bin mit de Gondel nab gfahre un unte noch in d Skibar, wu erfreulicherwiis kei so Pischtegaudimüsik gloffe isch. S goht doch au andersch.

Un was mer im Montafon noch ufgfalle isch, s hän alli Dialekt gschwätzt, ganz selbstverständlig. Selbstverständligkeit isch glaub ich des, was uns fählt.

 

Adjee mitenand
saits Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des | Verschlagwortet mit , , | Kommentar hinterlassen

Kurz furt ins Montafon – 1. Teil

Mir sin ganz spontan ins Montafon gfahre. Des isch eso kumme. Bekannti vu uns, d Wandervegel,  hän sich mol wider gmeldet un gfrogt, ob mir nit e baar Tag mit in de Schnee fahre wotte, si hebe noch zwei Better frei, wil dene ihri Kinder, wu au schu studiere, doch nit mitkumme hän welle oder kenne. Un so hämmer unser alte Golf mit allem, was mer im Keller so an Winterüsrüschtung gfunde hän, vollglade un sin zwei Tag speter noochkumme. Unseri Bekannti hän zwar gsait, dass fir s Esse und Trinke gsorgt isch, aber mir hän ännewäg noch e Kischte mit e baar Sache ipackt, wil s halt eweng Hungerlider sin un mir nit. Zwischem Parkplatz un de Jagdhitte isch e dreiviertel Stund Föeßmarsch glääge. Also hämmer unser ganze Klumbatsch mit em Schlitte de Berg nuf zooge. Obe simmer mit eme kiähle Bier empfange wore. Des isch göet gsi, bi dem Flüssigkeitsverluscht vum Ufstiig grad s Richtig. Mir häns uns deno im Kinderzimmer vu dere Maisäß bequäm gmacht, so göet s halt gange  isch. Also e Zimmer isch s eigentlig keins gsi, ender e Raum mit eme Doppelstockbett drin un Hooke an de Wand, wil fir e Schrank isch kei Platz meh gsi. Wer obe un wer unte schlooft isch gar kei Frog gsi, wil ich s jo so im Kriz hab un mi Mann nit. D Stube isch aber gmiätlig gsi, do simmer au viil ghockt un manchmol au uf em polschterte Bänkli glääge.

D Landschaft isch einzigartig scheen gsi un mir sin gli am erschte Obend esse gange in e bewirteti Hitte, grad e baar Meter vu unserer Maisäß entfernt.  Fir de Ruckwäg het mer kei Taschelampe brücht un au kei Handyliächt, wil de Mond gschiine het.

nachthimmel

kurz-furt-19

 

 

 

 

 

 

 

Rächtschaffe miäd un mit eme volle Büch sin mer in unser Kämmerli. Mit de Gschmeidigkeit vunere agschossene Raubkatz isch mi Mann ins obere Bett grobelt. In de Nacht hab ich jedes Mol denkt, dass e Lawine abgoht, wenn er sich umdrillt het.

 

Am negschte Tag isch e Wanderung zöenere Hitte mit ere scheene, lange Schlitteabfahrt uf em Programm gstande.  Diä scheen Abfahrt het mer sich aber erscht emol verdiäne miäße. S isch also wider Grenzerfahrung agsait gsi. Drei mol hinterenander imme Abstand vu ungfähr nere halbe Stund, isch s  Zil mit einehalb  Stunde üssgschribe gsi. Ich hab des nit luschtig gfunde, un hab bal glaubt, dass gli einer vu de versteckte Kamera üs em Wald ghopst kunnt. S isch keiner kumme un keiner het uns mitgnumme, mir sind aber irgenwänn obe aakumme. In dere Hitte hets nur eso gwimmelt vor kraftstrotzende Bergfexe mit wettergegerbte Gsichter, durchtrainierte, gstählte Bergfexkörper, Männli un Wibli,  sonige halt, wu mit de Arschbacke Nüss knacke kenne.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

Mir sin froh gsi, dass mer noch e Plätzli gfunde  hän. Leider sin am Nebetisch mini Spezialfreunde ghockt: lütter lütti Schwobe, mittleren Alters, männlichen Geschlechts, un hän palaveret, dass der s eige Wort küm verstande hesch. De Oberpalverer het jedes Mol, wänner wider e dumme Spruch losgloh het, sälber glacht: „hä, hä, hä“, dass au alli kapiert hän, dass er e Witz gmacht het un dodebi  zwei Reihe (obe un unte) goldegäli Jacketkrone zeigt. Mini Freunde sin bal gange, wil si schu ordentlig einer im Käner gha hän.

Nab zöes, d Schlitteabfahrt isch schu e Erlebnis gsi. D Bobschlitte vu de Kinder hän uns noch traijt – mer sotts nit meine. Nur s IIstige  un vor allem s Üsstige isch nit ganz eso eifach gsi, so ähnlig wiä üs de Sitzsäck (des hab ich schu emol bschriibe im Beitrag „StadtLesen“ in Ändinge ), aber s isch gloffe  wiä gschmiert, do hesch villicht e Karacho drufkriägt. Eimol hät mi Mann beinah e baar Touregänger umgnietet, wu sich kei Milimeter nach rechts un links bewegt hän. Entweder sin si grad debi gsi eimerwis Endorphine üs z schitte oder si sin schu in de haluzinogene Phase gsi.

Also mir hän beides gha: Haluzinogene Phase uf em Ufstiig un eimerwis Endorphine un Adrenalin üsschitte uf de Abfahrt.

Adjee mitenand
saits Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, unterwägs | Verschlagwortet mit , , , | Kommentar hinterlassen

E weng schaffe goh – soll i oder nit?(4)

Endlig hän si mer Bscheid gäh wäge de Arbet. S het sich e weng rüszegeret, wil dert viili krank gsi sin un si bal nimmi rum kumme sin. Zur Zit sin viili krank, säll isch wohr. Mi Mann het au de Räxer un isch deheim. Er lit aber leider nit im Bett, wu Kranki highäre, sondern im Wohnzimmer uf em Sofa un ärgeret sich ibers Fernsehprogramm. Des isch bigott nit scheen, s Fernsehprogramm nit un e kranke unzfridene Mann deheim au nit.

Jetz aber wider zum Schaffe. Si hän mer mitteilt, dass si sich freje däte, wänn ich bal zum Team ghäre dät. Ich hab sofort zöegsait un abotte, dass ich gli am negschte Tag kumme kennt. Mi Mann wird au ohni mich gsund, hoffentlig bal.

Un am letschte Dunschtig  isch also schu mi erschte offizielle Arbeitstag gsi un ich hab eweng ebbis zum Iistand mitbringe welle. Selbstverständlig hab ich mich erkundigt, wiäviel Vegetarierer un Veganer dasses git un ob ebber mit e Gläsli Sekt trinke dät. Un natirlig hab ich au wäge Lebensmittelunverträglichkeite nochgfrogt. Ich will jo nit, dass einer wäge ne paar Erdnissli üs de Latsche kippt. Erstaunligerwis hets nur zwei Vegetarier gäh un kei einzige Veganer. Do bin ich aber froh gsi!

Ich hab mich fir Knabberzigs un klassischi Canapés entschide, mit Lachscreme, Schwarzwälder Schinkewirfili (sunscht het mer bim erschte Bisse immer gli diä ganz Schibe im Mund und mer möes de Rescht vum Brot ohni Belag esse), Obatzda un Eiersalat. Lütter so Sache, wu göet uf em Brot hebe.

Diä vier Flasche Sekt hän bi knapp zeh Lit grad so glangt. E paar Kolleginne hän sich zöe dem Aalaß sogar eweng rüsbutzt, so hets de Aaschiin gha. Oder si häns halt versöecht. Vier Fraue hän Röck iber de Hose aagha. Des het mer jetz schints. Also entweder hab ich Luscht dezöe, e Rock azzeäge, grad im Summer, des isch luftiger oder s isch mer noch ere Hose. Aber dass ich mich nit entscheide kann un deswäge beides iberenander aazäeg, des isch mer jetz no niä passiärt. Abgsähne dodevu siehts au bschisse üs un küm e Frau kann sich s vu de Figür her leischte. Des isch jetz mi Meinung. Andere schints z gfalle.

Aber s isch e scheene Aafang gsi. S isch alles g’esse wore. D Vegetarier hab ich aber nit üsmache kenne. S git jo au Flexitarier.

Am Schluss hän si mer noch s „Dü“ abotte. Des isch mer eigentlig wurscht, „dü“ oder „Sie“, Hauptsach mer goht reschpektvoll mitenander um.

Nur mit minem Vorname hän si e kleins Problem gha. Ob si René zöe mir sage derfe. Si hän gheert, wiä ich mit eme Flichtling franzesisch gschwätzt hab. S het sich zimlig franzesisch agheert. Un deno hän si denkt, René dät doch au zöe mer passe. Ich hab gsait, dass des schu räächt isch, aber eigentlig hab ich gli an der Lade in Friburg denkt, wu schu sit ewige Zitte mit em Slogan „René, Mode für großartige Frauen“ wirbt. Also fir alli wu der Lade nit kenne: dert gits Walküregwänder, salopp üsdruckt. Egal, ich hab s gschluckt. Zweimol diä Wuch bin ich jetz halt d „René“ un nit s Rénate, de Accent eimol vorne und eimol hinte.

Un bi de negschte Glegeheit frog ich d Mama, wurum si mich nit Solveig, Dörte oder Frauke gnennt het.

Mer kann au diä ganz Schtory lääse: E weng schaffe goh – üs Langewil (1)E weng schaffe goh – löege mer mol (2)E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Adjee mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter die liäb Familie, Säll un des, Schaffe | Verschlagwortet mit | Kommentar hinterlassen

E weng schaffe goh – Entscheidungsphase (3)

Nooch em erschte Mol Probeschaffe (zweimol hämmer üsgmacht) bin ich gli in de negscht Elektronikmarkt, obwohl ich diä Läde gar nit liide kann, un hab mer e kabellosi Taschtatur un Müs kauft. Beides ergonomisch gformt.

Mit de Müs un de Taschtatur in de Handtasche bin ich also zum zweite Probeschaffe gange. Erscht hän si e weng komisch glöegt, wu ich mi Müs un d Taschtatur üspackt hab. Aber ich hab ene erklärt, dass ich des ergonomisch Zigs brüch, wägem Rheuma, wu mer im Alter het. Des hän si verstande. Also Rheuma hab ich keins, aber s kennt jo sii.

Wu ich alles aagschlosse gha hab, hab ich mer mol d Aktelage uf em Computer aaglöegt. S glich Kuddelmuddel wiä in de Papierordner. Ich hab kei System erkenne kenne. S het halt eifach keins gäh. Jeder hets andersch gmacht. Oh je, hab ich denkt. Do gits e Hüffe ufzrüme.

Nooch zwei Stunde Dateie hin un herschiäbe, bin i ganz kompfüs wore. Ich hab e Paus brücht un d Kaffeemaschine gsöecht. S het eini gäh, nit grad de letschte Schrei, aber s het s döe.

Ich hab höflig gfrogt, ob ebber ander au e Tasse will un gli gsait, dass ich s Kaffeekoche fir alli nit zöe minene Ufgabe zelle wott. Des wär nit netig gsi, wil fascht alli Tee trinke. S Alnatura-Sortiment eimol ruf un rab: Momente der Entspannung, Sonnenschein-Tee, Frauenzauber-Tee. Was es alle git!

Nooch em Kaffee isch s wider gange. De E-Mail-Verkehr hab ich eweng ufgrümt kriägt, eifach e baar Ordner aaglait un d Poscht niigschobe, so wiä s mich richtig dunkt het. Deno het s glangt un ich bin gange.

Si wänn mer noch vor em Wucheend Bscheid gää, ob si meine, dass des mit uns basse kennt. Si hän mich gar nit gfrogt, ob ich au villicht Bscheid gäh wott, ob s mir basse dät.

Dodriber hab ich noochdenke miäße un bin mol wider spaziere gange un de Photoapparat hab ich jo in letschter Zit fascht immer debi.

Diese Diashow benötigt JavaScript.

 

 

Wiä s dezöe kumme isch, dass ich wider eweng schaffe goh wott, säll kenne ner im erschte un zweite Teil noochläse. E weng schaffe goh – üs Langewil (1) E weng schaffe goh – löege mer mol (2)

Adjee mitenand
sait s Rénate

Veröffentlicht unter Säll un des, Schaffe | Kommentar hinterlassen

Ökologisch korrekt unterwägs

Als richtigi Friburger isch mer bi jedem Wetter mit em Fahrrad unterwägs. Aber bi Iis un Schnee derf mer sich au emol e Regiokarte hole. Des hän mir au gmacht un sin am Sunntig wiä vili, vili anderi mit em Zug in de Schwarzwald gfahre.

E gmischts Völkli isch im Zug ghockt. Vor uns, also vor minem Mann un hinter mir, je nochdem wierum, dass mers siht, isch e elteri Frau ghockt, wu Bekannti troffe het, däne si vil z verzelle gha het. Ich bin mer zimlig sicher, dass es e pensionierti Lehreri gsi isch, wil si lüt un ditlig gschwätzt het. Des isch si vu der Schöel wahrschins eso gwehnt, „akzentuiert und deutlich zu reden, um auch die Schüler in der letzten Reihe zu erreichen“.

_dsc6706-01

Mir sin halt quasi in de zweite Reihe ghockt un hän so vil iber ihr Läbe erfahre. Dasses, dert wu si wohnt, e göete Metzger git un de bescht Beck vu de Stadt au e Filiale ganz in de Nechi het. Un dass de arm Nochber, s isch so e liäbe Mann gsi, friäh het miäße sterbe, des het si au verzellt. An was, dass er gstorbe isch, säll weiß ich jetz aber nimmi.

Do isch schins d Konversation grad bineme ander Päärli interessant wore, wu vor mir, also hinter minem Mann ghockt isch, wämmer vor als Richtung zum Hölletal aasiht, vu dem üs gsähne, wu in Fahrtrichtung hockt. Eigentlig hab ich dert au inhaltlich nit so ganz richtig ufbasst, vilmeh ufbasse kenne, wil diä beidi so gnäslet hän un ich mer denkt hab, isch des nit unagnehm, immer durch d Nase z schwätze? Z lüt sin si deswäge au gsi, wil mer sait jo, dass wenn s d Lit mit de Atemwäg hän, si deno au schlechter heere un deswäge lüter schwätze. Also des Nasalbäärli hets gschafft, sich vum Friburger Bahnhof bis kurz vor Hinterzarte ibers aktuelle Aldiproschpekt üs de Sunntigszittung z unterhalte. Ich hab am Morge feschtstelle miäße, dass es bi de Reiseangebote e ganzi Sitte nur mit Musicalreise gäh het, un ich hab mer denkt, üs was mer doch alles e Musical mache kann? Mit Musicals hab ich s jo nit so – löege im Beitrag, Nai, bittscheen keini Musicals , wännr wänn. Iber s Reiseangebot hän si aber nit gschwätzt. Esse un Trinke un Unterwesch sin d vorrangig Thema gsi.

Ich bin froh gsi, dass ab Hinterzarte keiner meh ebbis verzellt het un e relativi Röeh iigkehrt isch. Deno hesch wider de dumpfe Rhythmus üseme Ohrhörer besser gheert. Ich hab de Iidruck gha, dass es immer d glich Müsik gsi isch vu Friburg bis an de Titisee. S möeß wohl extra Müsik gäh fir Lit, wu nit so aaspruchsvoll sin un immer s glich heere wänn, Hauptsach, s isch lüt un de Beat stimmt.

_dsc6710-01_dsc6709-01

D Röeh im Schwarzwald isch herrlig gsi. Ich hab diä unufgret Schwarz-Wiß-Landschaft gnosse, umrahmt vu de Fellzottle vu de Kapütz.

schwarz-weis-wald-1schwarz-weis-wald-2schwarz-weis-wald-3

 

De Ruckwäg mit em Zug isch au nit besser gsi. . ., aber was willsch mache.

Do, noch e kleini Koschtprob üs nere Handyunterhaltung vun eme junge Mann: Erst waren wir Stadt, dann Shisha-Bar, dann China-Restaurant, dann Titisee. War voll witzig, See total mit Eis und so, Fabian hat mir Schnee in Jacke  . . . .

Do isch mer spontan e Spruch iigfalle, wu mi Vadder  immer gsait het: Wänn Bleedheit weh döe dät, miäßte manchi Lit de ganze Daag briäle.

Aber scheen ischs ännewäg gsi, im Schwarzwald un ich hab mich e weng innerlig vorbereite kenne uf s negscht Mol Probeschaffe.

_DSC6752-01.jpeg

Adjee mitenand
saits Rénate

S isch au emol scheen gsi . . .

Veröffentlicht unter d Litt um eim rum, Friburg un Umgebung, Säll un des, unterwägs | 4 Kommentare