S End vum Salatkopfdrama

oder Toleranz un Unterzuckerung – 2. Teil
wer will, kann  au zöehorche, de Ton isch unte

S isch grad furtgange mit de Lobeshymne uf der säumäßig göet Ifall  mit dere Rumschlenzerei in de Ärm un dasses halt schu klasse üssiht, au wenn d Ärm noch voller Blätz gsi sin un iberhäupt d Blätz gehn jo äweg un bliwe diän diä einzigartig Erinnerunge an Ührzit, wu d Krampe uf de Welt kumme sin. Do isch mr  ebbis durch de Kopf gange un ich hab mich ganz arg miäße zämme nämme, dass ich mit minene Gedanke nit nüsblatzt bin. Mir isch nämlig kumme, dass mi Möeter als verzellt het, dass ihri Möeter, also mi Großili,  immer wider ufzellt het – ohni lang ziiberleege –  wel vu de siebe Kinder wänn uf d Welt kumme isch. Un  de eind oder ander Spruch, vu de „Geburtshelfer“ het si au no parat gha. De Dokter heb eimol gsait, wu er s Kind an de Bei rüszoge het: Maidli, jetz mösch dapfer si un ei bsunders ifiählsami Hebamme heb, wus s Großlili in de Wehe lüt nüsbriält het, gsait: Hätsch frejer briält, jetz ischs z spoot.

Ich weiß au no wänn mini Kinder uf d Welt kumme sin, wurum, des isch ganz eifach, do bin ich sozöesage privilegiärt. Jetz aber zerscht zöe de Salatkopf-Umdüschgschicht.

Wil ich des Gebabbl nimme hab kenne aheere uns mir mittlerwil e weng drimlig wore isch vor Unterzuckerung, hab  ich mr eifach e neje Kopf gschnappt un dämm verdutzde Kerli gsait : Basst schu! un bin devu.

Wu ich deheim in d Diire ni bin , het de Schnellkochtopf in de hegschte Teen pfiffe. Der hab ich vergesse. Ich hab mich fascht nit träut, der Topf vu de Platte z nämme wil ich Angscht gha hab, dass mir des Ding um d Ohre fliägt. Wuner abdampft gsi isch un ich en hab kenne ufmache, sin staubtruckini Herdepfelstickli un Schelfterefätze am Topfrandrand bäppt.  Komboscht oder Biotonne,  uf jeder Fall nit zöem Esse.

So e Saich aber au, un alles nur wil diä dumm Kachle sich nit merke kann, wänn ihri Burschd uf d Welt kumme sin, aber s kann nit jedi so vil Glick ha wiä ich. Ich brüch mer nämlig nur Niini merke. Do hab ichs richtig göet, wil bim Kerli simmer am Niini z Obe ins Krankehüs un am Niini am Morge isch er uf d Welt kumme. Göet merke kammer sich des, sunscht isch nit göet gsi. Lang ischs gange bis der Blotzer endlig rüskumme isch. Des het mi Mann eweng anderscht gsähne, der het ab de elfe gschlofe un isch erscht am achti am Morge, wu s zöem Endspurt gange isch, wider ufgwacht. Des isch de Vorteil vu de Familiezimmer, de grescht Teil verschloofe un hinterher sage, dass mr diä ganz Zit debi gsi isch.

Un bim Maidli ischs wider am Niini gsi, aber am Obend. Am Sibeni z Obe hets im Büch schu eweng zwackt. Am halber Achti hab ich denkt, jetzt röefsch emol de Mann in de Wirtschaft aa, ob er mich ins Krankehüs fiähre kennt. Des sei grad nit so ginschtig, het er gmeint, wil si e großi Gsellschaft hän un do kann er de Kolleg nit elai in de Kuchi loh. Er haut noch de Hauptgang nüs un kunnt deno gli. Ich soll mer e Taxi nämme. So e Taxifahrer isch jo au nit eso ufgregt wiä er, des sei doch vil besser.

So hab ichs deno gmacht un bin am achti im Krankehüs gsi. Am kurz vor de Niini ischs Maidli do gsi un kurz nooch de Niini de Mann. Er isch ins Zimmer gschlurbt, de dreckig, blöetig Kochkittel noch a, het nomol devu aagfange, dass er noch d Hauptgang het miäße nüshaue un de Kolleg jo schliäßlig nit elai het loh kenne …

Un ich hab uf mi glai Bindili näbe mir didet, un hab gsait: Un ich hab in de Zwischezit unser Dechterli nüsdruckt.

Adjee mitenand

saits Rénate

Tödlichi Gfohr im Frejohr

S duftet wider iberall nooch #Bärlauch, manchi sage au, s stinkt.

Mir sammle schu lang des Greänziig im Frejohr un mache Bärlauchbutter oder Peschto drüs oder streje eifach e baar Streife uf s Salatschissili. Sitter e baar Johr wird immer wider gwarnt vor de tödliche Verwechslung mit de Maigleckli. Des isch natirlig tragisch, wänn der diä zwei Pflanze nit üsenander halte kannsch. Aber wenn de ganze Waldbode ei einzige Bärlauchdeppig isch, un d Luft voll mit dem einzigartige Ziwele-Knoblig-Gmisch isch, wurum sott jetz do e Maigleckli dezwische si?

 

Des isch diä groß Froog bim Obendesse neijlig gsi. D Burschd sin deheim gsi un ich hab Käsknepfli (Knepfli, keini  Spätzle!) mit Salat gmacht. Do wickle si als, un des Esse derf ich mache, ohni dass mer mi Mann niischwätzt. Aber eifach nur esse un zfride sii? Na nai, nit bi uns!

Wu s Maidli zöem dritte Mol Käsknepfli gschepft het, het si Bröeder mol wider gmeint, eweng  stupfe z miäeße: „Schwesterlein, denk an deinen BMI, sonst wirst du noch eine Pfludde.“ (S einzig, was unsri Kinder uf alemannisch kenne, sin e baar Schimpfwerder.)  Ich hab als au schu emol denkt:  S Maidli isch so e Griftli gsi, wu s uf d Welt kumme isch, knappi sechs Pfund hets gwoge, un s isch au lang e rings Kind gsi. Un jetz ischs halt e richtigi Frau.

S het em zruck gäh: „Besser man erkennt an der Figur, welchen Geschlechts man ist – (manchmol schwätzt s schu eweng gschwulle deher)  –  als so ein schwindsüchtiger Hungerhaken zu sein wie deine letzte Flamme. Mama, gibt es hierfür nicht einen fiesen Ausdruck in deinem Dialekt?“ Mer sott jo nit schlecht iber d Partner vu de Kinder schwätze, aber wil d Beziehung jo schu rum gsi isch, hab ich minem Dechterli mit Stiigele, gmolkini Geiß, Rebstecke un Scherbe üsgholfe. Ich möeß em Dechterli aber au Rächt gäh, so e dirrs Wiib un immer schlapp un halber krank. Si isch als am Tisch ghockt, krummbucklig, ihri eckige Schultere hän üsem lumpige T-Shirt rüsglöegt un mit ihre knochige Händ – so groß wiä Klodeckel  – het si e Tasse Tee umklammeret. Si het fascht nur Tee trunke, wil si jo immer eweng malaise gsi isch un g’esse het si fascht nit, un wänn, isch ere es hinterher wider schlecht gsi. De Körper isch feschti Nahrung eifach nit gwehnt gsi.

Mit dere Froog, Bärlauch oder Maigleckli, simmer aber no nit durch gsi. D Stimmung isch sowieso schu am Kippe gsi un ich hab mich als Nichtbiologin au no erkläre miäße, wurum ich imstand bin Bärlauch vu Maigleckli z unterscheide. Jo, wieso ich des kann? Ich schmeck‘ s halt eifach! Minene Kinder het des nit glangt. De Kerli het vorgäh, noch e „Date“ z haa – mer wil jo nit noch Ziwile üsem Mül stinke –  un het s Salatschissili eifach stoh lo. Un s Maidli het demonschtrativ an jedem Blättli gschmeckt. Zöedem hän d Kinder noch wisse welle, wiäs denn mit de Lebensversichung isch – vu minem Mann un mir, also wänn einer vu uns beide ins Gras (oder in d Maigleckli) bißt. Do het mi Mann schnell sini Salatschissle mit minere üsdüscht.  Ich hab en bees aglöegt un minene Kinder erklärt, dass ich mi Rente kriäg un jetz au noch de Minijob hab. Ich hab also kei akuti Geldnot, dass ich de Vater um d Ecke bringe miäßt. Also wirklig! S Dessert hän alli gesse, Himbeere mit Vanilleiis. – Was mer do alles nimischle kennt . . .

Also s Maidli kann jo nit eso göet iistecke – des mit em BMI het s gwurmt. S het diä ganz Zit iiberleijt, wiäs sinem Bröeder noch emol eins üswische kennt un het en gfrogt: „Wie ist es denn so, mit lauter jungen hippen Kids zu studieren, du bist ja bald näher an dreißig als an zwanzig, und auf deinem Hinterkopf zeichnet sich eine Tonsur ab, von der ein mancher Mönch im Mittelalter nur hätte träumen können.“

Jetz sin si quitt gsi!

Am negschte Daag hab ich d Versicherungsunterlage rüsgsöecht un d Lebensversicherung ufgleest.

So het diä Striterei ebbis Göets fir sich gha.

Adjee mitenand
saits Rénate