Kurz furt ins Montafon – 2. Teil

Ski fahre isch au uf em Programm gstande. Unseri Üsrüschtung isch nit s Neijschte vum Neije,  aber si het schu Euro koschtet – immerhin. Mi Mann siiht mer im schicke türkisfarbige Einteiler uf de Pischte, jawoll des het s nooch 2001 noch gäh. Er het en eigentlig nit welle, aber dertemol sin schu alli Männer mit schwarze Hose un rote Anneräk rum gfahre. Säl hät er au gäärn gha, aber ich hab des nit welle,  wil ich en sunscht nimmi erkennt hät. Deswäge hab ich en iiberredet der türkisfarbige Overall z kaufe. Der isch au zimlig runtergsetzt gsi – des het en letschendlig iiberzeugt. Ich selber bin im kleine Schwarze unterwägs gsi, wil schwarz halt eifach eweng streckt, aber zweiteilig. Ich hab mi  Overall üs de achziger Johr eifach nimmi welle, wil mer uf em Klo immer d Ärmel uf de naße, dreckige  Bode ghängt sin un üserdem hab  ich mich so abgschniärt gfühlt, wie d Biene Maja.

S Wetter hät  nit besser sii kenne, villicht ei zwei Grad kelter. Ich bin schu nooch der erschte zwei Abfahrte bätschnaß gschwitzt gsi un so ganz in schwarz mit em bassende schwarze Helm, des het villicht brägelt.

Um d Mittagszit hämmer diä üsgfalle Idee gha, doch e Paus i z leege.  Durscht un Hunger hän uns in d Gaschtronomie vu de Mittelstation triebe. D Bedienung isch flott gsi un d Müsik au, wämmer si gäärn heert. „Scheiß Melodie“, wirklig so het e Liäd gheiße, wu üs de Lautsprecher kumme isch un ich hab denkt, „des isch villicht wohr“.

Satt un gnervt vu de Zwangsbeschallung simmer zöe de Gondel um noch emol ganz nuf z fahre. „Heijeijei, diä Ski wäre jedes Johr schwerer, ich möeß ebbis fir d Ärm mache, schwimme langt schints nit“, hab ich mer denkt. Wu mer dinne in de Gondel ghockt sin, sait de Wandervogel in d Rundi: „S Rénate het jo Rennski un was fir langi“. Ich hab nüß glöegt in d Skihalterung vu de Gondel un e baar langi Ski gsähne wu so ähnlig üsgsähne hän wiä mini, aber halt nit ganz glich un deswäge hab ich s au gli gschnallt, dass ich diä falsche rufgschlaipft hab – kei Wunder. Also bin ich gli wider üs de Gondel rüsgsprunge, so göet un so schnell wiä des mit Skischöeh halt goht un hab diä lange Latte mit de Stecke, wu fascht eso lang gsi sin wiä ich üs de Halterung rüszerrt un wider zruck broocht un eifach irgendwu in d Skiständer zruck gstellt. Ich hab jo nit gwißt, wu mini sin, wiä soll ich deno wisse, wu diä andere gstande sin? Mini Kropfigelski hab ich deno gfunde, si sin rabkait, wil d Skiständer noch üs dere Zit gsi sin, wu alli mindeschtens 1,70 Meter langi Latte gha hän. Do fliäge 1,50 Meter langi böechstäblich durchs Raschter.

kurz-furt-9

 

 

Aber scheen isch s gsi.

 

Nur eimol bin ich hikait. Ich bin glääge wiä e Maikäfer uf em Buckel un fascht nimmi hochkumme, des schiss Kriz. Irgendwiä hab ich s doch noch gschafft. An sällem Tag hab ich mer Talbfahrt aber gspart un bin mit de Gondel nab gfahre un unte noch in d Skibar, wu erfreulicherwiis kei so Pischtegaudimüsik gloffe isch. S goht doch au andersch.

Un was mer im Montafon noch ufgfalle isch, s hän alli Dialekt gschwätzt, ganz selbstverständlig. Selbstverständligkeit isch glaub ich des, was uns fählt.

 

Adjee mitenand
saits Rénate

Kurz furt ins Montafon – 1. Teil

Mir sin ganz spontan ins Montafon gfahre. Des isch eso kumme. Bekannti vu uns, d Wandervegel,  hän sich mol wider gmeldet un gfrogt, ob mir nit e baar Tag mit in de Schnee fahre wotte, si hebe noch zwei Better frei, wil dene ihri Kinder, wu au schu studiere, doch nit mitkumme hän welle oder kenne. Un so hämmer unser alte Golf mit allem, was mer im Keller so an Winterüsrüschtung gfunde hän, vollglade un sin zwei Tag speter noochkumme. Unseri Bekannti hän zwar gsait, dass fir s Esse und Trinke gsorgt isch, aber mir hän ännewäg noch e Kischte mit e baar Sache ipackt, wil s halt eweng Hungerlider sin un mir nit. Zwischem Parkplatz un de Jagdhitte isch e dreiviertel Stund Föeßmarsch glääge. Also hämmer unser ganze Klumbatsch mit em Schlitte de Berg nuf zooge. Obe simmer mit eme kiähle Bier empfange wore. Des isch göet gsi, bi dem Flüssigkeitsverluscht vum Ufstiig grad s Richtig. Mir häns uns deno im Kinderzimmer vu dere Maisäß bequäm gmacht, so göet s halt gange  isch. Also e Zimmer isch s eigentlig keins gsi, ender e Raum mit eme Doppelstockbett drin un Hooke an de Wand, wil fir e Schrank isch kei Platz meh gsi. Wer obe un wer unte schlooft isch gar kei Frog gsi, wil ich s jo so im Kriz hab un mi Mann nit. D Stube isch aber gmiätlig gsi, do simmer au viil ghockt un manchmol au uf em polschterte Bänkli glääge.

D Landschaft isch einzigartig scheen gsi un mir sin gli am erschte Obend esse gange in e bewirteti Hitte, grad e baar Meter vu unserer Maisäß entfernt.  Fir de Ruckwäg het mer kei Taschelampe brücht un au kei Handyliächt, wil de Mond gschiine het.

nachthimmel

kurz-furt-19

Rächtschaffe miäd un mit eme volle Büch sin mer in unser Kämmerli. Mit de Gschmeidigkeit vunere agschossene Raubkatz isch mi Mann ins obere Bett grobelt. In de Nacht hab ich jedes Mol denkt, dass e Lawine abgoht, wenn er sich umdrillt het.

Am negschte Tag isch e Wanderung zöenere Hitte mit ere scheene, lange Schlitteabfahrt uf em Programm gstande.  Diä scheen Abfahrt het mer sich aber erscht emol verdiäne miäße. S isch also wider Grenzerfahrung agsait gsi. Drei mol hinterenander imme Abstand vu ungfähr nere halbe Stund, isch s  Zil mit einehalb  Stunde üssgschribe gsi. Ich hab des nit luschtig gfunde, un hab bal glaubt, dass gli einer vu de versteckte Kamera üs em Wald ghopst kunnt. S isch keiner kumme un keiner het uns mitgnumme, mir sind aber irgenwänn obe aakumme. In dere Hitte hets nur eso gwimmelt vor kraftstrotzende Bergfexe mit wettergegerbte Gsichter, durchtrainierte, gstählte Bergfexkörper, Männli un Wibli,  sonige halt, wu mit de Arschbacke Nüss knacke kenne.

Diese Diashow benötigt JavaScript.