E schwere Gang, Badanzug kaufe – 1. Teil

D #Freibadsaison het agfange un ich hab bim Üsmischte feschtgstellt, dass miner Badanzug sich ufleest. S het breselt, wu ich dra zooge hab, s isch nit meh z mache gsi.

Ich hab mer im Winter im Hallebad schu denkt, dass er so labberig isch, er isch quasi um mich rum gschwumme. Also elai vum Chlorwasser kann des nit kumme. Ich hab jo de Swimming-Pool in de Cevenne im Verdacht, wu mer im letschte Spotsummer gsi sin. Frankrich – In de Cevenne. Am freje Morge hab ich de Patron als gsähne, wiä er alles megliche ins Wasser gschittet het. E Sprutz vu dämm un e Schepfer vu sällem, eifach eso üsem Handglenk rüs, ohni ebbis abzmesse. Ich hab en emol gfrogt, was des denn so alles isch, was s Wasser so scheen klar un süver macht. „Produits“ isch alles gsi, was er dezöe gsait het. Do wär ich jetz nit druf kumme.

Im Hallebad hab ich noch e andere Badanzug debi gha un deswäge de breslig wider vergesse. Der ander isch aber e arg wiäschte gsi. Schwarz mit brüne Blöeme un uf de Sitte e Raffung. D Verkäuferi het mich dertemol druf higwise, dass des e flache Büch macht. Des weiß ich noch ganz gnau, wil ich mer dert denkt hab, des sait grad diä Richtig. Selber het s ere de Büch iber e riesegroße, gschmacklose Girtelschnalle üs de Hose nüs druckt un mer het grad gmeint, si het do noch e Graddel druf, so ungeniert wiä si de Ranze rüsgstreckt het.

Weller Daifel mich aber gritte het, dass ich der grüslig Badanzug gkauft hab, weiß ich bis hit nit. Ich weiß nur, dass er in de Lumpesack kunnt, sobal ich e neje hab.

Jetz gang ich los, aber nur in ei oder zwei Gschäfter, meh halt ich nit üs.

Des nur kurz. Vu minene Iikaufserlebnisse, mit oder ohni Erfolg, verzell  ich e ander Mol.

Adjée mitenand

saits Rénate

mer kann au eifach zöehorche, d Datei isch do unte

S goht um d Wurscht

Viili hän jo Bedüres mit de Verkäuferinne un Verkäufer, sit d Öffnungszitte bis in de spote Obend ni gehn un des au am Samschtig. Mir kunnts grad räächt. Natirlig gang ich schu am Samschtig Morge zum Iikaufe firs Wucheend. Aber manchmol fallt mer am Mittag noch emol ebbis ii un deno gang ich halt noch emol, s isch glickligerwis kei wite Wäg. Un s git au Samschtig, wu d Kassiereri mir dreimol e scheens Wucheend winscht. So wiä am letzschte Samschtig. D Kinder sin kumme un ich hab kei Lyoner kauft gha un si esse si doch immer noch so gäärn. Also bin ich e dritts mol loszottelt un hab Glick gha, dass keiner an de Wurscht aagstande isch. E junge Kerli het mich deno bediänt, wahrschins erschts Lehrjohr. Volljährig isch er uf jede Fall nit gsi. Aber ich hab kei Lyoner gsähne. Des gits doch nit! Der jung Kerli het au keini gfunde un het bal jedi Wurscht rumdrillt, wil vu hinte jo alli glich üssähne. Aber ich hab diä trürig Wohret gsähne – kei Lyoner meh, s isch jo au Samschtig Obend gsi.

Ob nit villicht noch eini hinte im Wurschtlager rumlit? Er het nochglöegt un isch mit eme ganz frische Wurschtbengel zruckkumme.

Aber wiä goht s jetz wider? Ich hab jo nit der ganz Bengel welle. E erfahrini Kollegin het gmerkt, dass er nit so räächt weiß, was er demit mache soll un het em erklärt, dass mer d Wurscht erscht emol in de Mitti durchschnide möeß. Des het er deno au gmacht, het s Messer obe aagsetzt un eifach d Klinge rabdruckt. D Kollegin het em erklärt, dass mer bim Schniide s Messer hin un her schiebt, s isch aber au nur mit Rabdrucke gange. S isch jo nur Lyoner gsi. Wänn der emol in d Fleischabteilung kunnt . . .

Also het er Rädli fir Rädli an de Maschin rabgschnitte bis noch eme Wiili hundert Gramm uf em Papier gläge sin. Jetz noch s Papier zämme lege. Wiä e Gschenk mit Dreieckli an de Sitte oder eifach zack zack, d Ende zruckklappe? Er hets irgendwiä gschafft. Ich hab mer in de Zwischezit iiberleijt, dass ich fir d Kinder jewils ei Päckli Wurscht mitnämme kennt, so fir de Ruckwäg. Wu ich mi Wunsch vorbrocht hab, isch em d Verzwiiflung im Gsicht gstande. Dapfer isch er zöe de Schniidmaschin zruck un het widermache welle, aber wu isch d Lyoner hikumme? Diä het d Kollegin weggrümt, in d Wurschttheke. Ich hab em druf didet, wu si si higleijt het.

wurschtradli
Rädli

Si het nämlig selber d Maschin brücht, wil in de Zwischezit doch noch Kundschaft kumme isch un bi dem Tempo vum junge Lehrling, hätte si noch speter Firobend gha. Insgesamt isch s e knappi viertel Stund gange, bis ich mini drei Päckli gha hab. Zöekinftig wir ich aber fir alli Fäll e paar Dose Bichsewurscht uf Vorrat nämme.

 

 

bichsewurscht
Fir  alli Fäll

. . . un ich glaub, des isch nit nur s erscht Lehrjohr vu dem Kerli gsi, au der erscht Dag, ich winsch em noch vili so geduldigi Kundinne wiä mich.

Adjée mitenand
sait s Rénate